Tekst en foto's: Bert Reinders
Foto's: Ten Years After & Blueshaker
Eigenlijk had ik me na het concert van Peter Green, eind vorig jaar in De Lantaarn in Hellendoorn voorgenomen om liveconcerten van de ‘oude meuk’ niet meer te bezoeken. Mijn ervaring dat ‘de goden van weleer’ het niveau uit ‘de gouden tijden’ toch niet meer kunnen halen is bijna altijd waarheid en regelmatig keer ik met een gevoel van teleurstelling huiswaarts.
Toch als er in ’s Neerlands muziekland weer een ‘goud van oud’ evenement wordt aangekondigd, staan wij muziekliefhebbers (…. en ook ik dus) weer massaal in de rij om een kaartje te bemachtigen.
Waarom doen we dit toch? Blijkbaar willen we de drang naar de jeugd en de onzinnige gedachte dat het ‘vroegah’ allemaal veel beter was ten eeuwigen dage blijven koesteren en vasthouden?!
Deze avond heb ik als persoonlijke voordeel dat ik Ten Years After eigenlijk amper ken.
Oke, er staan nog wel enkele verstofte langspeelplaten (Stonedhenge & Recorded Live) op zolder, maar de laatste keer dat ik een van deze beide albums onder de naald heb gehad, reed ik volgens mij nog rond op een oude Suzuki bromfiets en vielen m’n krulletjes nog net over de oren.
Uiteraard is er nog een vage herinnering aan het Ribs en Blues festival uit 2006, maar onder het motto ‘hoe later op de dag, hoe schoner het volk’ mis ik toch een stukje van dit gedeelte van de Ribs en Blues film.
Estrado in Harderwijk heeft overduidelijk een goede slag geslagen met het contracteren van deze oude meuk Ten Years After, want behalve het bluesfestival in Westendorp heeft het Harderwijker podium als enige uit het clubcircuit de eer om het viertal op de planken te hebben. Een grote horde babyboomers is dan ook massaal naar Harderwijk afgereisd om de ‘oude’ helden uit de Woodstock periode nog eens aan het werk te zien.
Als support-act heeft de plaatselijke trots Blueshaker de eer gekregen om de hoofdzakelijk vijftig-plussers en een aantal verdwaalde jongeren een uur lang op te warmen. Het viertal speelt duidelijk een thuiswedstrijd en dat is aan de reacties uit het publiek goed te merken. Vooral gitarist Bart Jansen en zanger Arne Goossens ontvouwen zich als een paar smaakmakers die duidelijk maken dat ruim tien jaar podiumervaring op grotere podia en supports van onder andere Tony Spinner zijn vruchten wel heeft afgeworpen.
Arne beschikt over een uitstekende strot en durft met zijn hoge rockende kopstem goed het achterste van zijn tong te laten zien. Gitarist Bart Jansen staat wel vrij ingetogen op het podium, maar de sound en de snelheid die hij uit zijn plank weet te trekken is meer dan de moeite waard. Bovendien hanteert Bart een stijl die enigszins aan Robin Trower doet denken en dat is een sound die het altijd goed doet.
Ook de ritmesectie bestaande uit bassist Chanie Chang en drummer Marcel Landman leggen een uitstekende basis, maar het drumgeluid van de pittig beukende Marcel had wat mij betreft wel een tikkeltje subtieler gemogen. Misschien had dit ook wel met mijn verkeerde positie in de zaal te maken, maar het volume van de drums toornde er net iets te hoog boven uit.
Het uurtje met een aantal eigen nummers, maar ook covers van onder andere The Fabulous Thunderbirds, SRV en Robin Trower ging erg snel voorbij en da’s altijd een goed teken.
Ook voor zanger Arne is het uur net te snel voorbij, want de vriendelijke frontman heeft er overduidelijk moeite mee om na Trower’s Too Rolling Stoned’ het podium te verlaten om plaats te moeten maken voor ‘drie opa’s en ‘een surrogaat kleinzoon’.
Bassist Leo Lyons, drummer Ric Lee en toetsenist Chick Churchill hebben ondertussen de respectabele leeftijden van 66, 64 en nogmaals 64 jaren bereikt en worden bijgestaan door jonkie Joe Gooch, die pas 32 jaar oud is en zo’n zeven jaar geleden TYA-oprichter Alvin Lee verving. Een alleraardigste generatiekloof dus op dat podium en dat is duidelijk te zien.
Gooch oogt fris en heeft duidelijk zin in een lekker avondje knallen, maar Lee en Churchill hebben hun enthousiasme waarschijnlijk in de kleedkamer laten liggen. Althans zo lijkt het …….. want erg veel vrolijkheid stralen de heren niet uit. De vriendelijke Leo Lyons lacht volgens mij altijd, dus die heeft de knop sowieso tijdig kunnen omzetten.
Na opener ‘Working On The Road’ en het fraaie ‘King Of The Blues’ wordt het al snel duidelijk dat een avondje Ten Years After nog wel terdege kan boeien en rocken. Zelfs de licht mank lopende Leo Lyons gaat op zijn bas bijna net zo tekeer als in het onvergetelijke Woodstock fragment uit 1969. Met ‘Hear Me Calling’ komt er nog meer herkenning voorbij van het Stonehendge album en Cricklewood Green wordt geëerd met nummers als ‘50.000 Miles’ en het eerdergenoemde ‘Working On The Road’
Net zoals op het album Recorded Live is het Ric Lee die met indrukwekkend drumwerk en een paar helblauw lichtgevende drumstokken het nummer ‘Hobbitt’ naar een hoogtepunt mag slaan.
Nadat Lee door zijn intermezzo de rest van de band een korte pauze heeft gegund, komen er na de bekende ‘Love Like A Man’ nog een reeks nieuwere nummers voorbij, voordat het tijd is geworden voor het alom bekende ‘I’m Going Home’. De bekendste TYA-kraker vlamt, beukt en giert nog steeds. Gooch laat meesterlijk gitaarwerk horen en al is hij wellicht niet zo’n snelheidsmonster als Alvin Lee, technisch zal hij niet zo veel onder doen voor z’n voorganger.
Na ‘I’m Going Home’ krijgen we nog twee toegiften te horen met het bekende ‘Choo Choo Mama’ als slotakkoord.
Het publiek in het uitverkochte Estrado heeft een echte ouderwetse bluesrockende met een flinke vleug psychedelische rockavond voorgeschoteld gekregen die de moeite meer dan waard was.
Ten Years After is dus gelukkig in ieder geval één van de positieve uitzonderingen op de regel ‘ouwe hap, vergane glorie’.
Ten Years After bruist nog steeds, al duurde het een uurtje voordat Ric Lee en Chick Churchill ook door kregen dat ze in Harderwijk met een mooi podium en een horde enthouisaste babyboomers te maken hadden.
Mijn nieuwe mening over ‘oude meuk’? Ik stel hem na deze avond toch maar weer een beetje bij.
