Tekst: Gerda van Eldik
Foto's: Ger van Eldik
Voor de twintigste keer stond ‘An Evening With The Blues’ op het programma en ook deze editie was volledig uitverkocht. Hulde aan de organisatie, die er altijd weer in slaagt de liefhebber een uniek programma voor te schotelen. Deze keer had het publiek zelf een vinger in de pap bij de samenstelling van het programma. Door middel van een stemronde konden artiesten uit vorige edities worden ‘teruggevraagd’.
Bugs Henderson & The Shuffle Kings bleek een van de grote favorieten, evenals zanger en pianist Little Willie Littlefield en de gospel/bluesformatie The Holmes Brothers. Grote namen in Tiel waren Sharrie Williams & The Wiseguys en de uit Chicago afkomstige John Primer & The Real Deal Bluesband. Nieuwkomers waren de Canadese formatie Jim Byrnes & The Sojourners en de Finnen van Jo' Buddy & Down King lll. De Nederlandse eer werd vertegenwoordigd door de zydecoband ZydecoGoNutz. Door het enorme aanbod was de keuze ook nu weer moeilijk voor ons. De artiesten traden op in drie verschillende zalen: het Rabot, de grote zaal Batauwe en het gezellige Café.
Om 20.30 u. ging het festival van start met de Holmes Brothers. Hooggespannen waren onze verwachtingen. In 2007 stonden The Holmes Brothers op het affiche van North Sea Jazz. De band speelt al zo’n 38 jaar in dezelfde samenstelling met gitarist Wendell Holmes, bassist Sherman Holmes en drummer Popsy Dixon. Gezamenlijk zorgt het trio voor het vocale gedeelte. Een verrassende sterke gospel, blues en countrysound vloeide door een volle zaal.
Bij Wendell werd in 2008 kanker geconstateerd. Door vertrouwen, steun van familie en vrienden en het geloof overwon hij deze ernstige ziekte. Het leidde bij hem tot veel inspiratie voor zijn nieuwe cd Feed My Soul. Een album, waar de band zeer tevreden over is. Van de CD werd een aantal mooie songs ten gehore gebracht, waaronder Dark Cloud met de prachtige stem van Wendell. De songs gaan over vriendschap, loyaliteit, familie, ziek zijn, politiek en hoe de wereld er voorstaat. Allemaal dingen uit het dagelijks leven, die met een dikke laag blues en enorm veel gevoel werden gebracht. De volle zaal genoot met volle teugen van deze formatie.
Tijd om naar de volgende zaal te gaan, want we moesten overal wat van meepikken. Hier stond ons wat anders dan The Holmes Brothers te wachten. De snoeiharde gitaargeluiden van Bugs Henderson verwelkomden ons bij dit optreden. Bugs begon met gitaar spelen op zesjarige leeftijd en kneep er op jonge leeftijd stiekem tussenuit thuis om live optredens mee te maken. Als zestienjarige zat hij in zijn eerste bandje. Een grote verandering brak aan toen hij in de voorprogramma’s van onder meer The Allman Brothers, BB King en Leon Russel mocht spelen. In het leven van Bugs zijn drie dingen belangrijk: familie, muziek en zijn carrière. Uitgedost als een onvervalste rockmuzikant met de resterende witgrijze haren samengebonden in een staartje en tatoeages op beide bovenarmen lieten Bugs Henderson & The Shuffle Kings ons onvervalste bluesrock horen. Een optreden vol ‘smerige’ gitaarsolo’s, waarvoor de liefhebbers duidelijk waren gekomen.
In het Café waren Jo’Buddy & Down Home King lll al een tijdje op drift toen ik daar binnenstapte. Jo’ Buddy mocht onlangs tijdens z’n tour zijn 28ste verjaardag vieren. Samen met Down Home King lll op drums heeft Jo’ Buddy pas een nieuw album uitgebracht, getiteld “ Everything’s Gonna Be Allright”. Jo’Buddy heeft een aparte persoonlijke stijl. Zijn muziek straalt veel vreugde uit en is tijdloos. Het is een mix van ragtime, down homeblues, boogie woogie, vroege jazz, folk, country en zydeco. Eigenlijk kun je zijn muziek niet onder één noemer scharen.. Jo’Buddy is bijna onafscheidelijk van zijn gitaar. Hij leeft voor zijn muziek en dat zie je duidelijk aan zijn enthousiasme. De kennismaking met dit nieuwe gezicht is prettig verlopen.
Met Jo’Buddy & Down Home King Ill zat mijn eerste rondje erop. Even tijd voor een drankje, iets dat ik wel nodig had. Met zoveel aanwezigen was het ook een warm festival.
Weer terug in de grote zaal stond Jim Byrnes & The Sojourners op het punt te beginnen. Ook dit waren artiesten die ik voor het eerst ging aanschouwen. Jim Byrnes is een charmante, knappe man met baard. Hij begon zijn carrière als acteur en speelde in ‘Liveguard’, de CBS serie ‘Wiseguy’ en ‘Highlander’. Byrner verloor beide benen tijdens het duwen van een truck die op de snelweg met motorpech stond. Na zijn herstel vervolgde hij zijn carrière als muzikant. In 1981 vormde Jim de bluesband The Jim Byrnes Band, waarmee hij drie albums uitbracht. Jim is beïnvloed door Robert Johnson en Big Bill Broonzy.
Met wandelstok kwam hij op met gitarist Paul Pigat, drummer Geoff Hicks en bassist Keith Lowe. Zittend op een kruk begon Jim rustig met een song, waarin hij vroeg: ’Please tell me you love me’. Daarna volgde een ode aan zijn grote voorbeeld Big Bill Broonzy in ‘Big Bill’s Blues’. Een traktatie voor de liefhebbers. Na deze twee songs verschenen The Sojourners, bestaande uit Marcus Mosely, Will Sanders en Ron Small, ten tonele. Tezamen brachten ze op originele wijze onvervalste blues, gospel en country van de bovenste plank. Robert Johnson werd zeker niet vergeten in het eveneens origineel gebrachte ‘John Henry’. Diverse songs van het album ’My Walking Stick’, waaronder het prachtige ‘Ol’ Ratter’, passeerden verder de revue. The Sojourners werken samen met Byrnes sinds 2006. Ron’s donkere stem gaat prachtig samen met de harmonieuze stemmen van Will en Marcus.
Moeilijk was het dan ook om afscheid te nemen van de grote zaal om verder te gaan kijken in het Café, waar Little Willie Littlefield al enthousiast bezig was met zijn solo-optreden. Het sfeertje hier was uitbundig te noemen en ik moest me voorzichtig tussen de mensen door naar voren wringen om een glimp op te vangen van de kleine man achter de piano. Hier zat een fenomenale boogie woogie-pianist en een geweldige entertainer. Het publiek ging helemaal uit zijn dak en swingde er vrolijk op los. Een extra compliment voor deze uit 1931 stammende routinier.
Toch moest ik al gauw weer naar de Batauwe-zaal om te gaan kijken naar John Primer & The Real Deal Blues Band. John is iemand die ik zeker niet wilde missen. Deze uit Chicago afkomstige traditionele bluesgitarist staat bij mij hoog genoteerd. De temperatuur was hier inmiddels flink gestegen. De band, bestaande uit Michael Morrison op bas, Vernon Rodgers op drums en Milvin Hinds op harmonica, straalde rust en perfectie uit. John Primer werkte in het verleden samen met Sammy Lawhorn, Junior Wells, Buddy Guy en Lonnie Brooks. Later overtuigde Willie Dixon hem te komen spelen in zijn band The Chicago Allstars. John’s kwaliteiten als rhythm gitarist, lead slide-speler en zanger kwamen in een later stadium bovendrijven. Een andere bluesgrootheid die in John geloofde was niemand minder dan de “Hoochie Coochie Man” zelf: Muddy Waters. Muddy was als een vader voor John, die later gitarist werd bij de legendarische Magic Slim.
Zijn eerste album heette “The Real Deal”, een schijfje waar je trots op mag zijn. Van de CD “All Original” kreeg het publiek ‘Every Day Brings By a Change’ voorgeschoteld. Op indrukkende wijze werd John bijgestaan door zijn Real Blues Band. Drummer Vernon, onverstoorbaar met pijp in de mond, Michael op bas met zijn onafscheidelijke cocktailprikker in de mond en de rustige, maar meesterlijke Melvin op bluesharp zorgden voor een uitstekende begeleiding. De fabuleuze slide van John kwam natuurlijk rijkelijk aan bod. Er stonden mensen vooraan zelfs helemaal in trance te genieten van deze grootheid. Songs van zijn vroegere collega’s die het publiek graag wilde horen werden op meesterlijke wijze uitgevoerd.
Nog zo’n bluesgrootheid is Sharrie Williams. Zij was de afsluiter in de grote zaal. Sinds 1997 is Sharrie onafscheidelijk van haar Wiseguys. Wat hier opviel, was dat het geluid helaas wat aan de harde kant was. Sharrie is beïnvloed door Koko Taylor, Etta James, Aretha Franklin en Billie Holiday. Zij wordt ook wel The Princess of Rockin’ Gospel Blues genoemd. Sharrie weet hoe ze blues moet zingen: vol passie, een tikkeltje sexy en uitdagend. Fire, Can’t Nobody, Jealousy en Prodical Son werden stuk voor stuk als juweeltjes gebracht, waarbij ook de sterke begeleiding van Lars Kutschke (gitaar), Pietro Tauscher (piano), Attila Her (bas) en Ryant Bryan (drums) opviel.
Tussendoor werd Bert Lek, organisator van het eerste uur van dit festival, in de schijnwerpers gezet en bedankt voor zijn onuitputtelijke inzet om van An Evening With The Blues ieder jaar weer een uitzonderlijk bluesfestival te maken. Er werd Bert een mooi en zeer toepasselijk cadeau aangeboden in de vorm van een kop van één van de Blues Brothers (masker van Bryan Lee, die vorig jaar in Tiel optrad). Bert bedankte zijn collega’s voor het bijzonder mooie cadeau en kwam ook met de verheugende mededeling dat volgend jaar de 21ste editie zal plaatsvinden, hetgeen iedereen zeer blij maakte.
In het Café kon nog wat worden nagepraat over de avond onder het genot van de ZydeGoNutz, een Zydeco-band bestaande uit Ad van Emmerik (gitaar/harmonica/zang), Sam Murray (drums/zang), Wolfert Jumelet (accordeon), David van Dither (bas/zang) en Wim Yeboah (rubboard). Een enorm enthousiast optreden van deze band, die het publiek nog even lekker deed swingen. De eerste CD van ZydeGonutZ heet niet voor niets ‘Havin’a Good Time’.
Wij hadden het weer prima naar ons zin gehad tijdens An Evening With The Blues en waren gerustgesteld door de mededeling van Bert over de 21ste editie. Het publiek was weer zeer enthousiast en ging tevreden naar huis. De grote wens van ondergetekende blijft echter om in de toekomst wat meer jonger publiek te mogen begroeten. De gemiddelde leeftijd gaat iedere editie omhoog en de blues heeft behoefte aan een nieuwe generatie. Oftewel: Keep The Blues Alive! Bert Lek en zijn vele collega’s, bedankt voor weer een prachtige avond!
