Tekst/foto's: Bouke Janssen
De zaterdagmiddag van het bluesweekend in Assen werd, net als vorig jaar, geopend met een bluesharmonica-workshop van Hans 'Homesick' de Vries, harmonicaspeler van The Louisiana Men. In het Mercurius Theater werd onder auspiciën van PopAs de cafézaal omgetoverd tot muzikaal leslokaal. Zo'n 80 deelnemers kwamen opdagen en ontvingen een eigen bluesharp.
Na een korte introductie, liet 'bluesteacher' Hans de aanwezigen meteen in actie komen. Onder het motto 'in-uit-uit-in' werd binnen het kwartier door veel van de aanwezigen voor het eerst een bluesmuziekje gespeeld. Prachtig om te zien hoe mensen van 8 tot 80 zoveel plezier kunnen bleven aan het met elkaar muziekmaken. Een topinitiatief dat hopelijk een vast plaatsje krijgt tijdens de Asser Bluesdagen.
De wandeling van het PopAs-bolwerk Mercurius Theater naar warenhuis Vanderveen in het centrum van Assen is binnen een paar minuten geregeld. Om 15:00 uur zouden daar Neal Black en Mason Casey een 'in-store' optreden geven tussen de cd-rekken van de muziekafdeling. Door een 'traffic jam' arriveerden de muzikanten ietwat aan de late kant, maar om dat goed te maken hadden ze top-bassist Kim Yarbrough ook maar meegesleept als bonus. Een dik half uur speelde het Amerikaanse trio prima akoestische blues en het leverde een fijne blokkade op in de gangpaden van het Asser warenhuis. Prima opwarmer voor de bluesroute later op de avond.
Uw reporter had voor aanvang van de bluesroute twee bands uitgekozen om verslag van te doen. Nieuwkomer King Mo in café Cosy Corner en de oudgedienden van de Boyd Small (Big-)Band bij de overburen in Herberg de Koppelpaarden. Het werd echter in 'de Cosy' zo druk dat ontsnappen naar de overburen geen optie bleek. Absoluut geen straf overigens, want de band King Mo speelde de sterren van de hemel op het hoge podium van het café op de hoek. Met de zojuist veroverde Bluesforum Award (beste cd 2009) trots op het Hammond-meubilair, knalde de band de ene na de andere blueskraker door het ramvolle café. King Mo lijkt met de huidige personeelsbezetting helemaal in balans. Bluesdrummer Henk Punter kwam onlangs de gelederen versterken en dat lijkt een schot in de roos voor de band.
De basis staat als en huis en het geeft solisten Colly Fransen (Hammondorgel) en Sjors Nederlof (gitaar) alle ruimte om planken uit de vloer te spelen. En dat dat niet alleen lukt op full-power, maar ook met adembenemende dynamiek, bewijst gitarist Sjors weer met het nummer 'Little Wing' in een soort Hendrix-SRV-uitvoering. Het is een fantastisch nummer dat helaas behoorlijk is uitgekouwd door vele bands in matige en soms best behoorlijke uitvoeringen. Maar als jongeheer Nederlof z'n gitaar nog eens even goed stemt en de overbekende eerste noten van het nummer inzet, begint er een stijf kwartiertje hoge school muziekmaken. Genieten dokter!! Een dag later zou de band dit nummer nog eens in overtreffende trap spelen in Café de Amer, maar daarover later meer.
Bandleider Philippe 'Da Muffin' Bastiaans, alias Phil Bee, ment als een charismatische bandleider zijn troepen en laat met zijn zang vele emoties zien. Macho teksten en gevoelige kanten wisselen elkaar behoorlijk geloofwaardig af en deze frontman weet hoe je met je publiek om moet gaan.
Na drie sets King Mo en een drietal toegiften wordt het na de knaller 'The Hunter' uiteindelijk toch weer rustig in café Cosy Corner en kan het speurwerk naar nog spelende bands worden aangevangen. Traditioneel eindigt bovengetekende de bluesroute in poolcafé 'Da House'. Eveneens traditioneel staat daar een retestrakke band te spelen van gitarist Elton Joseph. Geen bluesmuziek zoals het in de andere cafe's wordt gespeeld, maar jazzysoulfunk with a feelin' is wat hier de dikke speakers uit spettert. Topmuzikanten aan het werk. Maar ook hier is het na een nummer of drie afgelopen en zo eindigt de bluesroute van 2010 met het aanvaarden van een fietsrit door een milde sneeuwstorm...
De afsluiter van een druk weekend van uw thebluesman.nl-reporter, kwam van het Noordwijkse Big Blind. Bij aanvang van de Afterblues in café de Witte Bal vatte bluesstichtingsvoorzitter Jan Timmer het weekend samen als geslaagd en mochten de talenten van het Coolbuzz-label het bal afsluiten. Big Blind timmert al een paar jaar hard aan de weg en wint vele zieltjes met toffe cd's en spetterende liveshows. Daarvan zag uw verslaggever er de afgelopen tijd een behoorlijk aantal. Mede daardoor helaas ditmaal de conclusie dat zelfs een te gekke liveband (lees oa.de lovende kritieken op deze site) als Big Blind wel eens een mindere avond heeft. Zoals we van ze gewend zijn, bracht de band hun prima eigen nummers en werd er weer veel inzet getoond. Maar de heilige vlam weigerde echt te ontbranden, zowel op het podium als in de zaal, wat zich uitte in een, voor Big Blind-begrippen, wat tamme en rommelige eerste set.
Bij aanvang van de tweede set was er een gastrol voor de Asser bluesliefhebber/drummer Henk Erkelens. Gitarist JJ en neef Dirk van Duijn wachtten tevergeefs op het verschijnen van hun drummer en zanger en het olijke: “Is er ook een drummer in de zaal?” werd door Henk resoluut beantwoord met een 'Ja, hier!' Hij trok zijn cowboylaarzen uit en kon plaatsnemen achter de drumkit voor een vermakelijke jam met de Noordwijkers. Een mooi intermezzo, waarna de oorspronkelijke bandleden weer bezit namen van het podium voor de afsluitende tweede set.
Het publiek waardeerde het allemaal best, maar een echt kolkende Witte Bal moet weldegelijk door de band zelf worden aangestoken. En als dat eenmaal lukt op dat magische stukje Assen, krijg je dat vuurtje bijna niet meer uit. Maar als het achterwege blijft moet je niet als band op het eind cynisch gaan reageren op je publiek, beetje jammer. Er stonden zat mensen tussen die erg genoten en zich wel lieten horen (waaronder bovengetekende). Die kregen met moeite een toegift van de band, overigens een puike versie van Automatic. Lekkere afsluiter toch nog. Volgende keer weer volle bak mannen? Ik twijfel er niet aan!
Met de conclusie dat zelfs een matig Big Blind nog steeds een lekkere bluesavond kan zijn, sluit deze verslaggever zijn muziekdriedaagse af. Al met al weer een geslaagd en levendig bluesweekend hier in Assen met veel sneeuw, veel publiek en met volgend jaar hopelijk weer wat meer deelnemende cafe's tijdens de jublieumeditie 25 jaar Asser Bluesdagen in 2011.
