Tekst & foto's: Bouke Janssen
Na een stevig optreden van de band King Mo tijdens de Bluesroute op zaterdagavond in Assen, trokken de bandleden de dag erna nóg dieper de Drentse binnenlanden in. Ongeveer halfweg tussen Assen en Grolloo speelde de band op heilige grond 'in the middle of niks'. 't Zal ongetwijfeld met de naast gelegen 'crossroads' te maken hebben dat de bands die te gast zijn in de Amer, er vaak net even iets meer van zich zelf kunnen laten zien en horen.
Zo zag uw thebluesman.nl-reporter een dikke week eerder een zeer indrukwekkende gig van de mannen van The Rhythm Chiefs. Beter had bovengetekende ze nog niet in actie gezien. Naar verluidt de invloed van het kruispunt, dat richting Grolloo de sfeer uitademt van de crossroads waar ene Robert Johnson ooit een afspraakje had met the devil himself. Maar het zou ook zomaar aan het uitstekende bier kunnen liggen of de overbekende gehaktballen, wie zal 't zeggen. Maar dat in café de Amer te Amen opvallend vaak magische momenten worden beleefd kán haast geen toeval zijn...
Bij aankomst kregen de heren Mo meteen de 'huisregels voor optredende bands' te verteren.
Regel 1: 't Mag niet te hard!
Regel 2: Hard mag 't ook al niet.
Regel 3: Bij overtreding van regel 1 dan wel regel 2 volgt een daadkrachtig rukje aan de stekker van het verlengsnoer waarmee alle geluidsapparatuur van stroom wordt voorzien.
Met behoorlijk wat twijfels over deze 'wat vreemde locatie' waar de bandleden zich nu weer naartoe hadden laten lokken, werd een enorm Hammond-orgel met 100watt buizenversterker met bijhorend Leslie-meubilair, het gereedschap van Colly Fransen, naar binnen getakeld.
Het nu reeds voor de helft gevulde podium van de Amer werd verder volgestouwd met een uit de kluiten gewassen gitaarversterker van Sjors Nederlof, een fijn drumstel van de zelf behoorlijk lange Henk Punter, de bass-stack van Jules van Bussel en last but not least de trade mark-microfoon van frontman Phil Bee. De muzikanten zelf moesten zich daar vervolgens nog tussen zien te wurmen. En omdat deze gig ook nog eens werd opgenomen voor de binnenkort te verschijnen cd, hier en daar ook nog wat extra microfoonstandaards. Voeg daar meer dan 100 man en vrouw publiek aan toe en de regelmatige bezoeker van de Amer weet hoe vol het zaaltje dan zit.
Tijdens het binnendruppelen van het publiek nóg meer twijfels bij de band. Dit was eigenlijk niet het publiek dat doorgaans de stevige concerten van de band bezoekt. Geen typisch kroegbluespubliek. En dan al die stoeltjes! 'Nou ja, we zien wel' hadden ze backstage maar gedacht...
De heren waren duidelijk nog nooit eerder in de Amer geweest, want vanaf het eerste nummer was het bal. King Mo had het geluid goed voor elkaar, net op het randje van het voor de Amer toelaatbare. Maar het werkte. De zaal klapte na het eerste nummer harder dan de band speelde en de oplettende kijker zag de zucht van verlichting langs de muzikanten trekken. Er stond wat moois te gebeuren vanmiddag, er hing weer eens wat in de lucht. En tja, wat er gebeurt als een groep zeer ervaren en getalenteerde muzikanten zichtbaar ontspant en er eens goed voor gaat zitten, hebben de aanwezigen in de Amer op deze zondagmiddag kunnen ervaren. Een heerlijk spelende band met een zichtbaar genietende frontman, voelde het sfeertje goed aan en wist de aanwezigen volledig aan zich te binden. Het behoorlijk vaste Amer-publiek 'pikte' alles deze middag, de heerlijk dynamische slowbluezen, vette shuffles, soms zelf behoorlijk bluesrock; het mocht allemaal deze keer in de Amer en de band vloog qua volume nèt niet uit de bocht.
In de tweede set wat over en weer gepraat op het podium. Bandleden kijkend naar Sjors, deze weer hoofdschuddend terugkijkend 'Nee, deze doe ik hier niet, kan niet'... wat was er loos? In de pauze Phil dan maar even aan de tandjes gekieteld en daar kwam de aap uit de mouw. De band wilde dolgraag 'Little Wing' spelen, maar Sjors heeft daar een behoorlijk basisgeluid uit zijn versterker voor nodig, anders werkt 't niet en dat zou gehoorschade betekenen voor de mensen op de eerste (tot en met de laatste – red.) rij. Maar Phil de Band en Jan de Amer waren het snel eens; Het moest en zou gebeuren. Dan maar even wat harder!
Tegen het eind van de laatste set was het dan zover. Een groot deksel van een der flightcases werd voor de versterker van Sjors geplaatst om de ehhh... 'niet-tieners' op de eerste rij enigszins te beschermen tegen het nu iets verder opgeschroefde volume van heer Nederlof. En ik durf bij deze te beweren dat er niemand in de Amer spijt van heeft gehad. Misschien juist door deze uitzondering beleefde de Amer weer een magisch moment. De bekende eerste noten, de herkenning door het publiek, de eerste regels van Phil en het daaropvolgende tien minuten van Sjors zal menigeen niet snel vergeten. Uw verslaggever wordt niet snel emotioneel geraakt door gitaarspel, maar ene Sjors Nederlof, ondersteund door de rest van de band, propte een kikker in mijn keel en veroorzaakte een plotselinge ophoping van de vochtlaag achter de oogleden. En gezien de reacties uit de Amer tijdens en na afloop van het nummer was dat bij meer aanwezigen het geval. Staande ovatie voor deze zeer dynamische muzikale uitspatting!
Tja, en dan kondig je als zanger het einde aan en moet je vervolgens nog zo'n twintig minuten extra door met toegiften om vervolgens je cd-bak leeg te verkopen. Eigen schuld, dikke bult zeggen we dan hier.
Voorzichtig steek ik met mijn bandbusje het kruispunt in Amen weer over. Mijn radio valt even weg... hoor ik daar nou ineens 'Cross Road Blues' uit mijn luidsprekers?!? Néhh.....
