Tekst/foto's: Bert Reinders
Fotoalbum: Stremm
Jack van den Berg. De vaste kloek Laporte gasten zullen ongetwijfeld zijn bekende gezicht herkend hebben. Een aantal jaren geleden was Jack nog bijna de ‘huismuzikant’ in Laporte met zijn deelname aan allerhande jamsessies en uiteraard als zanger/gitarist van de veel te vroeg gestopte regionale topper Elephant’s Feet.
Van den Berg is een rasechte muziekman en het is lang niet alleen maar blues wat de klok slaat bij de Zwollenaar, want ook als bandleider voor een groots opgezet Pink Floyd-project met meer dan een dozijn muzikanten draait hij zijn hand niet om.
Sinds een kleine anderhalf jaar is Jack de frontman van de bluesrockband Stremm! Een Zwolse band die zijn inspiratie put uit seventhies en eighties bluesrock en hardrockbands als Led Zeppelin, ZZ-Top, Gary Moore en John Mayall en aanverwanten.
Gitarist van de band is de jonge Niels Stremmelaar. Niels heeft de kneepjes van het gitaarspel van Van den Berg geleerd en omdat Stremmelaar inmiddels als gitarist flink gegroeid is, kan veteraan Jack tegenwoordig zijn gitaar in de koffer laten zitten. De ritmesectie van Stremm bestaat uit drummer Matthias van Olst (ook geen onbekende in Meppel door onder andere zijn activiteiten in de band Blues On The Rocks) en Glen Williams op bas.
Dat Stremm al een grote aanhang heeft wordt al snel duidelijk in Meppel, want het overgrote deel van de bezoekers in Laporte bestaat uit Zwollenaren en daarom is het cafe deze middag toch nog met zo’n 80 bezoekers redelijk goed gevuld.
Waar menig bluesband nog wat aftastend aan zijn gig begint, gaat Stremm meteen vol gas met de Led Zeppelin-klassieker ‘Rock and Roll’. Een heerlijke opener en dat betekent dat de 80 bezoekers meteen bij de les zijn. Wat meteen opvalt is het retestrakke ritmewerk van de heren Van Olst en Williams, dus dat belooft veel goeds voor deze middag. Jack van den Berg heeft helaas nogal wat last van een hardnekkige verkoudheid en dat is goed aan hem te horen. Bij vlagen moet de ‘oude bok’ dan ook alle zeilen bijzetten en keihard werken om zich niet te verslikken in zijn eigen schuurpapier. Gelukkig heeft Van den Berg ervaring genoeg om de gemiste nootjes op te vangen met een ondefinieerbare uithaal, zodat maar weinig mensen in de gaten hebben dat hij niet zijn allersterkste partij staat te zingen deze middag.
Het gitaarspel van Niels Stremmelaar is bijzonder puik en regelmatig oorstrelend. Naarmate de middag vordert durft de jonge gitarist ook steeds meer van zichzelf te laten zien al blijft hij nog net iets te bescheiden in zijn presentatie. Een kwestie van tijd, dat is een ding wat zeker is.
Het repertoire van Stremm is lekker gevarieerd. Van de echte oude pre-war blues tot aan Deep Purple en van C.S.N & Y getinte songs tot aan Stevie Ray Vaughan en ZZ-Top. Gelukkig geen doorgezaagde en uitgemolken covers, maar lekkere minder voor de hand liggend werk van de groten der aarde. Niet altijd even pakkend en bij vlagen een tikkeltje experimenteel, maar wel met een eigenzinnig geluid.
Na drie sets en opnieuw een flinke portie ‘Rock and Roll’ als slotakkoord heeft Stremm een uitstekend visitekaartje afgegeven. Prima middag van een goed stel muzikanten!
