Weblog The Bluesman

Verslag: King Mo – Café de Amer

Tekst & foto's: Bouke Janssen

Na een stevig optreden van de band King Mo tijdens de Bluesroute op zaterdagavond in Assen, trokken de bandleden de dag erna nóg dieper de Drentse binnenlanden in. Ongeveer halfweg tussen Assen en Grolloo speelde de band op heilige grond 'in the middle of niks'. 't Zal ongetwijfeld met de naast gelegen 'crossroads' te maken hebben dat de bands die te gast zijn in de Amer, er vaak net even iets meer van zich zelf kunnen laten zien en horen.

Zo zag uw thebluesman.nl-reporter een dikke week eerder een zeer indrukwekkende gig van de mannen van The Rhythm Chiefs. Beter had bovengetekende ze nog niet in actie gezien. Naar verluidt de invloed van het kruispunt, dat richting Grolloo de sfeer uitademt van de crossroads waar ene Robert Johnson ooit een afspraakje had met the devil himself. Maar het zou ook zomaar aan het uitstekende bier kunnen liggen of de overbekende gehaktballen,  wie zal 't zeggen. Maar dat in café de Amer te Amen opvallend vaak magische momenten worden beleefd kán haast geen toeval zijn...

French Blues in Eemshotel Delfzijl

Op zondag 7 februari is er een optreden van de driemans formatie French Blues in het Eemshotel te Delfzijl. Het optreden begint om 15.00 uur en vindt plaats in de Deltazaal, dat ruimte biedt aan zestig personen. French Blues is de kleine bezetting van de Amsterdamse- Groningse formatie Swamp.

Marius Bos (foto links) bepaalt de klankkleur met zijn accordeon, Tjitte Knol doet datzelfde met zijn meertalige (Engels, Frans en Spaans) zang, gitaarspel en percussie. Wanneer ze als het trio French Blues, met Rob Ahlers op percussie op het podium staan, slagen ze er toch maar mooi in om een aardig sfeerbeeld neer te zetten van de zuidelijke staten van de Verenigde Staten.

cd recensie: Blueprint - 'Blues On The Rocks'

Door: Bert Reinders

In Noord-Nederland en met name in omgeving Zuidlaren is Blueprint een wereldberoemde naam. Ook niet zo verwonderlijk, want de beide snarenplukkers van het allereerste uur, Hotze Wever en Paul Beijlen zijn al sinds 1971 aan het muzikaal boetseren en dat heeft uiteindelijk geresulteerd in het ontstaan van de huidige formatie Blueprint.

Op welke datum Blueprint nu exact ontstaan is mij niet helemaal duidelijk, maar volgens mij moet dit tijdstip ergens rond het begin van de negentiger jaren liggen.

Verslag Asser Bluesdagen

Tekst/foto's: Bouke Janssen

De zaterdagmiddag van het bluesweekend in Assen werd, net als vorig jaar, geopend met een bluesharmonica-workshop van Hans 'Homesick' de Vries, harmonicaspeler van The Louisiana Men. In het Mercurius Theater werd onder auspiciën van PopAs de cafézaal omgetoverd tot muzikaal leslokaal. Zo'n 80 deelnemers kwamen opdagen en ontvingen een eigen bluesharp.

Na een korte introductie, liet 'bluesteacher' Hans de aanwezigen meteen in actie komen. Onder het motto 'in-uit-uit-in' werd binnen het kwartier door veel van de aanwezigen voor het eerst een bluesmuziekje gespeeld. Prachtig om te zien hoe mensen van 8 tot 80 zoveel plezier kunnen bleven aan het met elkaar muziekmaken. Een topinitiatief dat hopelijk een vast plaatsje krijgt tijdens de Asser Bluesdagen.

Verslag Ten Years After/Blueshaker in Harderwijk

Tekst en foto's: Bert Reinders

Foto's: Ten Years After & Blueshaker

Eigenlijk had ik me na het concert van Peter Green, eind vorig jaar in De Lantaarn in Hellendoorn voorgenomen om liveconcerten van de ‘oude meuk’ niet meer te bezoeken. Mijn ervaring dat ‘de goden van weleer’ het niveau uit ‘de gouden tijden’ toch niet meer kunnen halen is bijna altijd waarheid en regelmatig keer ik met een gevoel van teleurstelling huiswaarts.

Toch als er in ’s Neerlands muziekland weer een ‘goud van oud’ evenement wordt aangekondigd, staan wij muziekliefhebbers (…. en ook ik dus) weer massaal in de rij om een kaartje te bemachtigen.
Waarom doen we dit toch? Blijkbaar willen we de drang naar de jeugd en de onzinnige gedachte dat het ‘vroegah’ allemaal veel beter was ten eeuwigen dage blijven koesteren en vasthouden?!

24e 'Asser Bluesdagen' officieël van start

Tekst/foto's: Bouke Janssen

In het Stadhuis van Assen werd vanmiddag het startsein gegeven van de 24e Asser Bluesdagen.

Traditioneel begint daar op de eerste dag van het bluesweekend een expositie of tentoonstelling die veel raakvlakken heeft met de blues en rootsmuziek. Vorig jaar exposeerde de Asser fotograaf Rudy Leukfeldt met prachtige platen van zijn Route66-avontuur.

Dit jaar wordt het 35-jarige bluestijdschrift Block geëerd met een overzichtstentoonstelling. Opnieuw met foto's van Rudy Leukfeldt, want hij toog naar Almelo om een serie foto's te maken van covers van het tijdschrift door de jaren heen. Zo is de eerste cover te zien uit 1975 en enkele andere opvallende omslagen van het blad.

Bladeigenaar Rien Wisse kwam persoonlijk vertellen over het jubileumjaar van Block, waarin ook nog eens de prestigieuze KBA-Award werd binnengehaald.

Barrelhouse: Back In Those Days

Tekst/foto's: Bert Reinders

Fotoalbum: Barrelhouse

Collega Ton Kok maaide me vorige week het gras al voor de voeten vandaan met een uitgebreid verslag van Barrelhouse in Bluessocieteit L’Esprit in Rotterdam, dus om nu nog een keer een relaas te doen van een optreden dicht bij huis lijkt me een tikkeltje overdone.

Toch wil ik graag even kwijt dat het stampvol was in Cafe de Zuiderhof in Zuidwolde en da’s mooi! Wat zeg ik? Da’s heel mooi!! Want het heeft al met al toch een paar jaar geduurd voordat het publiek de weg naar het Drentse muziekcafe heeft kunnen vinden. Het bekende gezegde ‘de aanhouder wint’ begint dus nu toch eindelijk waarheid te worden voor Frans, Tosca en John Linde.

cd recensie: Shawn Pittman - 'Too Hot'

Door: Bouke Janssen.

In 2009 tourde Shawn Pittman met een Italiaanse begeleidingsband door Italië. Achttien shows in negentien dagen. Tja, en wat doe je dan op die ene rustdag tussen alle optredens? De studio in natuurlijk! In ongeveer vier uur tijd knalde de band een tape ramvol en van die opnames belandden vijftien nummers op de cd 'Too Hot'. Een lekkere 'live-plaat' uit de studio dus...

Verslag: Stremm in Meppel

Tekst/foto's: Bert Reinders

Fotoalbum: Stremm

Jack van den Berg. De vaste kloek Laporte gasten zullen ongetwijfeld zijn bekende gezicht herkend hebben. Een aantal jaren geleden was Jack nog bijna de ‘huismuzikant’ in Laporte met zijn deelname aan allerhande jamsessies en uiteraard als zanger/gitarist van de veel te vroeg gestopte regionale topper Elephant’s Feet.

Van den Berg is een rasechte muziekman en het is lang niet alleen maar blues wat de klok slaat bij de Zwollenaar, want ook als bandleider voor een groots opgezet Pink Floyd-project met meer dan een dozijn muzikanten draait hij zijn hand niet om.

Sinds een kleine anderhalf jaar is Jack de frontman van de bluesrockband Stremm! Een Zwolse band die zijn inspiratie put uit seventhies en eighties bluesrock en hardrockbands als Led Zeppelin, ZZ-Top, Gary Moore en John Mayall en aanverwanten.

Barrelhouse in L'Esprit

Tekst/foto's: Ton Kok

Zestien januari was het weer zover, het traditionele januari optreden van Barrelhouse in de Rotterdamse Bluessociëteit l’Esprit. Enkele opnamen van hun optreden daar in januari 2004 zijn destijds op hun laatste live CD verschenen. En dat de groep hier gewaardeerd wordt blijkt wel uit het grote aantal bluesliefhebbers uit Rotterdam en omstreken, dat hier op af komt. Met zo’n 115 bezoekers wat het weer een vol huis.

Wat ik ook begreep is dat het een, zij het wat minder prettige, gewoonte aan het worden dat Tineke Schoemaker hier altijd met een verkoudheid te kampen heeft. Wellicht voor de dame in kwestie zelf een ongemak, maar voor de toeschouwers was hier weinig van te merken, alleen bij de aankondigingen was het te horen, maar het zingen leed en niet onder.

cd recensie: Danny Bryant Redeye Band - 'Just As I Am'

Uploadproblemen hebben de website even een aantal dagen op non-actief gehouden, maar met een beetje geluk zijn de troubles weer helemaal verholpen. TheBluesman.nl heeft dus een beetje achterstand opgebouwd, maar we zullen de 'schade' zo snel mogelijk proberen in te halen.

Tekst: Bert Lek

“Z’n meest gevarieerde album tot dusver,” schrijft Hans van Broere Promotion over het zevende album van Danny Bryant in de begeleidende brief van de nieuwe cd “Just As I Am”

Ik moet hem daarin gelijk geven. Dat komt mede door de opener “Shut Out The Light” en “Master of Disaster”, het zesde nummer van deze cd. Ze klinken anders dan je gewend bent van Danny. Meer poppy. In het eerste nummer druipt de liefdesellende er vanaf, die bijna in alle negen songs terugkeert.

Verslag: The Hoax in De Lantaarn in Hellendoorn

Tekst en foto's: Bert Reinders

Fotoalbum: The Hoax

Als superformatie The Hoax drie concerten geeft in Nederland, dan moet je als bluesman.nl tenminste bij 1 van deze concerten present zijn.
Meppel – Hellendoorn is een alleraardigste afstand, dus is De Lantaarn de meest aangewezen locatie.

Helaas heeft de NS sinds 13 december j.l het hele treinrooster weer op de schop gegooid en zo blijkt dat een reisje naar station Nijverdal en Taxiservice naar Hellendoorn vice versa niet meer te doen is. Halverwege het concert de boel inpakken is voor mij ongewenst en al helemaal bij een Hoax optreden.

Gelukkig was mijn goede collega Bouke Janssen en zijn companen van The Low Budget Blue band bereid om mij een lift richting de Lantaarn te geven en ondanks dat ik Bouke wel goed ken, is dit voor mij persoonlijk meteen een mooie gelegenheid om ook eens wat uitgebreider kennis te maken met bassist Albert-Jan en drummer Koert.

Mocambo Blues in Cafe Laporte

Tekst/foto's: Bert Reinders

Fotoalbum: Mocambo Blues

 

Het is zo langzamerhand een traditie geworden dat Mocambo Blues tegen het eind van het jaar bij Cafe Laporte in Meppel optreed.

Ik heb mezelf sinds vorig jaar opgeworpen als privé- en gelegenheidskok voor het gezelschap en zo begint de Mocambo blues dag voor de familie Reinders al vroeg in de middag. Boerenkool met spek, Hemaworst en ...... Jack Daniels. (en nee, college Ton K ……… de boerenkool was geen overblijfsel van SundayBlues, want van dit oerhollandse gerecht was geen kruimeltje meer over tijdens het Meppeler evenement).

Als de magen gevuld zijn is het bijtijds afreizen naar de Stationsweg om de laatste zaken op een rijtje te zetten.
Om 22:00 uur mag het geweld dan eindelijk losbarsten voor een driesetter tot in de kleine uurtjes.
 

Verslag Eric Steckel en Bas Paardekooper & The Blew Crew

Tekst en foto's: Bert Lek

Fotoalbum: Steckel/Paardekooper

Theater Calypso Wijk bij Duurstede 19 december 2009

Vooraf zijn er nogal bedenkingen geweest over het bluesproject Steckel (19) en Paardekooper (28).
Twee gitaristen met dezelfde stijl en beide frontmannen. Kunnen ze een stapje terug doen als de ander aan het soleren is?
Maar zaterdagavond is daar allemaal niets van te merken. Het enthousiasme spettert van het optreden af en ze hebben respect voor elkaar, zonder onderdanig te zijn.

Bas Paardekooper op gitaar opent gelijk al stevig met “Gypsy Man”, gesteund door drummer Roel van Leeuwen en bassist René Mijnten, die af en toe de achtergrond vocalen voor zijn rekening neemt. Hij valt direct op. Mijnten is twee keer zo oud als de rest en ziet alles rustig en af en toe glimlachend aan. Tijdens deze acht daagse tournee door Nederland, België en Duitsland heeft Mijnten een vaderrol op zich genomen om de jonkies in het gareel te houden als dat nodig zou zijn.

cd recensie: Naomi Shelton & The Gospel Queens - 'What Have You Done, My Brother?'

Tekst/foto's: Bert Lek

Voorafgaand aan het Gospel festival in Paradiso Amsterdam op 2 december jl., had ik op you-tube al een prima indruk gekregen van Naomi Shelton (66) en haar Gospel Queens.
Ouderwetse Gospel met een link naar oude Soul.

Veertig jaar ploeterde Naomi in de nachtclubs van Brooklyn, waar ze soul zong en trad ze op in kerken, voordat ze doorbrak.
Van oorsprong komt ze uit Alabama, waar ze samen met haar zussen in diverse kerkkoren zong. Daarna verhuisde ze naar New York.
Daar ontmoette zij organist Cliff Driver, die haar in contact bracht met de mensen van Daptone records.

Pennyleen Paradise in Bluescafe Apeldoorn

Tekst/foto's: Bert Reinders

Fotoalbum: Pennyleen Paradise

Jaartal en datum ben ik even kwijt, maar het is toch al weer een x-aantal jaartjes geleden dat ik voor het laatst Pennyleen Krebbers heb horen zingen en spelen. Ik weet nog dat ze destijds samen met enkele mensen van Backstreet Men in de oude serre van Muziekcafe Laporte in Meppel stond. Ondanks haar jonge leeftijd liet de dame met haar uitstekende combinatie van saxofoon en zang in elk geval een onuitwisbare indruk op me achter.

Ik zie haar nog zo met haar half lange- en sluike haar, getooid met een forse bril en dikke wollen trui de kleedkamer (lees: keuken) instappen om een Drents kwartiertje later als een waanzinnig mooie diva het podium op te stappen. Klaas de Boer van Cafe Laporte en ondergetekende hadden aan een blik naar elkaar genoeg door op hetzelfde moment te roepen: ‘Godsallemachtig!!”.

cd recensie: BlueShaker - 'Two Stages'

Door: Bert Reinders

Ik kreeg even het gevoel dat de postbode nogal ruig was omgesprongen met aanwinst ‘Two Stages’ van BlueShaker.

Het leek wel of de dienstdoende bezorger het gloednieuwe album van de Harderwijkse band als frisbee had willen uittesten, met het gevolg dat alle hoekjes van het vintage-doosje al een flinke knauw hadden opgelopen, voordat ie hem bij de bluesman.nl door de brievengleuf had gepropt.

Gelukkig! Schijn bedriegt! Blijkbaar is het gewoon de bedoeling van het viertal om ‘Two Stages’ een zwaar belegen aanblik mee te geven.
Ook het cd’tje zelf ziet er met z’n groefjes uit als een mini langspeelplaat en zelfs op de achterkant van het hoesje is op de ouderwetse manier onderscheid gemaakt tussen een A-side en een B-side.

Verslag Ian Siegal/Hokie Joint in De Helling in Utrecht

De Helling Utrecht (1 december 2009)

Tekst en foto's: Bert Lek

Fotoalbum: Hokie Joint/Ian Siegal

Hokie Joint opent het dubbel concert, zoals Ian Siegal het later noemt. In driekwartier laten ze zeven stukken horen, waarvan ik het gevoelige “Jackie Boy” tot het mooiste van de set bestempel.

De vijf heren uit Engeland zie ik dit voorjaar voor het eerst tijdens het Moulin Blues festival. Daar maken ze op mij weinig indruk ondanks de podiumact. Zelfs drummer Stephen Cupsey Cutmore, die als “twee druppels water” op Keith Richard lijkt, is mij daar niet opgevallen. Hij drumt heel apart. Hij houdt zijn drumstokken vast als een jazz drummer en gebruikt daarom ook erg vaak zijn “vegers”.

dvd recensie: Luther Allison - 'Songs From The Road'

Door: Bert Lek

Tijdens het Montreal Jazz festival op 4 juli 1997 geeft Luther Allison een van zijn laatste concerten. Een maand later, om precies te zijn op 12 augustus overlijdt hij aan longkanker. Vijf dagen voordat hij 58 geworden zou zijn.

Wanneer ik naar de prachtige opnamen van de Canadese televisie kijk, krijg ik weer een brok in mijn keel. Wat een energie straalt hij uit en als je dit ziet, is het ongelofelijk, dat hij kort daarna overlijdt. Wat zonde als gitarist, performer maar vòòral als mens, dat hij er niet meer is. Van alle heengegane musici mis ik hem het meest.

Verslag Jerry Lee Lewis: Paradiso Amsterdam (25-11-09)

Verslag en foto's: Bert Lek

Fotoalbum: J.L. Lewis & Linda Gail

Het is al weer negen jaar geleden, dat ik Jerry Lee (74) en zijn zus Linda Gail Lewis (62) aan het werk zag. Toen trad Jerry Lee op in het dinosaurus festival met Chuck Berry & Little Richard onder de noemer “Giants of rock & roll”. In hetzelfde jaar is Linda als vertegenwoordiger van haar broer op de fanclubdag in Hilversum en treedt daar met een Nederlandse formatie op. Twee weken later is zij met Van Morrison in Muziekcentrum Vredenburg te Utrecht, vanwege hun samenwerking met het album “You Win Again”.

Vanavond vult zij met de Engelse formatie “Some Like it Hot” het voorprogramma van haar broer met veel werk, dat hij vroeger opnam.

Verslag: Trout/Bryant/Paardekoper in De Boerderij Zoetermeer

Tekst en foto's: Bert lek

Fotoalbum: Trout/Bryant Zoetermeer

Hoe komt het toch, dat ik geen affiniteit met Walter Trout heb?
Twintig jaar geleden zag ik hem met zijn Radicals op het Moulin Blues festival in Ospel.
Ligt het aan hun uiterlijk? Zij hebben erg lang haar, ik niet. Hij trekt net als B.B. King en Michael Burks gekke bekken en die vind ik wel goed.
Wie speelt er nu in een vaal t-shirt met zijn eigen naam erop?
Of ligt het aan Andrew Elt (uit Sleeze Beeze), die probeert een rockzanger uit de jaren zestig na te doen?

Jason Ricci & New blood: Een en al Passie!

Zondag 29 november in muziekcentrum De Bosuil te Weert

Jason Ricci is een opvallende harmonica speler, die met zijn roze haar, virtuoze beheersing van zijn instrument en explosieve podiumact elk concert naar een hoger niveau tilt. Jason en zijn band New Blood mixen blues, punk, funk en jazz. Jason Ricci heeft al verscheidene awards ontvangen van bluesorganisaties van over de hele wereld. Vorig jaar won Jason Ricci de prijs voor Best Blues Harmonica Player of 2008 van Blues Critic. Dit jaar is Jason genomineerd voor de Blues Music Awards 2009. 

Deuren open: 17.00 uur

18.00 uur:  Bas Kleine & his Harmaniacs  (support act)
19.15 uur:  Jason Ricci & New Blood

Entre 15,00 / reserveren: bert@breezyconcerts.nl  (kaarten liggen dan klaar bij de entree).

Tony Vega Band: Voor de kijkers die de uitzending hebben gemist op TV-Gelderland

Ian Siegal's Broadside als Luisterpaal

“Broadside”, het nieuwe album van Ian Siegal, zal binnenkort waarschijnlijk bovenaan de eindejaarslijstjes van diverse blues/rootsliefhebbers prijken. Bij het Engelse Mojo is het album in elk geval een van de voornaamste kanshebbers om bluesalbum van het jaar te worden.

“Broadside” is deze week te beluisteren via VPRO’s 3voor12 Luisterpaal. Hier is de link:

http://3voor12.vpro.nl/luisterpaal/

Verslag Wanda Jackson & The Seatsniffers in De Effenaar

Wanda Jackson & The Seatsniffers
Kleine zaal Effenaar – Eindhoven
4 november 2009
175 bezoekers

Tekst: Dik Zorgman/ Foto's: Bert Lek

Als een rock`n roll icoon als Wanda Jackson het land aan doet voor twee optredens, dan is het aardig om deze tweeënzeventigjarige rock grandma en Grammy nominatiehoudster eens aan het werk te zien. Samen met de Belgische Seatsniffers worden er oude hits gespeeld. Ze is maar twee en een halve turf hoog, heeft het haar een verse kleurspoeling gegeven, draagt iets te grote slippers, zodat de hamertenen goed zichtbaar zijn. 

Maar ...... wat een strot; hard en scherp als in de begin jaren. Country met een snik en een jodel. Verhaaltjes worden niet geschuwd. (Elvis Presley was voor haar een goede en aardige vriend).

Boo Boo Davis in Cafe De Lijst in Hoogeveen

Tekst en foto's: Bert Reinders

Fotoalbum

Het is zondagmorgen 05:00 uur als Jan Mittendorp zijn bus start in het Oost Duitse Auerbach/Vogtland om samen met John Gerritse en Boo Boo Davis koers te zetten richting muziekcafe De Lijst in Hoogeveen. Even een ritje van zo’n 700 km naar Drenthe om op maandagochtend weer af te reizen richting Boekarest in Roemenie (met vliegtuig overigens).

Vrijdagavond 6 november staat het trio Gerritse, Mittendorp, Davis weer op de planken in het Belgische Fleuris om een dag later Duitsland weer aan te doen. Zo gaat de tour met bezoekjes aan Oostenrijk, Duitsland, Nederland etc. tot en met 22 november door en heeft trio zo’n slordige 13.000 km stenen en asfalt onder de wielen door laten gaan.
Tja … ik moet er eerlijk gezegd niet aan denken en reken er op dat dergelijke tours er lichamelijk inhakken!

Peter Green in De Lantaarn!

Door: Bert Reinders

Fotoalbum: Peter Green

Met welke instelling zou de gemiddelde concertbezoeker op zaterdagavond 31 oktober 2009 het concert van Peter Green & Friends in De Lantaarn in Hellendoorn hebben bezocht. Een vraag die ik mezelf regelmatig heb gesteld na het aanschouwen en aanhoren van vele afkeurende blikken richting de oude meester Peter Greenbaum.

De Lantaarn zit namelijk stampvol met hoofdzakelijk 50-plussers waarvan een groot deel blijkbaar niet even de moeite heeft genomen om de vele filmpjes van de huidige Peter Green er op na te slaan die op Youtube de ronde doen.
Dergelijke concerten bezoek je toch voor het bijbehorende sentiment, jeugdherinneringen of iets dergelijks, maar toch niet omdat je dezelfde muzikale hoogstandjes van weleer verwacht? Of vergis ik me nu?

Verslag HopBes festival in Schijndel

Tekst & foto's: Bert Reinders

Fotoalbum: HopBes Schijndel

Op zaterdag 24 oktober vond voor de tweede keer het HopBes festival in Schijndel plaats. De twee cafe’s (D’n Bes en De Hopbel) hebben zich vorig jaar opgeworpen als redders in nood van het Schijndelse bluesfestival, omdat het Citytheater aan de Hoofdstraat in de zomer van 2008 definitief tegen de vlakte zou gaan. Eeuwig zonde natuurlijk, want het oude theater annex bioscoop was een locatie uit duizenden. Een langzaam oplopende vloer met een schitterend podium en een minstens zo fraaie lichtinstallatie.

De eigenaren van Cafe De Hopbel en cafe D’n Bes boden gelukkig in 2008 hun etablissementen als alternatief aan en ondanks dat een café nooit dezelfde ambiance kan bieden als een oud theater, was dit aanbod als een geschenk uit de hemel en tevens de redding voor de blues in Schijndel.

Deborah Coleman en band in ‘De Korenbloem’ te Zingem (B)

Tekst & foto's: Ton Kok

Vraag elke willekeurige bluesmuzikant waardoor hij geïnspireerd is om muziek te gaan maken en de grote namen vliegen je om de oren. Weinigen zullen ‘The Monkees’ noemen als voorbeeld. Deborah Coleman heeft hier geen moeite mee en deze groep uit de gelijknamige prehistorische TV serie maakte haar duidelijk dat ze in een bandje wilde spelen. Aanvankelijk speelde ze bas, maar na het horen van Jimi Hendrix schakelde ze over op gitaar.

The Monkees waren inmiddels verleden tijd en de volgende invloeden waren The Yardbirds, Cream en uiteraard Hendrix. Toen ze later Howlin’ Wolf, Muddy Waters en John Lee Hooker op één avond live zag spelen had ze haar muzikale roots gevonden. Ze speelde in de loop der jaren in verschillende bandjes, maar het gezinsleven, de opvoeding van haar dochter Misao en haar ‘nine to five’ baan bepaalden haar leven. Pas in 1993 besloot ze serieus werk te maken van een muzikale carrière, richtte Deborah Coleman & The Thrillseekers’ op en als snel werd ze opgemerkt.

In 1994 verscheen haar debuut CD ‘Takin’ A Stand’. Inmiddels staat de teller op acht, tel daarbij twee CD’s en een DVD met de Blues Caravan plus diverse gastbijdragen op plaatwerk van anderen, zoals een prominente rol op Pinetop Perkins’ ‘Ladies Man’, en kunnen we toch van een indrukwekkende reeks spreken. Ze stond ondermeer op het podium met grootheden als B.B. King, Dickey Betts, Elvin Bishop, Charlie Musselwhite en Henry Butler.

cd recensie: Rob Orlemans & Half Past Midnight - 'Into The Spirit'

Door: Bert Reinders

‘The blues is not dead, the blues will survive!’, schreeuwt en beukt Rob Orlemans op zijn gloednieuwe schijf ‘Into The Spirit’.

Het onlangs in Wageningen aan het publiek gepresenteerde album is na het album ‘Libertyville’ het tweede studioalbum van het powerbluestrio. Met de cd ‘Live in Chicago’ en de dvd ‘Into The Cage’ is het trio Ernst van Ee, Piet Tromp en Rob Orlemans aan zijn vierde product onder de naam Rob Orlemans & Half Past Midnight toe.
Uiteraard reken ik dan even de beide Nightlicks albums van Half Past Midnight en de twee albums met Curtis Knight & Half Past Midnight even niet mee.

Van de talloze liveconcerten en uiteraard de dvd ‘Open The Cage’ zijn we eigenlijk wel gewend dat de mannen altijd op het randje balanceren op de plek waar de bluesrock op houdt en de zogenaamde hardrock verder gaat. Een gegeven dat de vriendelijke man uit Tiel zowel in als buiten Europa een flinke schare trouwe fans heeft opgeleverd.

cd recensie: Johnny Clark & The Outlaws - 'Two Tears In A Bucket'

Door: Bert Lek

Johnny Clark & The Outlaws is eigenlijk een gedeeltelijke voorzetting van The Bullfrog Blues Machine.
Johnny Clark (Hans Klerken), ex frontman als zanger en gitarist van the Machine.
(Ook hier weer de belangrijkste man, die bijna al de teksten en muziek schreef) en voormalig drummer Theo Thumper vinden in Ray Oostenrijk een bassist als maatje om vervolgens verder als The Outlaws door het leven te gaan.

De mannen toortsen een geweldige rugzak met ervaring mee. Theo in bands als The Marbletones en speelde o.a. met T-Model Ford, Charley Sales, Tony Fazzio, Wolf Mail, Derrick 'Big' Walker, Jenny Kerr en Lee McBee en toert nog steeds met Tony Vega in de periode wanneer The Outlaws niet optreden. Uiteraard is Theo tegenwoordig eveneens de drummer van Black Top en Hills Blues Collective.

cd recensie: Nico Backton & The Wizards Of Blues - 'Roots And Stories'

Door: Bert Reinders

Hij komt oorspronkelijk uit Gent. Hij is in 1974 geboren als Nico Debacker en heeft na uitgebreid touren door Europa met onder andere Enrico Crivellaro, de Vlaamse provincie Oost-Vlaanderen definitief verruild voor het warme en zonnige Zuid-Frankrijk. Een wijs man dus!

In datzelfde Zuid-Frankrijk heeft Nico Backton een aantal regionale muzikanten om zich heen verzameld en wordt hij al enkele jaren als een van de allerbeste akoestische acts beschouwd.
Inmiddels heeft Nico in dat zelfde Frankrijk dan ook enkele jaren achter elkaar diverse aansprekende Franse prijzen in de wacht gesleept.
Zo won hij in 2005 onder andere in twee verschillende categorieën de Tremplin Blues van het Blues Sur Seine Festival en in 2006 de nog interessantere prijs ‘Tremplin Blues Orange des Rendez-vous de l'Erdre’ in Nantes. Een gerenommeerd festival waar jaarlijks zo’n 120.000 bezoekers op af komen.

Bootleg Bluesband in Cafe Laporte (Meppel)

Ondanks dat het muziekseizoen in Cafe Laporte in Meppel begin september al weer van start is gegaan, klonken er na een lange periode eindelijk weer eens bluesklanken in het mooie cafe aan de Stationsweg.

De Bootleg Bluesband uit Den Haag kreeg de eer om deze middag de lange reis naar het noorden te maken en dat was overigens voor het eerst.
Op zich bijzonder want Bootleg Bluesband draait toch al weer een flinke tijd mee in het circuit en is met zijn lange geschiedenis in Den Haag en omgeving wereldberoemd.

De band is ergens in de negentiger jaren opgericht door zanger Winnie Zwetsloot en gitarist Paul Robbert en hebben zelfs bluesharp coryfee wijlen John Lagrand (ex. C+B; Livin’ Blues) nog in de gelederen gehad.

Einde Rocking The Blues in Duiven!

Tekst en foto's: Bert Reinders

Fotoalbum: Rockin' The Blues

Er zijn soms van die festivals daar heb je écht wat mee. Nou zijn er in de loop der jaren nogal wat festivals bijgekomen waar ik wat mee heb, maar het Duivense Rockin’ The Blues heeft toch al een aantal jaartjes een speciaal plekje bij me.
Oke, de eerste jaren met Bonamassa, Tognoni, Sas etc. heb ik dan wel gemist, maar de keer dat ik als schuchter verslaggevertje van voormalig werkgever Festivalinfo.nl in Duiven aan de bak mocht was toch wel al bijzonder.

Het was destijds zelfs m’n allereerste festival waar ik als verslaggever op af gestuurd werd. Vorig jaar schopte ik het zelfs nog als vliegende kiep om op het allerlaatste moment presentator Gerry Jungen te vervangen. En last but not least mocht ik deze keer met een all-area pas om de nek gewoon iedereen lekker in de weg lopen. Heerlijk!

cd recensie: The Homemade Jamz Bluesband - 'I Got Blues For You'

Door: Bert Reinders t.b.v. Bobtjes Blues Pages

Veel liefhebbers uit Nederland en België zullen het zich nog wel herinneren. Het familiale trio uit Tupelo (Mississippi) met dat meiske van negen, die nauwelijks met haar kruintje boven de bassdrum uit kwam en de beide broers met hun gekke zelfgefabriceerde uitlaatgitaren?

Drumster Taya Perry vormt samen met haar beide broers Ryan op gitaar/zang en Kyle op bas, The Homemade Jamz Bluesband die twee jaren geleden furore maakten op Kwadendamme en Ribs en Blues in Raalte.

Enkele jaren geleden is het trio ontdekt door niemand minder dan de grote B.B King en een betere kruiwagen om de grote blueswereld in te rijden is eigenlijks nauwelijks denkbaar. Vlak voor die festivals in Kwadendamme en Raalte was hun debuutalbum (Pay Me No Mind) gereed en nu (anderhalf jaar later) ligt opvolger ‘I Got Blues For You’ in de schappen.

Gorssel: Waar een klein dorp groot in kan zijn!

Tekst + foto's: Bert Reinders

Fotoalbum:

IJsseljazz Gorssel

Gorssel.
Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik nog nooit van dit Gelderse dorp gehoord had. Het ‘Wassenaar’ of ‘het Gooi’ van Gelderland, hoorde ik zo af en toe in de wandelgangen voorbij komen. Na zondagmiddag 13 september staat dit amper 4.000 inwoners tellende Gelderse dorp met zijn IJsseljazz in elk geval bij mij voorgoed in de TomTom.
Dit gratis toegankelijke festival heeft het motto ‘kwaliteit leveren’ heel hoog in het vaandel staan. Twee luxe vrachtwagenpodia en een klein podium, allen voorzien van uitstekende geluidsinstallaties, daarnaast ruim voldoende sanitaire blokken op de diverse locaties en allerhande eet- en drinkvoorzieningen waar een goed glas Grolsch verkrijgbaar is. En (ook belangrijk :-); Een uiterst gevarieerd muzikaal aanbod.

Op het Jazzpodium staan deze middag Boris, Sabrina Stark, Room Eleven en Wouter Hamel gepland. Ongetwijfeld grote namen in het circuit, maar niet helemaal mijn ding, dus richt ik mijn pijlers liever op het bluespodium. Namen als Left Hand Freddy, Eelco Gelling en Barrelhouse liggen me net iets meer aan het hart als bijvoorbeeld ‘Keep The Soul Alive’ Boris.
Op het kleinere podium bij Hotel De Roskam is plaatsgemaakt voor: Licks & Brains, Carmen Gomez Inc. en The Young Sinatra’s.

Culemborg Blues 2009 door de oren van Ton K.

Door: Ton Kok

Culemborg Blues 2009 zit er weer op. Evenals de afgelopen jaren zat alles mee, een mooi programma, prima locatie, schitterend weer en een gemoedelijke sfeer. Toch kijk ik er met een licht gevoel van teleurstelling op terug.
Negentien acts stonden er geprogrammeerd, waarvan ik er vijftien aan het werk heb gezien. Opener The Crew en afsluiter Michael Katon heb ik min of meer bewust laten schieten, John Lewis en Bradley’s Circus ben ik eigenlijk gewoon misgelopen.

Ook de overige namen op het programma mochten er wezen, maar eigenlijk was het wel veel van hetzelfde, veel snoeiharde blues/rock van het ‘van dik hout zaagt men planken’ type. Op zich is hier niets mis mee, het waren wel toppers op dit gebied, maar aan het eind van de middag speelden er vier van hetzelfde type bands tegelijk, wat voor mij in ieder geval wat teveel van het goede was en voor de bands ook niet optimaal is, ze moeten het toch van het dezelfde publiek hebben.

Het was een lange, vermoeiende dag, die voor mij uiteindelijk maar twee hoogtepunten opleverde: King Mo en Oberg, twee groepen, die nog niet zo lang bestaan, maar er duidelijk wel met kop en schouder bovenuit staken.

Mooi weer & snoeiharde rock overheersen in Culemborg

Tekst en foto's: Bert Reinders

Fotoalbum: Culemborg Blues 2009

Het is nog opvallend rustig op Camping De Hoge Kuil in Culemborg op vrijdagmiddag. We zijn dan wel een dagje te vroeg, maar in 2008 stond het toch ook op de vrijdagmiddag al behoorlijk vol met tentjes, caravans en campers op de boerencamping van Trees & Lambere aan de Achterweg.
Is er dan toch concurrentie te verwachten van het grote Lowlandsfestival in Biddinghuizen of heeft het te maken met de veelgehoorde kritieken dat het programma te rockend zou zijn?
Bij navraag zou later blijken dat een grote groep met camperaars hun heil op Lowlands hadden gezocht. (overigens zonder de kleine moeite te nemen om even af te bellen of te mailen).

Zaterdagmiddag is het dan gelukkig zover. Er is zichtbaar keihard gewerkt om alles op tijd klaar te krijgen en het marktplein ziet er met het grote podium, de bars en de vele gezellige marktkraampjes weer vertrouwd uit.

Om 14:00 uur mag de Britse band The Brew aftrappen.

cd recensie: The Electrophonics - 'Little A Lot'

Het schijfje lag al geruime tijd bij ons op de plank, maar vanwege vakanties en andere beslommeringen was de plaatsing er even helemaal bij ingeschoten. UIteraard onze welgemeende excuses aan de mannen van The Electrophonics.

Door: Bert Visscher

The Electrophonics! Voor diegene die de band nog niet kennen (en dat kunnen wij ons eigenlijk niet voorstellen): Het is een Limburgse formatie.
De “Stichting The Electrophonics” doet er alles aan om de naamsbekendheid te vergroten. Dus één cd van dit kleine ensemble, bestaande uit 7 muzikanten zullen jullie toch vast wel op de plank hebben liggen.
Nee? Misschien dat je met deze schijf de stap durft te nemen om eens lekker uit je dak te gaan.

De band omschrijft zichzelf als: retro-swing-jump-r&b band, sounding like that early fifties style.
Drie albums hebben The Electrophonics afgeleverd, Feels ‘Like A Million’ (2006), de live cd ‘Catch That Swingtrain’ (2007) en nu dan hun laatste ‘Little A Lot’ (2009). De zevenkoppige band heeft al gespeeld op o.a. Belgium Rhythm & Blues Festival in Peer, Moulin Blues, An Evening With The Blues in Tiel en niet te vergeten, het North Sea Jazz Festival in Ahoy Rotterdam). De band bestaat uit Stephan Hermsen (vocals & harmonica), Ronald Roodbol (double bass), Huub Goosen (guitar), Peter Stienen (drums), Ivo Sieben (piano) André de Laat (tenor sax) en Nick Caris (trombone).

Verslag drie dagen Drijf-Inn Blues in Giethoorn

Door: Bert Reinders

In de aanloop naar de 24e editie van het Drijf-Inn Bluesfestival in Giethoorn zijn de weergoden ons al aardig goed gezind. Veel zon, misschien hier en daar een enkel buitje en temperaturen rond de 25 graden.

Wat willen we nou nog meer!? Ook de line-up ziet er prima uit. Oké, er is dit jaar niet uitgepakt met grote internationale acts, maar persoonlijk heb ik daar als liefhebber van een flinke portie onvervalste nederblues geen enkel probleem mee. Bovendien heeft de organisatie wel gekozen voor de Nederlandse eredivisie, dus op papier kan er eigenlijk niet zo veel mis gaan.

Gelukkig is het op vrijdagmiddag bij aankomst op de camping nog lekker rustig en hebben we de plekjes nog voor het uitzoeken. (Tja, je ziet het op de foto. Erg vervelend allemaal!)

cd recensie: U.F.O. - The Visitor

Door: Bert Reinders

The Visitor. Het twintigste studio album van de Britse Rockformatie UFO. Het gezelschap met zanger Phil Mogg en drummer Andy Parker timmert al weer ruim 41 jaren aan de weg. Wel met een aantal bandwisselingen overigens, maar zanger Phil Mogg, bassist Pete Way en drummer Andy Parker zijn de seventies-rockband al ruim vier decennia trouw gebleven. Ook stand-in en tweede gitarist/toetsenist Paul Raymond is al ruim dertig jaar van de partij. Bassist Pete Way heeft zijn basswerk overigens tijdelijk overgedragen aan Peter Pichl, want de onstuimige Way schijnt al enige tijd uit de roulatie te zijn vanwege een leveraandoening.

cd recensie: Sonny Landreth - 'Levee Town'

Door: Bouke Janssen

In 2000 bracht het Amerikaanse label Sugar Hill Records voor het eerst de cd Levee Town van Sonny Landreth uit. Met medewerking van onder andere Bonnie Raitt en John Hiatt. Nu, negen jaar later, doet heer Landreth het nog eens dunnetjes over, door de productie opnieuw uit te brengen. Maar dit keer op zijn eigen platenlabel Landfall Records (Proper Records mag Europa bedienen). Naast het originele materiaal, is aan deze re-release een bonus-cd toegevoegd met vijf extra tracks. Oftewel, in totaal een uur en een kwartier slidegitaarles van Master Sonny...

cd recensie: Shawn Pittman - 'Movin' & Groovin'

Door: Ton Kok

Shawn Pittman werd in 1974 in Oklahoma geboren en werd al vroeg op het juiste muzikale spoor gezet door een boogie woogie piano spelende oma en een vader, die een groot fan was van Buddy Holly. In zijn tienerjaren ontdekte hij dan ondermeer de muziek van Jimmy Reed, Lightnin’ Hopkins, Elmore James, Muddy Waters en John Lee Hooker en wist hij dat hij bluesgitarist wilde worden.

Na het horen van modernere bluesgitaristen als Anson Funderburgh en Mike Morgan was het hem duidelijk dat hij naar Texas zou moeten verhuizen om zijn ambities te verwezenlijken en op 17-jarige leeftijd verkaste hij met een oom en tante naar Dallas.

cd recensie: Big Blind - 'Circus Left Town'

Door: Bouke Janssen

In 2007 maakte de blueswereld kennis met een nieuw en tot dusver vrijwel onbekend bandje. Bij Coolbuzz hadden ze het over een veelbelovend cluppie dat was vastgelegd.
Nog maar net waren ze als band bij elkaar en de platenbazen van het Nederlandse blueslabel, zagen al genoeg voortekenen voor een spannend avontuur met deze jonge, frisse bluesmannen.

Big Blind kwam amper acht maanden na de oprichting van de band met een eerste album waar menig geroutineerde band nog wat van kan leren. Rauwe energie, frisheid en jeugdig enthousiasme werden op die eerste plaat gesmeed tot een overtuigend geheel en alle remmen gingen los vanaf het moment dat de cd gelanceerd werd.

Door het 'kilometer-vreten' werd het geluid van de band elke gig die ik ze zag spelen beter en krachtiger. De heren overrompelden vrijwel iedereen die de shows kwam bezoeken en binnen een jaar behoorden ze tot de top van de huidige bluesscene van de Lage Landen.

cd recensie: Matt Schofield - 'Heads, Tails & Aces'

Door: Bert Reinders

De jonge Britse bluesmuzikanten doen het bij het Nederlandse publiek de laatste jaren aardig goed en er zijn genoeg die inmiddels in ons blueslandje een vaste voet aan wal hebben gekregen.

De 31-jarige Matt Schofield hoort als topgitarist natuurlijk ook tussen de Britse jonkies, maar op de een of andere manier spreekt de naam Schofield bij het grote publiek toch iets minder tot de verbeelding als zijn collega’s Ian Siegal of Ian Parker.
Oke, Matt is wellicht niet zo’n uitbundig podiumdier, maar boekers en organisatoren zouden me niet straffen als we Schofield net zo vaak op de Nederlandse podia zouden aantreffen als de twee hiervoor genoemden.

Ian Parker kiest andere weg in Gigant

Tekst en foto's: Bert Reinders

Fotoalbum: Ian Parker in Gigant

Slaande ruzie bleef gelukkig uit op de terugweg Apeldoorn – Meppel, maar het werd me in elk geval duidelijk genoeg gemaakt dat mijn vrouwelijk reisgezelschap een behoorlijk andere mening over het Ian Parker optreden in Gigant was toegedaan dan ik zelf.
Waar mijn vrouw en een vriendin de avond van hun leven hadden beleefd, moest ik me zelf bijtijds behoorlijk verzetten door niet tegen de rand van het podium in slaap te sukkelen.

Het tekent het fenomeen Ian Parker, die momenteel verder van het bluespaadje af is dan ooit tevoren, maar hier overigens bewust voor heeft gekozen. Een bluesmuzikant pur sang is het natuurlijk nooit geweest, maar met dit laatste optreden laat de Brit duidelijk horen een compleet andere richting op te willen zoeken en hiermee ongetwijfeld een nieuwe doelgroep van het singer/songwriters genre gaat aanboren.

Op 13 mei j.l. hadden we al een akoestisch optreden meegemaakt in de Harderwijkse Catharinakapel en omdat een akoestisch optreden een enorme wereld van verschil is met een elektrisch evenement, is de gang naar het voor ons dichtstbijzijnde optreden in de Apeldoornse Gigant een voor de hand liggend feit.

....... en De Zuiderhof in Zuidwolde smeult nog na .......

Door: Bert Reinders

Mission completed! Zo kunnen we de sessie met The Veldman Brothers en Mocambo Blues in Café de Zuiderhof in Zuidwolde met een gerust hart bestempelen.
Opzet van deze middag was om de blues in het Drentse café eens van een flinke boost te voorzien. Tot nu toe was het (uitzonderingen daargelaten) telkens bijzonder matig geweest met de opkomst in het prachtige en met riet gedekte café en dat is natuurlijk doodzonde. Zoveel van dergelijke mooie bluespodia hebben we niet in Drenthe en al helemaal niet in de regio Zuidwest-Drenthe.

Met Cafe de Lijst in Hoogeveen en in mindere mate Cafe Laporte houdt het wel zo’n beetje op met bluesconcerten in onze eigen regio.
Oke, we hebben dan wel het spectaculaire Tamboerfestival in Hoogeveen, dat zo’n 1400 bezoekers trekt, maar omdat dit festival maar 1 keer per jaar plaats vind, mogen we het theater eigenlijk niet tot de reguliere bluespodia rekenen.

Ian Parker in de Catharinakapel in Harderwijk.

Lokatie: Catharinakapel Harderwijk
Woensdag 13 mei.
Door: Bert Reinders

Fotoalbum

Het is al weer zo’n 2½ jaar geleden dat Ian Parker voor het eerst in de Harderwijkse Catharinakapel een akoestisch optreden verzorgde. Sterker nog, het was het allereerste akoestische optreden dat Ian en zijn bandleden in Nederland verzorgden.
Ik kan me de avond nog goed herinneren! Ian was die dag zelfs jarig en dertig jaar geworden.

Op de een of andere manier is de ‘rising star’ Ian Parker alleen nog maar feller gaan fonkelen en dat is aan het bezoekersaantal in de Catharinakapel goed te merken. Daar het 2½ jaar geleden in het Kerkje nog ‘huilen met de pet op’ was met slechts 25 bezoekers is het ditmaal met zo’n 75 enthousiaste fans gewoon uitverkocht.

Op zich is 75 natuurlijk nog geen wereldschokkend aantal, maar in het knusse Kerkje toch echt wel de limit als je iedereen een comfortabel plekje wilt bieden. Bovendien is er maar voor een beperkt aantal mensen een zitgelegenheid en als je geen zitplaats kunt scoren, dan wordt het zicht op de 4 muzikanten al snel een stuk minder.

cd recensie: Erib Bibb - 'Live A FIP'

Door: Dr. Blues

Eric Bibb kreeg reeds in de wieg de wortels van de folkmuziek over zich heen. Dit kwam geheel voor rekening van zijn vader, Leon Bibb, zelf een geschoolde musical- en folkzanger en bovendien bevriend met Bob Dylan en Pete Seger.

Van Bob Dylan krijgt hij het advies om zijn gitaarspel vooral simpel te houden en dat is een feit waar de New Yorker zich altijd goed aan gehouden heeft.

Toch is zijn muziek enorm veelzijdig en zeer breed georiënteerd en in een echt hokje is Eric’s genre dan ook niet te plaatsen. Alles, variërend van blues tot aan country, van folk tot aan jazz en met name gospel passeert de revue.

Blue-Ears radio weer op de rails!

Na de nodige problemen eind maart en begin april,  draait Blue Ears weer lekker.

Het goede nieuws is ook dat een andere productiecomputer met de juiste professionele
productiesoftware in gebruik is genomen. Dus dat belooft als vanouds weer het nodige vuurwerk.
Zoals de Duke Robillard promo al ieder uur aankondigt wordt a.s. zondag gestart met de in Amsterdam geproduceerde Flip Flop Fly & Cry show.

Aan de Twelve Bar Blues Band de eer om het spits af te bijten in de eerste editie !!

Fotograafperikelen op Moulin Blues

Met dank aan de mannen van BluesMoose.nl

cd recensie: Cuby + Blizzards - 'Cats Lost'

Door: Bert Reinders

Een nieuw album voor Cuby + Blizzards!

Een album waar noodgedwongen ruimschoots de tijd voor is genomen. Het zal ook niet altijd zijn meegevallen om alle leden van de band gelijktijdig in het oefenhok te krijgen, want naast een nog altijd goed gevulde C+B-agenda hebben enkele Blizzards ook nog hun muzikale consulten op muziekscholen en dergelijke. Ook Muskee zelf vertoeft enkele maanden per jaar in overzeese oorden en als je als band dan ook nog de wens koestert om duizendpoot Daniel Lohues als ongeleid projectiel in te schakelen, blijkt het al helemaal verrekte lastig om dezelfde lege gaatjes in de agenda’s opgevuld te krijgen.

Uiteindelijk is het album dan toch gereed en dat gaat dan vanzelfsprekend gepaard met uitgebreide aandacht in de landelijke media. Natuurlijk niets meer dan terecht, want Cuby + Blizzards is nou eenmaal de bakermat van de nederblues en misschien hadden we wel nooit zo’n actieve blues- en rootsscene in Nederland gekend als zij de specifieke C+B-blues niet in Nederland zouden hebben geïntroduceerd.

Cd Presentatie Highway Rhythm and Blues Gang.

Tekst: Gerda Jackson
Foto's: Len Jackson

Zondagmiddag 16.00 is de tijd dat de Highway Rhythm and Blues Gang zijn debuut cd “Less is more”zal presenteren aan het publiek.

De band is op tijd aanwezig maar het publiek laat nog even op zich wachten dus wordt er besloten nog een half uurtje bij aan te knopen om een kop koffie of iets dergelijks te nuttigen.

Wiebe, Marco, Henry en Gerrit beginnen langzamerhand rode koontjes te krijgen en ook degene die de presentatie voor hun rekening gaan nemen t.w. Harry “Crossroads” Boertien en Gerda Jackson, presentatrice van het radio programma Blues Meets Rock van RTV Hardenberg beginnen een gezonde spanning te voelen. Voor iedereen de eerste keer dus wat wil je ook…..

Uitbundig, ingetogen, energieke en enthousiaste Rhythm & Blues Night in Groningen

Foto’s: Ton Drijfhamer
Tekst: Bert Visscher

De negentiende editie van de Rhythm & Blues Night in de Oosterpoort, waar op het laatste moment Julian Sas nog aan werd toegevoegd. Dit vanwege het wegvallen van Wild Billy Childish and the musicians of the British Empire.

Als ik rond een uur of negen vraag naar het aantal bezoekers dat binnen is, krijg ik de mededeling dat er al drieduizend mensen binnen moeten zijn. Niet gek, zeker gezien de matige belangstelling en kritiek van de afgelopen jaren. Die kritiek kwam dan meestal neer op de programmering: veel singer/songwriter stonden er, en de blues was eigenlijk een bijkomstigheid geworden. Ondertussen weten we dat we voor de twaalf vierkwartsmaten niet meer naar de Rhythm & Blues Night hoeven af te reizen. Die kun je het beste zoeken in een lokaal café of kleine festivals.
De afgelopen drie jaar hebben de dames en heren van de Oosterpoort de juiste mix weten te vinden.

Laatste Moulin Blues plaatjes

De laatste Moulin foto's

Het sd-kaartje bevatte nog een aantal foto's van Moulin Blues met publiek, bluesforumers, verslaggevers, een gewonde drummer, fotografen en andere aanwezigen.

Het Moulin Blues boek: Hoofdstuk 2 (dag 2)

Zaterdagochtend; de 2e dag:

De zon staat al weer vroeg te blinken als ik m’n slaapzak uit kom. (lees: ligzak, want van slapen komt natuurlijk geen drol op het festivalterrein). Gelukkig krijg ik collega Janssen ook zonder geweld uit zijn tentje, dus rond een uur of negen zitten we al weer ‘fris en fruitig’ in de camping-eettent om de dag te beginnen met een flinke portie eieren met spek en een paar volle bekers koffie. (Dik voor mekaar, mensen van de organisatie!!!!)

We willen graag op tijd op het festivalterrein zijn, want Mike de Wit van Driving South had me de vorige avond al toevertrouwd dat ze om 11:30 uur zouden gaan aftikken.
Vandaag willen we wel graag de volle aandacht besteden aan het studenten podium, want op de eerste dag had ik van DeWolff en in een later stadium van de Lynnerd Skynnerd-tribute band Skinner bijster weinig meegekregen.

Het Moulin Blues boek: Hoofdstuk 1 (dag 1)

Teksten: Bouke Janssen (gele tekst) en Bert Reinders (witte tekst)
Foto's + fotoalbum: Bert Reinders (de foto's van Bouke volgen op later tijdstip)

De meivakantie staat voor bluesman.nl de laatste jaren in het teken van het versterken van familiebanden.
Dat houdt in: campinkje boeken in het zuiden des lands en gezamenlijk met vrouw, kroost en aanhang er even een paar daagjes lekker tussenuit om te ontspannen op een boerencamping onder de Limburgse lucht met vlaai en asperges.

Uiteraard blijft bluesman’s linkeroog altijd gericht op de concert- en festivalagenda en zo wil het ‘toeval’ dat er in de buurt een tweedaags bluesfestival gepland staat.
Met andere woorden: extra tent mee, de foto-uitrusting oppoetsen en met een paar oude blubber-proof kleren richting Moulin Blues.

cd recensie: J.J. Cale - 'Roll On'

Door: Ton Kok/Bert R.

John Weldon Cale. Zo luidt de officiële naam van de inmiddels 71-jarige en in Tulsa (Oklahome) geboren singer/songwriter. Cale wordt de vertolker en grondlegger van de zogenaamde Tulsa-sound gezien (een mix van blues, rock-a-billy en rock’n roll.

Een geweldige zanger is hij echter nooit geweest en ook als instrumentalist kunnen we hem gerust enigszins beperkt noemen. J.J. Cale kunnen we overigens wel tot één van de betere songwriters beschouwen, die andere bands en muzikanten, zoals onder andere Santana, Kansas, Deep Purple en George Thorogood het nodige repertoire hebben opgeleverd.

De meest tot de verbeelding sprekende songs zijn ongetwijfeld de alom bekende nummers ‘Cocaine’ en ‘After Midnight’, waarmee zijn goede vriend Eric Clapton alleraardigste hits mee wist te scoren.

cd recensie: The Blueskings - 'Money Lover'

Door: Bert Reinders

Soms heb ik wel eens het gevoel dat het voor bluesbands uit Noord-Nederland moeilijker is om met boekingen door de grote rivieren heen te breken als andersom.
Het was dan ook leuk om te horen dat het bestuur van Paasblues in Asten op grond van het nieuwe album ‘Money Lover’ het er unaniem over eens was dat ze de mannen uit Groningen op hun paasbluesfestival 2009 wilden hebben.
Wellicht voor The Blueskings wel jammer dat ze voor 2e paasdag geprogrammeerd stonden, want dat is van de drie dagen nou eenmaal de rustigste Paasblues-dag.

Desalniettemin horen we de naam The Blueskings steeds vaker in positieve zin opduiken in het land en dat is zonder meer terecht. Ook John van Empel van de Stichting Culemborg blues is inmiddels overstag gegaan en daarom treffen we noorderlingen eind augustus ergens in de binnenstad van Culemborg op Culemborg Blues 2009 aan.

Barry McCabe in The Alley (Gramsbergen)

Door: Bert Reinders

Fotoalbum: Barry McCabe in The Alley

Cafe The Alley - Gramsbergen (25 april 2009)
 

Hoewel het Overijsselse plaatsje Gramsbergen slechts op een kleine 40 minuutjes autorijden van onze woonplaats Meppel af ligt, is deze omgeving voor wat blues betreft, voor ons een volstrekt onbekende streek.
Gelukkig wonen de bluespioniers van het eerste uur Gerda en Len Jackson van het radioprogramma Blues Meets Rock in die streek, dus is het voor Gerda en Len een goede mogelijkheid om hun omgeving eens te laten meegenieten van een aantal gerenommeerde en voor hun bevriende bluestoppers.

Deze avond staat de Ier Barry McCabe op het programma. Barry heeft onlangs zijn tournee door onder andere Oostenrijk afgerond en heeft behalve een Belgisch optreden ook drie optredens in Nederland te verzorgen.

cd recensie - The Snowy White Blues Project - 'In Our Time Of Living'

Door: Bouke Janssen

Persoonlijk had ik Snowy White nog niet op mijn lijstje van bluesartiesten staan. 'Bird of paradise', zover reikte mijn 'kennis' van deze artiest. Verder nooit een reden gehad om me in zijn muziek te verdiepen. Maar één van de aardige dingen van het schrijven van cd-recensies, is de kennis die je opdoet over artiesten. En het werkt prima om je beperkte kijk op bepaalde mensen eens wat bij te schaven. Ik doe even net alsof u net zo weinig weet van Snowy White als ik tot voor kort..................

Als jochie van elf komt heer White in de ban van sterren als BB King, Buddy Guy, Otis Rush, Albert Collins, etc. En als hij dan een paar jaar later bevriend raakt met ene Peter Green en daarmee aan het jammen slaat, laten de muziekroots van Snowy's speelstijl zich vlot raden. Blues that is! Door veel live te spelen en zijn gitaarspel flink te ontwikkelen, valt Snowy White op bij bands als Thin Lizzy en Pink Floyd die hem vragen om op albums mee te spelen en de tourbands te versterken. In de jaren tachtig is vervolgens de tijd rijp voor een soloband en een aantal albums. De hitsingle 'Bird of paradise' scoort wereldwijd en is bij een hele generatie stevig in het geheugen gegrift ..........

cd recensie: The Highway Rhythm & Blues Gang - 'Less Is More'

Door: Bert Reinders

Misschien is de Drents/Overijsselse bluesband The Highway Rhythm & Blues Gang wel de allerlaatste regionale band ooit geweest die op de  planken van het grootse Ribs en Blues podium in Raalte heeft mogen staan. Op een band-cv doet de vermelding van een dergelijk groots podium het natuurlijk altijd bijzonder goed, want je bandnaam gaat toch maar even de grote, wijde blueswereld over.

Ondanks dit muzikale hoogtepunt, dat inmiddels drie jaartjes oud is, is het viertal, bestaande uit zanger/gitarist Wiebe Hof, mondharp speler Gerrit Ekkelenkamp en de broers Henri en Marco Neep als ritmetandem, niet naast zijn schoenen gaan lopen.

Als mede-Drent noem ik dit dan ook uit de grond van mijn hart: “Gepaste Drentse bescheidenheid!”

Het viertal staat hoe dan ook anno april/mei 2009 weer volop in de picture door het uitbrengen van de cd en debuutalbum ‘Less Is More’.

Paasblues Asten (deel 3)

De derde Paasbluesdag belooft een lekkere lange dag te worden, want vanaf 15:00 tot in de kleine uurtjes kunnen we ons vermaken aan de diverse bluesstijlen die de revue in Asten zullen passeren.

Iets voor 15:00 uur zijn we present voor de opener van de dag. JnJ’s Delta Blues uit België. Sinds kort is het trio een duo geworden, want dobro-gitarist Jo heeft enkele weken geleden besloten om zijn eigen weg te gaan en dat betekent dus dat Jan Viggria en Buzzin’ Frank samen de kar moeten gaan trekken.
En dat is ongelooflijk jammer, want van de fenomenale JnJ Delta sound met de mooie dobroklanken, die ik twee jaren terug op het jeugdpodium in Culemborg hoorde is niet veel meer over. Het is voor Jan Viggria op dit moment kei hard werken om het zaakje overeind te houden. Zijn gitaarspel maakt gelukkig heel veel goed, maar als overtuigend zanger is Jan er vanwege zijn jonge leeftijd nog lang niet. De aanvulling van de mondharp van Buzzin’ Frank is prima, maar om zo af en toe een adempauze in te lassen zou voor Frank geen verkeerde keus zijn. Jammer, ik had heel veel van dit gezelschap verwacht, maar het kwam er wellicht door het te korte samenzijn van het huidige duo nog niet uit.

Ruim voor vijven stappen we Cafe De Wit binnen waar The Rhythm Chiefs hun soundcheck aan het afronden zijn. We zijn gelukkig mooi op tijd, want niet veel later is er in cafe De Wit al geen doorkomen meer aan. Er staan zelfs drommen mensen voor de ingang van het cafe te wachten in de hoop dat er iemand vroegtijdig vertrekt.
Ja, dat kun je bij The Chiefs natuurlijk wel vergeten, want hun afwisselende bluesstijl is veel te gaaf om de rug toe te keren. Dusty en zijn vrienden brengen een hele reeks songs van hun ‘Ships Of Wonder’ cd, maar ook een aantal heerlijke dampende Paladins krakers. Het gitaarwerk en de klank uit de antieke versterker van Dusty is een lust voor het oor om dit jonge trio aan het werk te horen. Hoewel ook deze jonkies nog flink in de groei zitten en ze alle schroom nog van zich af moeten gooien, is dit ongetwijfeld een trio met internationale mogelijkheden.

Gelukkig kunnen we na de eerste set toch gewoon door de deur naar buiten en hoeven we niet door het openstaande raam, want veel bezoekers lopen al richting Cafe ’t Spektakel, waar om 17:00 uur Marc Dufresne & The Maurizio Pugno band zullen beginnen.
Het is behoorlijk worstelen om een plekje vlak bij het podium te krijgen, want er moeten natuurlijk wel even een paar plaatjes geschoten worden.
Vanwege de enorme drukte is het zo smerig warm in het café dat ik na enkele nummers al bijna van mijn sokken ga. Na een kwartier ben ik zeker een liter lichter en houd ik het toch maar voor gezien. Jammer, want dit Italiaans/Amerikaanse gezelschap is meer dan de moeite waard, maar het is veel te onplezierig om hier lang te blijven rondhangen.
Als we ons weer naar buiten hebben geworsteld staan Donald van der Goes en Marco Overkamp van The Veldman Brothers aan de overkant van de straat bij Cafe Zwagers al te zwaaien met een glas bier. Dus buiten even bijkomen van de sauna in ’t Spektakel is een optie die als welkome muziek in de oren klinkt.
De laatste band die we deze avond zullen gaan zien, zijn dus The Veldman Brothers. En dat werd ook wel weer es tijd, want ik had ze tenslotte al een week of vijf niet meer zien spelen .

Al wachtend op de grote invasie van bezoekers nestel ik mezelf maar alvast tussen geluidsfreaks Hans & Gerald van Live-Sound (http://www.live-sound.nl/), want in de buurt van de knopjes kunnen we ons zelf wellicht nog een klein beetje bewegen.
Verrassend is het dan ook, dat de drukte eigenlijk een beetje uitblijft bij The Veldman Brothers. Oke, de tent is wel behoorlijk vol, maar er is zelfs nog ruimte om te swingen en om op een fatsoenlijke manier een paar foto’s te maken.
Veel bezoekers zijn waarschijnlijk toch lang bij Maurizio Pugno/Marc DuFresne blijven hangen of hebben ergens een plek opgezocht om de maag met vast voedsel te vullen.
Tijdens de tweede set van The Brothers vertrekt er overigens al veel publiek naar de laatste act van de avond Le Chat Cadiens.
Na The Veldman Brothers geloof ik het wel. Het genre van Le Chat Cadiens is niet op mijn lijf geschreven, dus besluiten we met de Veldman Brothers alvast afscheid te nemen van Asten.

Helaas ….. Asten wil nog geen afscheid nemen van ons, want op een paar honderd meter buiten het dorp worden we al klem gereden door de sterke arm der wet. Blazen! Geen probleem overigens met al die cola in de maag! Althans niet voor mijn sturende wederhelft.

Het Paasbluesfestival in Asten was in elk geval een groot succes en de opzet van de op elkaar volgende bands is voor de bezoeker een schot in de roos. Eigenlijk hoef je nauwelijks iets van het gevarieerde muzikale aanbod te missen en is het geen geren van hot naar her zoals het op vele bluesroute’s het geval is.

Hoogtepunten? Moeilijk! Voor mij persoonlijk The Night Time Heroes Bluesband op de tweede dag, The Rhythm Chiefs op de derde dag en uiteraard The Veldman Brothers (Who Else!!)

Eric, Peter, Ozzy, Martien, Marjo en uiteraard Leo en Petra, enorm bedankt voor jullie gastvrijheid en de uitstekende organisatie! Jullie enthousiasme en gedrevenheid voelt als een warm bad!!

Inmiddels zitten we alweer in het noorden des lands, dus van dag 4 heb ik helaas geen foto’s. Het fotoalbum tot en met de derde dag Asten is wel klaar!

Paasblues Asten (deel 2)

Zo af en toe een beetje mopperen op het slechte weer kan dus geen kwaad, want het was gistermiddag uiterst aangenaam verpozen op het terras van een Astens etablissement.
's Avonds is het 2e gedeelte van Paasblues in Asten met The Bluescrowns in Cafe 'T Spektakel en de Belgische Night Time Heroes Blues band in Cafe Zaal Jan van Hoek.

Als we rond 20:30 in Cafe 't Spektakel aankomen is het binnen al lekker druk, maar bloedheet. The Bluescrowns hebben we enkele weken terug nog gespot op het Bluesfestival in Leerdam en deze avond zullen ze de tweede dag openen.
De Limburgers trekken vanaf de eerste noten flink van leer met een paar fantastische up-tempo nummers. De sfeer is gelijk gezet en vanaf het eerste nummer wordt er voor aan bij de dansvloer al lekker geswingt.
Toch is het jammer dat de band de sfeer niet kan vasthouden en zakt het na een aantal nummers een beetje in. Het is net even iets te veel van het zelfde wat de mannen laten horen en zien en dat is jammer.

In de pauze besluiten we te verkassen naar The Night Time Heroes Bluesband maar volgens de insiders die ik later op de avond trof was de tweede set van The Bluescrowns totaal andere koek en ontpopte zich de avond in 't Spektakel tot een geweldig spektakel. De naam van het cafe deed zichzelf dus eer aan met dit gezelschap.

Het Belgische gezelschap The Night Time Heroes Blues band is voor mij de enige onbekende die op dit Paasblues festival staan. Ik heb zelfs nog nooit van hun bestaan gehoord. Dat zal vanaf nu anders zijn, want The Night Time Heroes Blues band blijkt een grandioze band. Prima uitstraling en het is swingen geblazen van het begin tot het eind. Zelfs de 'grote man' van An Evening With The Blues in Tiel (Bert Lek) had ruim 100 km gereden om de Belgen te spotten en ging met een uiterst voldaan gevoel weer naar huis (overigens zonder zijn charmante en onafscheidelijke vriendin Monique!!)
Met name gitarist Peter Bronder van The Night Time Heroes Blues band laat een geweldige indruk achter en deze vijfmansformatie, die zich hoofdzakelijk bediend van traditionele westcoast swing en Chigago Blues, zullen we vanaf nu heel goed in de gaten gaan houden.
Dit is absoluut een van de betere bands die ik de afgelopen tijd heb gezien en voor mij een schande dat ik deze mannen niet kende. Toppers!

Vannacht ontving ik nog een mailtje van organisator Leo Gabriels dat Asten nog steeds in Brabant ligt en niet in Limburg. Gelukkig maar, dan ben ik toch dichter bij huis dan ik had gedacht.

Vanmiddag mogen we iets eerder op stap, want vandaag is de grootse Paasbluesdag met onder andere The Rhythm Chiefs, The Veldman Brothers, Maurizio Pugno en Marc DuFresne, Les Chats Cadiens en J. & J. Deltablues.

Dit gaat weer een lekker dagje worden.
Later meer ....... de foto's van gisteravond zijn toegevoegd aan het fotoalbum Paasblues.

Paasblues Asten (deel 1)

’t Is weer april, dus we kunnen de Bed- & Breakfast accommodaties weer inruilen voor de campings en dus kan eindelijk onze ienieminie sleurhutje de komende tijd eens dienst gaan doen als onderkomen voor de vele bluesmeetings die de komende tijd op het menu staan.

Deze Paasdagen zijn we afgezakt naar het Brabantse Asten-Heusden voor de 18e editie van Paasblues van de Stichting Blastblues in Asten.

Als we ons op vrijdagmiddag melden op de camping komt de campingbazin ons al tegemoet met een grote poster, een uitgebreid programmaboekje van Paasblues en een heerlijke fles wijn.
‘Bluesman, hartelijk welkom in Asten – Leo Gabriëls’ (Blastblues Asten).
Over een warm welkom gesproken!! Ontzettend leuk!! Bedankt Leo!!

Vrijdagavond rond 20:30 was het dan zover. Als eerste in de rij van twaalf optredens dit weekend mogen de Belgische zuiderburen van Ed & The Hot Burrito’s het spits afbijten in zaal Unitas in Heusden.
Zaal Unitas is niet meteen het meest sfeervolle etablissement, want het blijkt een verenigingsgebouw. Het zaaltje waar Ed & The Hot Burritos zullen optreden heeft dan ook een vrij hoog voetbalkantine gehalte.
Uiteraard kan de blues overal gespeeld worden en bovendien is het in Unitas al gezellig druk, dus halen de Belgen vanaf meet af aan alles uit de kast om er een mooie avond van de maken. Op een vast genre kunnen we Ed & The Hot Burritos niet vastpinnen, want alles stijlen variërend van SRV to Muddy Waters passeren de revue.
Ondanks dat het geluid en het licht in het Verenigingsgebouw verre van optimaal is, hebben we met Ed & The Hot Burritos een bijzonder waardige en uitstekende opener in Heusden te pakken.

Tegen 22:30 staat zo’n 200 meter verderop Wolpin met Marcel Scherpenzeel klaar om te beginnen. De soundcheck spreekt al boekdelen, want het is loeihard wat Marcel laat horen. Onder het mom ‘Gallagher speelde ook niet zo zachtjes’ trekt het trio behoorlijk van leer en moeten de oortjes toch wel even een kwartiertje wennen aan de muur van geluid.
Het is overigens superstrak wat het bluesrocktrio laat horen en de vergelijking met Gallagher is dan ook zeer voor de hand liggend. Volgende week staat Marcel weer met Gerry McGavoy en Brendan O’Neill in de Zaandamse Kade op het podium en dat zal ongetwijfeld weer een lekker spektakel worden.

Inmiddels komt voor de tweede achtereenvolgende dag de regen in het Brabantse Asten met bakken uit de lucht en trekken we, met de fles van Leo Gabriels in de aanslag, de conclusie dat die ratten van de KNMI ons voor de zoveelste keer bij de veter hebben.
Hopelijk is het vanavond een beetje droog als we op de opoefiets naar The Bluescrowns richting Asten gaan, want dat ligt toch een slordige 5 km verderop.

Laters ………. Doch de eerste foto’s van gisteravond staan in het fotoboek Paasblues Asten

Morblues on tour in april/mei

De Italiaanse mannen met hun zwarte ziel van de funky blues machine MORBLUS komen weer on tour. Buiten Duitsland en Belgiè doen zij ook ons kikkerlandje aan en doorkruissen zij NL met 8 gig´s van 24 april t/m 3 mei.

Morblus is te vinden in ondermeer Heemskerk, Terherne, Den Bosch, Capelle a/d IJssel (samen met VanVelzen), Spikenisse, Hoogvliet en in Monster als main act tijdens het blues festival van Blues aan Zee op zaterdag 2 mei.

Alle details zijn te vinden op de agenda van www.onstagebluespromotion.nl

Voor Flavium begint het leven bij 40!

Tekst & foto's: Bert Reinders;

Fotoalbum: HIER

Een buikgriepje heeft me donderdagavond nog bij de cd-presentatie van Cuby & The Blizzards weggehouden, maar een dag later ben ik gelukkig weer fit genoeg om een paar andere grootheden uit de Nederblues scene aan het werk te zien.
En bovendien een band waarbij ik m’n allereerste live-muziek ervaring heb opgedaan. Ik kan het me in elk geval nog goed herinneren dat ik in jeugdsociëteit ‘Het Trefpunt’ in Meppel me als jochie van een jaar of twaalf zat te vergapen aan de kunsten van onder andere Anne Geert Bonder, Hans Driesten en Peter Beemsterboer.

Inmiddels zijn we zo’n 35 jaartjes verder (slik) en is Flavium met een veertig-jarig jubileum een tweede leven begonnen.
En ondanks dat gitarist Anne Geert Bonder de enige is die Flavium vanuit de wieg heeft meegemaakt, rekenen we voor het gemak zanger Jos Veldhuizen, bassist Eric Bacchus, drummer Nico Groen en gitarist Rob Goedkoop ook maar even tot de oude garde. Alleen Rob Goedkoop’s zoon Emiel is van de jeugdige lichting, want die was nog niet eens ‘in de maak’ toen Anne Geert al op de planken stond.

De Zeeuwse bonken zetten De Lijst weer op z'n kop!

Tekst & Foto: Bert Reinders

Fotoalbum: http://thebluesman.jalbum.net/JukeJoints/

Over een grote overgang gesproken!

Op zaterdagavond hang je rond in Nijmegen bij een gelikt optreden van Jack Bruce en Robin Trower en op zondagmiddag is het boogietime bij de nationale en Zeeuwse helden van The Juke Joints.
Ondanks de klasse van Bruce en Trower vond ik het persoonlijk na anderhalf a twee uur muziek wel mooi geweest, terwijl ik bij The Juke Joints na bijna drie uur rock, boogie, zweet en bier de balen heb dat het afgelopen is.
Door de opzwepende muziek van The Juke Joints ligt het vermakelijkheidsgehalte dan toch wel een paar streepjes hoger dan ik op zaterdagavond in Nijmegen heb gezien.

Het is natuurlijk niet voor niets dat de Zeeuwen regelmatig te gast zijn in het Hoogeveense muziekcafe De Lijst, want uitbater Rik kiest altijd wel voor bands, waarbij plezier, muziek, feest en de daarbij komende verhoogde drankomzet hand in hand gaan. Ook deze zondagmiddag is het vanaf de eerste noten partytime in De Lijst en als het publiek niet snel genoeg enthousiast reageert dan heb je in no-time te maken met drummer Peter Kempe, die op zijn verhoogde drumstel iedereen wel even bij de les schreeuwt om er vervolgens met een vette boogie er nog maar weer eens een schepje boven op te gooien. (sorry voor de lange zin :-)

Sinds kort is bassist Peter van Merode vervangen door Derk Korpershoek en het lijkt wel alsof deze man al vijfentwintig jaar bij de masters of Rock’n Rolling Blues speelt, want hij past perfect in het plaatje van de Zeeuwen met zijn superstrak spel en zijn gave bassolo’s.
Eigenlijk is er van een opbouw in het optreden helemaal geen sprake. Van meet af aan gaat de beuk er in en dat houden ze dus met gemak als een bijzonder hecht collectief drie uur vol.
Oke, zo af en toe gaat het gas een klein beetje terug met een nummer als ‘Calling Card’ van Rory Gallagher, maar dan is het ook meteen weer Let It Roll en Soul On Fire. Met Gallagher’s Going To My Hometown is het kookpunt wel zo’n beetje bereikt en zijn er in De Lijst niet zo veel mensen meer, die met hun armen over elkaar aan de bar zitten.
Supergaaf zo’n middagje Juke Joints. Het hoofd is om 20:30 uur weer helemaal leeg en ik ben weer klaar voor een nieuwe werkweek.

Tenminste, ik hoop dat ie na een ibuprofen weer een beetje op gang komt……. !!

Verslag Jack Bruce/Robin Trower in Nijmegen

Een paar maanden geleden was het concert al door organisator Rock’n Roots aangekondigd en op zaterdagavond 28 februari was het dan zover.
Jack Bruce; Robin Trower en Gary Husband voor een eenmalig optreden in De Vereeniging in Nijmegen. Voor menig Cream en Robin Trower-fan zal het hart vanaf die tijd sneller zijn gaan kloppen.
Ik had in eerste instantie het concert noodgedwongen moeten laten schieten wegens familiaire aangelegenheden, maar als op vrijdagavond om 21:00 uur de telefoon gaat en de vraag gesteld wordt: ‘Hey Bluesman, ‘k heb een kaartje over, dus wil je d’r nog naartoe?’, dan floept een volmondig ‘Ja, graag!!!!’ er uit voor dat ik er zelf erg in heb.

Uiteraard was ik op dat moment al veel te laat voor een fotopas en zelfs een last-minute telefoontje op zaterdagochtend met organisator Sjef Athmer mocht niet meer baten.
Er zouden slechts twee fotopassen verstrekt zijn, omdat er deze avond dvd-opnames zouden plaatsvinden. Bovendien was het niet gewenst dat er vroegtijdig foto’s zouden uitlekken.
Tja, voor dergelijke concerten een veel voorkomende situatie en dus heel begrijpelijk.
Op advies van Sjef kon ik mijn boeltje dus wel thuis laten. Jammer uiteraard, maar aan de andere kant is een avondje met ‘losse handen’ ook wel lekker.

Het is dan overigens superzuur als er bij de ingang geen enkele controle op camera’s blijkt te zijn en dat je bijna struikelt over de mensen die gewapend met flitsende klikklak camera’s op de eerste rij voor het podium staan te flitsen alsof hun leven er van af hangt. Daar sta je dan met een mobieltje te klooien in de hoop om nog iets bruikbaars op de website te krijgen. De grote mannen met de ‘oortjes’ hadden sowieso geen oog voor camera’s en die waren blijkbaar alleen maar ingehuurd om te controleren of de bezoekers zich wel aan het rookverbod hielden.
Enfin, ook Sjef zal zijn orders van de filmcrew hebben moeten opvolgen en daar leggen we ons dan maar bij neer.

Even voor 20:30 uur lijkt het er overigens nog niet op dat Nijmeegse Vereeniging is uitverkocht, terwijl er volgens de website nog maar een beperkt aantal kaartjes te koop zouden zijn. Op de balkons is een groot deel van de stoelen nog leeg en ook in de zaal zelf is het alles behalve dringen geblazen.
Tegen 20:45 is het dan eindelijk zover en komen de drie ervaren rotten het podium op. Bruce en Trower ogen broodmager, maar dat zal geen verrassing zijn. Jack Bruce is in elk geval na zijn gevecht tegen leverkanker en een succesvolle levertransplantatie weer ‘on the road’ en Robin Trower is nog nooit een vetzak geweest.
Het trio (met Gary Husband op drums) vangt meteen aan met de opener en het titelnummer van het album laatste album Seven Moons. Een mooi begin met een geweldig nummer. Bruce zijn stem is uitstekend en overtuigt volledig. Ook de daarop volgende nummers met onder andere ‘Lives Of Clay’ komen van het gelijknamige album. ‘Sunshine Of Your Love’ is het allereerste Cream-nummer dat voor bij komt en dan is het toch wel echt kicken om de grootmeester op bas aan het werk te zien en te horen.
De virtuositeit van de beide heren is nog steeds enorm en die van Trower zal later op de avond nog eens heel goed worden verduidelijkt in een volgende Cream-kraker ‘White Room’.

Halverwege de show ontkomen we toch niet aan een aantal nummers, waar ik persoonlijk de nodige aandacht een beetje begin te verliezen. Eén psychedelisch getint rocknummer zonder kop en staart is oké, maar bij de derde begint de drang naar nicotine het toch even te winnen van het muzikale aanbod op dat moment. Wellicht hebben good old Rob Orlemans en ik elkaar op de stoep van De Vereeniging net iets te lang aan de praat gehouden, want bij onze binnenkomst in de zaal is het einde van het officiële gedeelte al haast nabij.
Gelukkig volgen nog wel enkele toegiften en na zo’n anderhalf uur lijkt het voorbij.

(gelet op onderstaande reacties is de waarheid iets anders!)

Voor de die-hard Cream, Bruce, Trower fan zal deze avond onbetwist een wereldavond zijn geweest.
De kans dat we deze mannen nog eens terug zien op de Nederlandse podia is waarschijnlijk verdomd klein.
Wij kunnen in elk geval zeggen en ons later (als we oud zijn) herinneren: Wij waren er bij!!

Voor visuele herinneringen verwijs ik je alvast door naar Marco van Bluesmagazine.nl, want Marco was wel in het bezit van de niet-broodnodige foto-pas.

Gelet op de onderstaande reacties vwb de tijdsduur het ik het verslag iets aangepast!

Mooi feessie bij The Veldman Brothers in Oosterwolde

Tekst en foto's: Bert Reinders

Foto's: Veldman Brothers in Oosterwolde

Eigenlijk lag het niet in de bedoeling om een verslag van deze avond te maken, want The Veldman Brothers waren per slot van rekening in december nog in Meppel geweest en te vaak en te veel is niet goed en wil ik dan ook liever niet.
Doch, Bennie Veldman en ik kennen elkaar al langer als één dag, dus deze week kreeg ik al een kort mailtje van Bennie, dat hij het toch wel erg fijn zou vinden als ik dan in elk geval iets kleins bij de foto’s kon schrijven.

Tja, ik kan eigenlijk altijd slecht ‘nee’ zeggen en al helemaal niet tegen Bennie en als hij dan ook nog eens begint te ‘dreigen’ met een paar biertjes dan wordt het al weer snel tijd om de hand over hart te strijken.

Bovendien betekent deze avond in Oosterwolde (Gld) natuurlijk heel veel voor de gebroeders Veldman, want vanavond zal hun oudere broer en inspiratiebron Henk Veldman meespelen. Daarnaast is De Heerdt in Oosterwolde toch een soort thuiswedstrijd en een reünie voor de mannen, want behalve bassist Donald woont de hele band in deze regio.
Dus, meteen een mooie bijkomstigheid om de hele familie Veldman, inclusief Pa Veldman, zussen, neven, nichten, vrienden en kennissen op te trommelen om de ‘special evening’ bij te wonen.

Top middag bij 12BG!

Op de late zondagmiddag speelden de mannen van 12BG (The Twelve Bar Grooves) in het Meppeler Muziekcafe Laporte. Nu heeft de Meppeler zanger van de band, Bert Jansen, het voordeel dat hij als verslaggever bij het ‘Meppeler Olde Wief’ werkt en dus prijkte er vorige week een advertentie over het optreden van de Fries/Drentse bluesband op pagina 2 van datzelfde dagblad. Goeie zaak! Hoe dichter de blues richting voorpagina, hoe beter!

In eerste instantie lijkt het er zondagmiddag op alsof de advertentie geen zak geholpen heeft, want om 17:00 uur is de bar krap aan met een man of tien gevuld. Het weer nodigt misschien ook niet uit om uit de luie stoel te komen, maar 't is in elk geval wel zo triest buiten dat je er al snel de blues van krijgt.

De jongens van 12BG blijken in elk geval heren van de klok en dus om 17:00 is het onder het motto “volluk of geen volluk, want we hebben d’r zin an”, gewoon aftikken. 12BG doet deze middag geen enkele concessie op de volumeknop, dus zijn de Friezen en de Meppeler volgens insiders zo’n 400 meter verderop nog goed te horen.
Wellicht heeft dat toch nog enkele omwonenden over de streep getrokken om eens richting Laporte te lopen om te kijken wat er aan de hand was.

cd recensie: Scheol Dilu (Dailu) Miller - ‘Ain’t All That Woman Sings The Blues'

Door: Bert Reinders t.b.v. Bobtjes Blues Pages

Scheol Dilu (Dailu) Miller was voor mij, en wellicht ook voor velen van u, een volstrekt onbekende noot aan de grote bluesboom. Op zich niet zo verwonderlijk, want de schone dame is afkomstig van Jamaica en opgegroeid tussen palmbomen en reggaeklanken. Het is bijna cliché, maar zoals zovele muzikanten is ook Scheol’s muzikale loopbaan begonnen in het zangkoor van de Kerk en in diverse schoolbandjes.

Uiteraard voerde de reggae van Bob Marley en Peter Tosh de boventoon. Pas na het overlijden van haar beide ouders, besloot ze haar muzikale broer Emanuel Miller achterna te reizen en zo kwam de nog jonge Scheol in Italië terecht.

Dvd De Amer Blues - Concerten 1992 - 2007

"It takes a worried man
To sing a worried song
I'm worried now
But I won't be worried long"

Normaal gesproken gaat bij mij het schrijven over een concert, een festival of een cd als vanzelf. De ene keer natuurlijk een stuk gemakkelijker als de andere keer, maar over het algemeen genomen heb ik in no-time wel een stukkie op papier.

Dit keer ligt dat toch een beetje anders. Waarom? Dit is toch ook gewoon een dvd?
Ja, dat is het ook, maar toch …….!?

cd recensie: Popa Chubby & Galea – Vicious Country

Door: Bouke Janssen

'Man en vrouw maken cd met leuke liedjes', zo zou je de nieuwste CD van Popa Chubby en zijn ega Galea kunnen omschrijven.

Na zijn laatste CD 'Deliveries After Dark', met een hoog (blues)rock gehalte, vond het echtpaar de tijd weer rijp voor een leuk projectje samen. Een aantal jaar geleden stonden ze samen in de Sun Studio in Memphis, je weet wel, waar ene Elvis P. wat deuntjes opnam. Daar ontstond het idee voor dit album met een beetje van alles wat; country, rock and roll, blues en een hoop plezier. Welkom in 'Vicious Country'...

Na de eerste plaat van Popa was ik behoorlijk fan van zijn werk. Een redelijk frisse benadering van 'da blues' en wat daar omheen hangt. Sterker nog, onze band speelde de halve plaat! Uiteraard met smart gewacht op de opvolgers, maar met elke cd werd mijn enthousiasme minder. Zo ook met de gigs. De eerste paar Popa-shows waren tof, maar daarna werd het al snel minder interessant. Te vaak gezien misschien en bij zijn irritante drumsolo's (mee kappen Ted, gewoon mee kappen!!) ging ik mijn jas halen. Ik was kennelijk in een zogenaamde Popa Chubby-dip terecht gekomen. En een Popa die Hendrix gaat doen sla ik even over, dankjewel...

Verslag van De Nije Blues in de NixBBBlues club in Enschede

Door: Bert Reinders

Foto's: NixBBBluesclub - De Nije Blues

Wie tegen kanker vecht (of heeft gevochten), heeft meer nodig dan alleen maar medische hulp. Artsen en ziekenhuizen zijn een onmisbaar wapen in de strijd, maar even je zorgen vergeten of hulp bij praktische dagelijkse dingen of antwoorden op alle vragen zijn ook meer dan welkom. En dan liefst in een omgeving die niet ruikt naar ontsmettingsmiddelen en medicijnen en waar even geen witte jas is te zien.

Aldus het motto en een groots initiatief van de NixBBBlues club en de Nije Stichting oftewel de Nije Blues die gezamenlijk hun krachten gebundeld hebben om een middag te organiseren voor een ieder die verwant is of zich verwant voelt met de ziekte kanker (en uiteraard de blues!!).
Helaas is het bijna vanzelfsprekend, maar de meeste mensen zullen wel eens mee te maken hebben gehad, of, hoe vervelend dan ook, te maken krijgen met kanker in hun directe omgeving.

Een initiatief dus dat ons allemaal beroerd en een initiatief waar wij zelf persoonlijk met ons hele ziel en zaligheid achterstaan.
Ons eigen leventje heeft tenslotte vanaf begin 2007 ook (na een decennium van rust)  opnieuw in het teken van die klote ziekte gestaan en van de naweeën proeven we helaas nog bijna dagelijks de ‘zure’ vruchten.

Ian Siegal Band + Rhythm Chiefs in De Lantaarn (Hellendoorn)

Door: Bouke Janssen

Foto's: Ian Siegal/The Rhythm Chiefs

Voor het eerst sinds tijden was ik weer eens in De Lantaarn in Hellendoorn. Ooit een bluescafé waar alle grote namen uit de blueswereld speelden, tegenwoordig wordt er niet meer zoveel blues geprogrammeerd helaas. Maar af en toe prijkt er toch weer iets interessants op de agenda van dit muziekcafé, zoals ook deze zesde december...

The Rhythm Chiefs openen de avond stipt op tijd voor een inmiddels goed vol lopende Lantaarn. De band speelt zich lekker los met een 'instrumentaaltje' en het is van meet af aan genieten van de gitaarkunsten van gitarist/zanger Dusty Ciggaar. Nou heb ik hem al vaak live zien spelen, maar hij gaat gewoon door met het ontwikkelen van zijn gitaartalent en ik vraag me af waar dat ooit gaat eindigen. Er lopen wel meer gitaartalenten rond in bluesland (NL en heel ver daar buiten), geweldige SRV-klonen, maar er zijn er maar weinig (geen?) zo veelzijdig als jongeheer Ciggaar.

Telkens ontdek ik weer nieuwe licks die ik nog niet van hem kende, vaak heerlijk buiten de bluestoonladders, maar o zo verfrissend in de rootsmuziek die deze band laat horen. Want van een bluesbandje kan/mag je hier absoluut niet spreken, dat zou ze ernstig te kort doen. Blues spelen kunnen ze uiteraard ook, maar in de mix met country, ragtime, rock-a-billy, jazz en wat funk hier en daar, is het allemaal erg aangenaam luisteren.

Verslag Ana Popovic in Grolloo

Door: Bert Reinders

Foto's: http://thebluesman.jalbum.net/AnaPopovic/

“Is’t niet te hard, Bert?”, schreeuwde Roots On The Hill programmeur Dick Kliphuis me halverwege de avond toe.
“Mwoa, ’t valt wel mee!”, krijste ik hem terug.
Toch was op de terugweg Grolloo – Meppel het bzzz, bzzz, bzzz-geluid in het rechteroor niet misselijk. Het was dus blijkbaar tóch te hard in Zaal Hofsteenge deze avond. Ik heb er eigenlijk niet zo vaak last van dat het geluid me te hard is en daar ben ik niet trots op, want ik beschouw het zelf meer als een slecht voorteken.

Het concert van Ana Popovic in Zaal Hofsteenge in Grolloo was overigens het allerlaatste kunstje van organisator Dick Kliphuis, want de combinatie beroepschauffeur en organisator van de Stichting Roots On The Hill valt hem helaas te zwaar.
En dat is zonde, want dat zou maar zo kunnen betekenen dat we Zaal Hofsteenge Grolloo van de lijst van bluespodia kunnen schrappen. De jaarlijkse fanclubdag van C+B met Pinksteren uiteraard niet meegerekend.
Ondanks dat er genoeg voorbeelden van mindere tijden in Zaal Hofsteenge zijn geweest, was de opkomst voor Ana Popovic allesbehalve slecht te noemen.
’t Is een beetje moeilijk schatten, maar voor mijn gevoel waren er toch zo’n 150 bezoekers op de voormalige Joegoslavische gitariste afgekomen.

Cafe Whispers in Assen

Gesitueerd in een smal stenen gebouw, daterend uit Assen`s begintijd, laat Café Whispers zien dat goede tijden herleven in dit herboren etablissement.
Centraal gelegen tussen de Brinkstraat en de Markt, hebben deze stenen muren de klanken van menig blues en bigband jam sessies geabsorbeerd.
Café Whispers laat de geschiedenis herleven met deze geweldige muzikale tempel.
Het asser nachtleven komt tot leven in Café Whispers, waar men door de week van live jazz en andere relaxte muziek kan genieten .

"Grab a beer and table and groove all night.
There's plenty of spirits at the bar and lots of soul on the stage,
so just kick back and Laissez les Bon Temps Rouler! "

Aldus uitbater Mano Tsantirakis van het Asser Muziekcafe Whispers.

De voorlopige muziekagenda van Cafe Whispers ziet er als volgt uit:

• 11 december Hans Van Lier & the sidekicks (blues)
• 19 december Funny Fingures Jazz/Rock duo from Poland (amazing music)
• 24 january The Steve Sand Band (blues)
  The alphabet tour 2009
• 12 February 2009 The Syrens - foto (three ladies from the U.S.A)

Boyd Small Band feat. Josh Fulero in Café de Witte Bal – Assen

Hoe gekleurd kan het leven van een verslaggever van thebluesman.nl zijn?
Nou, behoorlijk dus en afgelopen weekend was het helemaal raak!

Zaterdag had ik zelf al geschreven dat mijn goede vrienden van Mocambo Blues in huize Reinders lekker relaxt aan de eettafel zaten om een warme maaltijd weg te werken. Gisteren ontving ik van collega Ton zijn bevindingen over Mariella Tirotto & The Bluesfederation, dat hij deze mensen toch al aardig goed kende en tot overmaat van 'ramp' staat Bouke als verslaggever in Cafe de Witte Bal paraat om diezelfde avond als gitarist te eindigen in de band van Boyd Small.

Je merkt wel, we werken er keihard aan om onze geloofwaardigheid op een aanvaardbaar niveau te houden, maar ja ........ soms dragen bluesmannen ook gewoon een roze bril en blijken we zelfs gewoon mensen te zijn.

Dus, als slot in de trilogie van een druk bezet bluesman.nl weekend, hierbij de kleurplaat (ehh .... verslag) van Bouke Janssen feat. Boyd Small ( ehh .. Boyd Small feat. Josh Fulero) in Cafe de Witte Bal in Assen.

Recensie/kleurplaat: Bouke Janssen
Foto's (gelukkig zwart/wit): Gerrie van Barneveld

Dit wordt een enigszins gekleurd stukje. Met zwart-wit foto's voor het broodnodige evenwicht... Waarom gekleurd, vraagt u? Nou, omdat het niet geheel gebruikelijk is dat een recensent een nummertje meedoet met de band waar hij/zij later nog een objectief stukkie over moet schrijven. Zou je dat dan wel doen, zo'n stukkie schrijven, wilt u weten? Natuurlijk!! Zo'n kans ('Wil je een nummertje meedoen?') krijg je niet vaak en stukkies schrijven is leuk. Eens kijken hoe ik me hier geloofwaardig uit ga redden ............

CD Presentatie Mariëlla Tirotto & the Blues Federation – ‘Somewhere Down The Road’

Door: Ton Kok

Zaterdagavond 29 november vond in Café Royal in het Brabantse Mill de presentatie plaats van de debuut cd van Mariëlla Tirotto & the Blues Federation: “Somewhere Down The Road”. Zoals te verwachten bij deze dame was alles strak georganiseerd en werd niets aan het toeval overgelaten. Het was al gezellig druk bij binnenkomst en een drankje stond al klaar.

Ondanks de strakke organisatie zou het toch een latertje worden. Om klokslag tien kwam Master of Ceremonies Peter de Wit het podium op om de openingsact van de avond aan te kondigen: Erwin Nyhoff. Gezegend met een indrukwekkende strot en verder alleen gewapend met een gitaar wist deze voormalige frontman van de Prodigal Sons de stemming er in te krijgen een selectie van eigen werk en wat klassiekers. Tijdens Springsteen’s ‘Pink Cadillac’ maakte hij een sprong om vervolgens angstig omhoog te kijken of hij niet het plafond zou raken, iets waar Mariëlla met haar lengte geen last van zou hebben. De toegift was Chuck Berry’s ‘Rock & Roll Music”.

Mocambo Blues doet het weer voor een volle bak in Laporte

Door: Bert Reinders

Als er één Nederlandse bluesband is die in de afgelopen jaren een enorme portie krediet heeft opgebouwd in Cafe Laporte in Meppel, dan is het Mocambo Blues wel. Het is in elk geval duidelijk geworden dat de Meppeler bluesliefhebber een neusje voor kwaliteit heeft, want als Ed, Ko & Richard naar Meppel komen dan weet hij dat hij in elk geval gegarandeerd van een oergezellige en spetterende avond.

Voor de vierde achtereenvolgende keer was het dan ook volle bak in het Meppeler cafe. Althans, als er 128 betalende bezoekers komen opdraven, dan kunnen we dit met een gerust hart volle bak noemen. Bovendien was het al een tijdje niet meer zo druk geweest tijdens een optreden in Laporte (tenminste niet als het een bluesband betrof).

Ik doe al jarenlang mijn best om niet al te close te worden met muzikanten, want door een goede vriendschap kan de gezonde en o zo belangrijke dosis objectiviteit natuurlijk behoorlijk in gevaar komen.
Met de mannen van Mocambo Blues is het een aantal jaren geleden al helemaal ‘mis’ gegaan en ook afgelopen vrijdagmiddag zit het ‘ongeregeld’ dan ook gewoon bij ons aan de keukentafel achter een bord nasi en glaasje prik.
Prik? Jazeker, want er wordt vóór het optreden uiteraard geen drup genuttigd! Tenminste, niet zo heel veel!
Gelukkig begrijpen we elkaar uitstekend en zijn de mannen professioneel genoeg om te weten dat bluesman's praatjes geen gaatjes vullen.

Een uiterst relaxte middag bij John Primer & Robbert Fossen

Zondagmiddag 14:00 uur. Een relaxt sfeertje in huize Reinders. Houtkacheltje aan. Buiten sneeuw! Ergenissen jegens ene Woefdram gepubliceerd. Kids nog op bed, want die waren wezen stappen. Lekker koppie koffie, dus wat wil je nog meer!

En surfend langs de vele bluessites zie ik tot mijn verrassing dat John Primer en Robbert Fossen in het Apeldoornse Bluescafe van Jan Kerseboom zullen spelen op deze zondagmiddag de 23e november.

John Primer heb ik vorige week tijdens zijn optreden in de Hoogeveense Tamboer gemist, dus is dit natuurlijk een uitgelezen mogelijkheid om de schade in te halen en nog eens even een lekker klef en lief verhaaltje te schrijven.

Verslag Maurizio Pugno Band feat. Mark DuFresne in Zuidwolde

Gisteravond wist ik het ineens! Zuidwolde en omgeving is massaal aan het sparen voor het bluesspektakel van Hoogeveen op zaterdagavond 15 november!

Hoe kan het anders, dat Cafe De Zuiderhof afgelopen zondagmiddag opnieuw zo weinig publiek trok.

Aan de programmering ligt het in elk geval zeer zeker niet, want die is telkens dik voor mekaar bij John Linde. Aan gebrek aan PR ligt het volgens mij ook niet, want zelfs voor deze middag waren advertenties geplaatst in het Dagblad van het Noorden, de Meppeler Courant en de overige regionale kranten en waren er zelfs posters opgeplakt in o.a. Emmen, Hoogeveen en Zuidwolde. En uiteraard de vaste reclameitems via Hyves, Myspace, Bluesforum.nl en Thebluesman.nl niet te vergeten.

Je zou dan toch denken dat reclame maken een onontkoombaar hulpmiddel is om publiek te trekken, maar het heeft voor deze zondagmiddag in elk geval allemaal geen ene zak geholpen.

Verslag van een gezellige jazz/blues party in Steenwijk

Steenwijk, vrijdagavond 7 november

 

Eindelijk weer eens een bluesroute in de buurt. 12 km van Meppel, dus dat durf ik met een gerust hart een thuiswedstrijd te noemen. In woonplaats Meppel is al jaren geen bluesroute meer omdat de grote neuzen maar niet dezelfde kant op wilden, maar in buurtplaats Steenwijk heeft een wisselende organisatie de route toch nog steeds in stand kunnen houden.

Met wisselende bemensing en eveneens wisselend succes overigens, want enkele jaren terug ben ik nog als een veredelde roadie met Ralph de Jongh op de bluesronde in Steenwijk terechtgekomen en toen heb ik met eigen ogen kunnen zien dat de blues in Steenwijk absoluut niet leefde.

Anno 2008 zijn de kaarten opnieuw geschud, want uit de contacten met organisator Nico Starrenburg werd me één ding al heel snel duidelijk. De blues en jazzronde van Steenwijk moest weer op de kaart.

Nico en zijn compagnon Sander Fortunati hadden voor deze 21^e editie bewust gekozen voor frontladies in the blues en aangezien de meeste dames geen onbekenden van me zijn, zit er voor mij maar één ding op en dat is: Let’s go to Stonecity!

Boo Boo Davis Band in Cafe de Amer

Zondagmiddag 21 oktober 2007!.
Zelden heb ik de Amer 'crossroads' achter me gelaten met zo'n heerlijke bluesfeel als op die bewuste zondagmiddag.

Een goedlachse 64- jarige Amerikaan uit St. Louis, die zijn 100-koppige publiek om zijn met goud beklede vingers wist te winden zoals ik eigenlijk nog maar zelden had gezien.
Uiteraard kon ik het naderhand  niet nalaten om mijn vrouw thuis te bestoken met grote verhalen over wat er zich deze middag op de 'heilige Drentse plek' allemaal had afgespeeld.
"Schat, geen nood, volgend jaar komt ie terug en dan moet je echt mee", eindigde m'n betoog.

Nu, iets meer dan een jaar later, is het eindelijk weer zover. Boo Boo Davis is back in town! Een paar maanden terug had ik van gitarist Jan Mittendorp, de laatste cd 'In The Name Of The Game' al ontvangen en die had sowieso al een recordtijd in de autocd-speler mogen doorbrengen. Dus als het aan mij ligt mag dit bluesalbum in de top 3 van 2008 terechtkomen.

Feel The Blues Veendam: Drie talenten met verschillende stijlen

Tekst: Bert (T-Bourbon) Visscher

Overdag stonden er op de ‘pruiverij’ in het centrum van Veendam diverse singer /songwriters te spelen. Het zijn muzikanten van de bovenste plank, zoals de oudste rocker (Lourens Leeuw ) uit de provincie Groningen. Ook muzikanten die speelden in bands van o.a. Sido Martens, Daniel Lohues en muzikanten die momenteel nog aan de weg timmeren.

’s Avonds is er nog een blues festival in CC vanBeresteijn met de Low Budget Blue Band, The Rhythm Chiefs en uit Engeland Scott McKeon.

Geweldige start bluesseizoen met Big Blind in Cafe de Lijst

Door: Bert Reinders

De kop van het nieuwe bluesseizoen in Cafe De Lijst is er weer af. Zondagmiddag 7 september was de eerste in een serie van negen concerten in het Hoogeveense muziekcafe.

De eer om de spits af te bijten was weggelegd voor de Noordwijkse band Big Blind.

Op cafe De Witte Bal in Assen na, is dit de eerste keer dat het publiek in het noorden van het land kennis kan maken met deze grote aanwinst in het Nederlandse bluescircuit.

Het jonge viertal, bestaan de uit zanger/mondharmonicaspeler Wesley van Werkhoven, gitarist JJ van Duijn, bassist Dirk van Duijn en drummer Niels Duindam zijn sinds de herfst van 2006 bijeen en zijn na het razendsnel scoren van een platencontract bij Cool Buzz als een speer omhoog geschoten. Inmiddels staan er een aantal grote nationale en internationale festivals op hun cv en is ook hun support voor onder andere Johnny Winter en Popa Chubby niet onopgemerkt gebleven.

Zomers Bluesfestival in Zwolle

Op vrijdag 6 juni stond het jaarlijkse bluesfestival van de Stichting HESZ op het programma. Een groot festijn in de binnenstad met The Veldman Brothers en Ana Popovic op het hoofdpodium en 22 bluesbands in de diverse cafe's.

Rond 20:00 uur zijn we op de Grote Markt aanwezig voor de set van The Veldman Brothers. We hadden niet goed opgelet, want de brothers waren om 19:30 al begonnen, dus het eerste gedeelte hebben we helaas gemist.

2e Bluesfestival Stadskanaal, gezellig en warm!

Door: Bert Visscher

Het was Henk de Ruiter (The Bluesblasters) die ook de tweede editie mocht invullen namens de organisatie. Op tijd begonnen en goed voorbereid, kon hij 2 maanden terug zijn line-up bekend maken.

Vijf bands stonden er afgelopen zaterdag op het tweede bluesfestival. In de foyer van het Geert Teis theater, een grote ruimte met een laag podium. Om de bezoekers een optimale muzikale avond te bezorgen was er in het theater café tijdens de band wisselingen ook muziek. Daar stond Dixmeyer Bluesband.

Nieuwe drummer Twelve Bar Blues band?

Opnieuw een wisseling van de wacht achter het drumstel van The Twelve Bar Bluesband?
Nee hoor, dat lijkt me niet verstandig! De beide kale mannen (de Marcel Bakker en ik) hadden elkaar gewoon even een jaartje niet meer gezien en wilden gewoon even samen op de plaat tijdens de officiele cd-presentatie van 'Email From Heaven'.

"Ga je dit album nu nog een keer recenseren, Bert?", vroeg J.J. Sharp me na afloop van de avond. Nou Jan, ik plaats eerst even het stukje van de hoes en dan zien we later wel verder.

WINTERTIJD IN DE BOERDERIJ, ZOETERMEER, 09.05.2008

Tekst en foto's: Ton Kok

Johnny Dawson Winter III was weer eens in Nederland. De man bracht zijn eigen mobiele kleedkamer mee. Zijn camper stond vlak achter ‘de Boerderij’ geparkeerd. Hij kwam daar uit, toe zijn begeleiders al aan het warmdraaien waren op het podium en verdween daar direct na het optreden weer in, hoewel de deur toch nog even open ging voor wat fans, die een CD wilden laten signeren.

De aftrap in de zaal werd gegeven door Big Blind, een groep die ongeveer anderhalf jaar bestaat en in korte tijd een behoorlijke reputatie heeft opgebouwd. Dit weekend alleen al optredens in De Boerderij en Paradiso, Amsterdam, evenals op het Kwadendamme Blues Festival en op Ribs & Blues in Raalte.

Dag 2 Ribs en Blues in Raalte

Na een veel te korte nacht weer vroeg uit de veren voor de tweede dag van Ribs en Blues. Opnieuw konden de sandalen en de korte broek uit de tas, want de temperaturen zouden ook de 2^e dag weer naar zomerse temperaturen stijgen. Helaas moest ik mijn verslaglegging deze dag alleen opknappen, maar met slechts vier bands op het programma moest dat te doen zijn.

Rond 12:30 uur zijn we al op het festivalterrein aanwezig en bewust zo vroeg om in alle rust het grote festivalterrein eens te kunnen verkennen. De dag ervoor waren we er niet aan toe gekomen, dus dit was een uitgelezen moment om op ons gemak te gaan bekijken wat Ribs en Blues buiten het muzikale aanbod zoal te koop en te bieden had.

Dag 1 Ribs en Blues in Raalte + foto's van dag 1

De 12^e editie van Ribs en Blues in Raalte zit er helaas weer op. Heel veel zon, het nodige bier, een supersfeertje en vooral een puik stuk muziek hebben er aan bijgedragen dat deze editie de boeken in gaat als onvergetelijk en wellicht de allermooiste editie ooit.

De organisatie had behoorlijk uitgepakt dit jaar. Zo was het terrein zo’n 50% groter gegroeid en was er veel meer ruimte voor de kleinere en grotere kids op het naastgelegen terrein gecreëerd.

Bluesfestival Estrado Harderwijk met Derrin Nauendorf, Ian Parker & Tuff Enuff

Door: Bert Reinders

De mooie zaal Estrado in Harderwijk stond op zaterdagavond 19 april in het teken van de blues en dit was de 2^e keer binnen een jaar dat er een soortgelijk festival zou plaatsvinden.
Bij onze aankomst rond 20:30 staat de parkeerplaats bij Estrado al barstensvol en is er nauwelijks ruimte meer voor onze ‘bolide’. En da’s een goed teken, want tot nu toe is de bevolking van Harderwijk nog niet massaal uitgelopen voor een bluesavond in Estrado.

Bij binnenkomst is de kleine zaal inderdaad aardig gevuld met muziekliefhebbers, maar ik realiseer me wel dat er buiten meer auto’s op de parkeerplaats staan, dan er mensen binnen zitten. Maar, whatever ….. het is in elk geval een bijzonder hoopgevende opkomst en dit geeft de burger moed voor een fijn verloop van de avond.

Supergaaf optreden Bernard Allison in Cafe de Witte Bal in Assen

Foto's en verslag: Bouke Janssen

Het gonsde hier al een tijdje door de stad: Bernard Allison komt naar Assen! “De zoon van” die tegenwoordig moeiteloos de eer van de Allison-familie hooghoudt. Met groot respect voor het werk van zijn vader Luther, waarvan hij natuurlijk ook een aantal nummers speelt. Maar het is vooral Bernard Allison die vanavond laat zien en horen dat 'ie ook zelf z'n mannetje staat. Muziekmaken zit overduidelijk in zijn genen.

Mariella Tirotto & The Blues Federation in Epe

Door: Bert Reinders

In The Musicbar wordt de stelregel gehanteerd dat een ieder die voor 22:30 binnen is, geen entree hoeft te betalen.
Tja, ik ben natuurlijk een ‘zunige knieperd’, dus zitten we ruim voor 22:30 in de luxe fauteuils van The Music Bar aan de Verbindingsweg in Epe.

En bijna als enigen overigens! Slechts een handjevol bezoekers hebben hun plekje aan de bar veilig gesteld om de laatste soundcheck perikelen van Mariella Tirotto & The Blues Federation nog even mee te pikken. Het vijftal speelt deze avond over de installatie van het cafe en dat heeft toch nog wel de nodige voeten in de aarde.

David Gogo in Bluescafe Apeldoorn

Door: Bert Reinders

Normaal gesproken kom ik op een woensdagavond niet zo snel van de bank af, maar zo af en toe kan het geen kwaad om een uitzondering te maken. Een optreden van de Canadees David Gogo in het Apeldoornse Bluescafe is zo’n uitzondering.

Vorig jaar september had David Gogo een onuitwisbare indruk op me gemaakt tijdens de Bluesnight in Duiven, dus is het optreden in het Bluescafe een half jaar na dato echt iets om naar uit te kijken.

Sherman Robertson steelt de show in Tiel!!

An Evening With The Blues!
Theater De Agnietenhof in Tiel
Zaterdag 15 maart 2008

Dat een bluesfestival in het theater 'hot' is, werd zaterdagavond in Tiel weer eens overduidelijk. De Agnietenhof was ruim van te voren al uitverkocht en er bestond zelfs een lange wachtlijst voor liefhebbers die nog graag een kaartje hadden willen bemachtigen voor dit festival. Zelfs op marktplaats.nl werden er al kaarten te koop gevraagd. Dus, wie nog durft te beweren dat de blues niet leeft!!!! Het gaat juist hartstikke lekker met de blues. Hoera!!

Het festival in de Agnietenhof was overigens wel het allereerste rookvrije festival wat ik tot nu toe heb bezocht. En ik moet eerlijk bekennen dat het mij als verstokt zware Van Nelle-roker behoorlijk zwaar is gevallen. Het hoort er op de een of andere manier toch een beetje bij. Shaggie in de linkerhand, biertje in de rechter en de camera in het midden om de nek! Gelukkig ben ik niet de enige met regelmatige afkickmomenten, want er waren periodes deze avond dat het buiten net zo druk was als binnen.
Al vrij vroeg op de avond trof ik bluesman Jan Pet uit Den Haag, die me in plat Haags verzekerde dat hij zich onderweg in de auto van Den Haag naar Tiel uit voorzorg helemaal 'de pestpokke' had zitten roken.
Nou ja, laten we er maar vast aan wennen en wellicht weten we over een jaar niet beter. En aan de andere kant zullen er ongetwijfeld veel bezoekers zijn geweest, die letterlijk en figuurlijk met verademing dit rookvrije festival hebben bezocht.

Goed, genoeg over dat gerook ......... de muziek ......., want daar kwamen we tenslotte voor!
Als eerste is de Amerikaan Sherman Robertson in de grootste zaal 'Het Rabot' aan de beurt. Ik had Robertson een paar maanden geleden ook al zien optreden in De Tamboer in Hoogeveen, maar dergelijke muzikanten kan ik, bij wijze van spreke, wel drie keer in een week horen. Robertson is natuurlijk een show-man bij uitstek en als er 1 muzikant is die naast zijn uitstekende zang en flitsende gitaarwerk een geweldige interactie met zijn publiek opbouwt, dan is hij het wel.
Alles klopte aan dit optreden. Bij vlagen lekker funky, dan weer een vette blues of een uiterst mooie ballad. Alles komt bij Sherman voorbij, zonder ook maar een moment te verslappen. Met name een heel bijzondere versie van 'Tin Pan Alley' was een genot voor het oor. Een grandioos begin van An Evening.

Op hetzelfde moment zijn de jongens van Hellman & Millstone and The Groovin' Blues aan hun thuiswedstrijd begonnen in het cafegedeelte en persoonlijk vind ik het jammer dat de mannen gelijktijdig met Sherman Robertson moeten spelen. En omdat er ook nog even een glimp moest worden opgevangen van The Big Bayou Bandits uit Belgie, heb ik me bij Hellman & Millstone helaas moeten beperken tot het nemen van enkele foto's en het gelukkig nog wel even meepikken van een flitsende saxsolo van Vinnie Hellman.

Van de Big Bayou Bandits moet je een liefhebber zijn. Vrolijke Zydeco, cajun, tex-mex of rock and roll. Alles komt wel voorbij huppelen. Mijn cup-of-tea is het absoluut niet, maar gelukkig zijn er veel liefhebbers aanwezig die er heel anders over denken.

Na de Belgen hebben we even gewacht op het begin van Bradley's Circus. Duke Robillard was inmiddels ook al gestart, maar die zouden we daarna wel gaan bezoeken.
We hebben drie nummers beluisterd bij de jonge Tilburgers en die knalden er over. Geweldig! Vooral het subtiele gitaartje van Jimmy The Lounge en de frisse en loepzuivere zang van Mattanja Joy Bradley slurpten weer lekker naar binnen. Gave band, deze jonge mensen en absoluut een van 's Neerlands toppers!

Van Bradley's Circus komen we terecht bij Bugs Henderson. Ook bij deze oude rot in het vak is het prima vertoeven. 'Oma' achter het drumstel (Linda Waring), getooid met twee verschillende autohandschoenen knalt er over als of het haar allerlaatste optreden is. Erg mooi om naar te kijken en uiteraard ook om naar te luisteren. Van Henderson zelf ben ik iets minder onder de indruk, maar is hij toch prima in staat om de bomvolle zaal 'De Batauwe' een puik avondje te bezorgen met goed klinkend gitaarwerk.

Tot mijn stomme verbazing zit de zaal bij Duke Robillard maar voor de helft gevuld met bezoekers. Ik had zelfs de indruk dat er meer mensen bij Bradley's Circus stonden te kijken, dan bij de grootmeester uit Amerika.
Op zich is het zeer indrukwekkend wat de topgitarist (en tot 2 keer toe de winnaar van The Grammy Awards) laat horen, maar toch heb ik er na een half uurtje wel genoeg van. Het is erg clean, behoorlijk gepolijst met net te weinig onderbuikgevoel. Jammer eigenlijk, want ik had me hier veel meer van voorgesteld. En wellicht verklaart dit dan ook wel een beetje matige toestroom van het publiek bij dit optreden.
Het was overigens wel erg gaaf, dat onze eigen Hollandse Raymond 'Guitar Ray' Nijenhuis' de twee slotstukken van de Robillard-show met behoorlijk wat glans mocht opvrolijken.

Na The Duke is het even pauze in het hele gebouw en kan de Agnietenhof zich opmaken voor Little Charlie & The Nightcats.
We besluiten de eerste noten van Fat Harry & The Fuzzylicks in het cafegedeelte nog even mee te pikken en nog enkele foto's te schieten, maar in de wetenschap dat Harry en zijn band over een paar weken in Meppel zullen spelen blijven we maar heel even. Het enige nummer dat ik heb gehoord klonk in elk geval heerlijk en ik kijk er naar uit om de mannen (en Monique op bass) binnenkort uitgebreid in Meppel te gaan zien.

De laatste act van An Evening With The Blues is weggelegd voor Little Charlie & The Nightcats. Ook dit optreden is op zich uitstekend maar het ontbreekt toch een beetje aan de nodige variatie. De show van de mannen is prima, maar ook bij dit optreden heb ik het na een dik half uur wel gehoord, vanwege het gebrek aan de broodnodige afwisseling.

Na de laatste klanken van Little Charlie zit An Evening With The Blues er helaas al weer op. Ondanks dat alle optredens prima waren, lag het hoogtepunt van de avond voor mij persoonlijk in Sherman Robertson. Een man met de meest echte, pure en zwarte sound, een gigantische dosis enthousiasme, maar bovenal met ongelooflijk vakmanschap. Grote Klasse!

Rond 01:00 uur staan we weer buiten. Nog even handjes schudden en nakletsen over de uitstekend geinstrueerde, doch strenge medewerkers en nagenieten over de perfecte licht- en geluidskwaliteiten van deze avond. Met een shaggie weliswaar.................. ohhh, heerlijk!!!

 

De foto's van An Evening With The Blues staan rechts boven aan de website!

Gieten heeft een “Mojo” die heeft gewerkt.

Verslag: Bert 'T-Bourbon' Visscher

Foto's: Bert Reinders

Vier bands stonden er afgelopen zaterdag in Gieten, The Bluesblasters, The Blues Kings, B.J. Hegen Bluesband en Dixmeyer Bluesband. Voor de eerste keer had Henk de Ruiter dit festival georganiseerd en het was uitverkocht! Een volle zaal bij restaurant Gieten stond te genieten tot één uur ’s nachts, waarbij moet worden gezegd dat de variatie in leeftijd heel divers was. Prachtig !!

Na een openings woord van Bert ‘The Bluesman’ Reinders was het de beurt aan The Bluesblasters om het festival te openen. Meestal een moeilijke missie vooral omdat de zaal nog vol stroomt met mensen en deze op afstand achterin de zaal gaan staan, de Chicago blues van de Bluesblasters zorgt direct al voor een prima ontspannen sfeer. De band van Ronald Schoonveld, die vol overgave de aanwezigen trakteren op de eerste blues klanken van deze avond. Het fenomeen op het wasbord Jaap was er ook bij, om geregeld even die stuwende Chicago blues te voorzien van een heerlijke ‘rasp’ sound.

De setlist van de band was uitstekend, waarbij mij opviel dat de nummers in mijn beleving waren opgewaardeerd, het was fris, swingend en vooral stuwend. Heerlijk om zo de avond te kunnen beginnen als bezoeker.

Herbie, die een goed bezocht uurtje workshop harp erop had zitten (ook dit maakte deel uit van het festival) mag dan met zijn Blueskings de zaal temperatuur verder doen stijgen. Deze avond hebben de Blueskings als ‘upright bass man’ niemand minder dan Nico de Stigter

van Motel Kingz als waardige vervanger van Cynthio Ooms op het podium. Voor de komende periode zullen Nico en Roelof Klijn (The Strikes) elkaar afwisselen. Een prima swingende band die de ondertussen laatst binnen gekomen bezoekers direct doen opwarmen. Swingende en dansbare nummers onder begeleiding van Herbie Grezel, om me heen gaan er steeds meer benen de uitdaging van dansen aan, de bezoekers weten dat ze niet meer stil kunnen blijven staan bij de aanstekelijke sound van de Blues Kings.

De zaal is vol en warm, terwijl de mannen van B.J Hegen de instrumenten aansluiten. Bé Hegen 65 jaar, ongelofelijk dat deze man de aanwezigen op weet te zwepen met zijn Chicago blues niks geen ‘distortion’ of wat voor effect pedaal dan ook, “Gooi mor in’t daip” zal die dan zeggen. The Blues, zoals Bé het met band, al jaren verkondigt. Een heerlijke setlist van de B.J Hegen Bluesband.

Dixmeyer mag dan zorgen voor een waardige en vooral feestelijke afsluiter. De zanger en piano speler, Paul van den Berg, weet de sfeer er prima in te houden. Ze krijgen dan ook direct bij het eerste nummer de dansers voor bij het podium. Binnen de band krijgt één ieder ook de voldoende ruimte om zijn solo te laten horen. Met zo’n band is het moeilijk om te kunnen stoppen, laat staan het festival af te sluiten! Gelukkig krijgen de toeschouwers nog een jam sessie. Bé, die met jam sessies helemaal niets heeft, doet wel mee, “formidable”. Voor de mensen die erbij waren een zeldzaam moment, echt, dit kun je opslaan in je geheugen.

"Got My Mojo Working" speelt de ‘sessie band’ als laatste nummer, dat is zeker gelukt in Gieten, het was een prachtig feest. Henk de Ruiter mag trots zijn op zijn eerste festival. We zijn reuze benieuwd wie we bij de volgende editie in de linup mogen aantreffen

De foto's van deze avond staan rechts boven aan de website!

Innes Sibun in Estrado Harderwijk

Hallo Harderwijk, wordt eens wakker! Potverdorie, wat een heerlijke tent hebben jullie daar in het midden van het land! Menig gemeente zou voor mijn gevoel het kwijl uit de mond lopen met zo’n locatie. Onbegrijpelijk dat ook er in een stad als Harderwijk geen enkele animo is voor live muziek van niveau. Jammer, jammer, jammer! .............. Goed, de frustratie is er weer uit!

Innes Sibun had goed gelobbyd op MySpace, want ik was niet de enige bluesfan die Innes via de virtuele vriendenwereld had benaderd voor gigs in Nederland. Ook Rob de Fries (Bluestrain FM) en gool old Franky Bluescruiser waren vanuit het westen de lands richting Harderwijk getrokken om de Brit aan het werk te zien.
Sibun speelt met regelmaat van de klok in landen als Duitsland, Ierland, Schotland en noem ze maar op, maar in Nederland krijgt de bluesrocker geen poot aan de grond. Onbegrijpelijk eigenlijk, want de cv van Innes is toch niet bepaald kinderlijk te noemen. Als je mee mag spelen op cd’s van Robert Plant en vervolgens ook nog een jaar lang mee op tournee mag, dan heb je wel wat in je mars.
Gelukkig heeft Innes dit weekend twee gigs gescoord, namelijk in Harderwijk en Assen.

De avond in Estrado begint rond 21:30 uur met een voorprogramma, genaamd Purple Rainbow. Een tribute to Deep Purple en Rainbow. Of beter gezegd een tribute to Ritchie Blackmore. Het is lang niet onverdienstelijk wat de band laat horen en met name de zangeres van de band beschikt over een schitterende strot. Toch, om toetsenist Jon Lord en werelddrummer Ian Paice na te bootsen is meer nodig. Sterker nog, de groove van Paice is nauwelijks na te bootsen en als je Jon Lord wil spelen, moet je er in elk geval voor zorgen dat de keyboards er uit knalt en bij vlagen zelfs overheerst. Dit gebeurt geen moment en dat is jammer. Nummers als ‘Fireball’ en ‘Kill The King’ klinken overigens wel uiterst plezierig, maar een wereldnummer als ‘Child In Time’ moet je eigenlijk helemaal niet willen spelen.

Goed, maar ik kwam ook niet voor het voorprogramma, maar voor Innes Sibun. (Eigenlijk was er van een voorprogramma helemaal geen sprake, want uiteindelijk duurde het voorprogramma net zo lang als de hoofdact).
Uiteindelijk bleek ook nog eens een keer dat het grootste gedeelte van het publiek meegereisd was met Purple Rainbow, want van de ongeveer zestig toeschouwers was na de pauze nog slechts de helft over.

Innes Sibun zit er niet zo mee en de sympathieke Brit begint zijn set lekker stevig met een paar nummers van zijn laatste album ‘Taildragger’. Wat meteen opvalt is de zwakke stem van Innes. Hij zucht, kreunt en steunt, maar dat stukje power kan hij er niet uit krijgen. Eeuwig zonde, want op de momenten dat Innes zijn gitaar laat zingen, lopen de rillingen over je rug. Wat een ongelooflijk gaaf stuk gitaarwerk. Vooral Gallagher’s ‘A Million Miles Away’ is van een ongekende schoonheid en zelfs in dit nummer is zijn stem gelukkig zeer acceptabel.

Veel covers komen er niet voorbij, want behalve ‘I’m Ready’ van Muddy Waters is het hoofdzakelijk eigen werk en vooral stukken van zijn laatste album die de revue passeren. Innes barst van de energie en geeft een prima show weg die geen moment verveelt en verslapt. Statisch is het op geen enkel moment en de Brit bouwt zijn show uitstekend op met uiterst toegankelijk en geraffineerd gitaarvuurwerk. Ook de ritmesectie mag een paar keer helemaal los met geweldig soleerwerk en het is ongelooflijk smullen wat dit trio ons voorschotelt.
Helaas krijgen we met ‘Hey Joe’ slechts 1 toegift, maar Innes Sibun laat gelukkig wel horen hoe je zo’n nummer moet spelen. Met het hart en niet alleen met de vingers. Pure klasse!

Volgend seizoen wil Sibun graag terugkomen en waarschijnlijk met een hammondspeler er bij. Geen slechte keuze lijkt me. Het zal de band alleen maar nóg completer maken.

De foto’s van Estrado staan rechts op de website. Een beetje tweeledig, want met Purple Rainbow was het een gevecht tussen camera en rookmachine en bij Innes Sibun daarentegen een gevecht tegen gebrek aan licht.

Lefthand Freddy: Een vakman in Cafe de Lijst

Slecht weer in Drenthe, dus ook in Hoogeveen. Echt zo'n middag om in het café door te brengen met een stevige en vette pot blues.

Rik en Dees van Café de Lijst in Hoogeveen hebben dit seizoen nagenoeg een internationaal podium, maar op deze gure zondagmiddag staat de enige Nederlandse act op het programma, namelijk Left Hand Freddy uit het noorden des lands.

Het publiek is behoorlijk aan de late kant op deze zondagmiddag, want als we om 16:30 uur Café de Lijst binnenstappen is het nog betrekkelijk rustig met een man of dertig aan de bar. Als de in het (bijna smetteloos wit) gestoken Left Hand Freddy en zijn kompanen Hannes Langkamp (ex-Muskee) en Feico Nijdam tegen vijven aftikken druppelt het Hoogeveense muziekcafé toch al weer snel vol tot een gezellige drukte.

De eerste set verloopt degelijk, maar toch een beetje stroef. Freddy’s gitaarkunstjes zijn leuk om naar te kijken en te luisteren, maar soms is zijn ‘gepiel’ net even iets teveel van het goede. Met grote regelmaat haalt de virtuoos met zijn vingervlugge kunstjes de snelheid volledig uit de nummers en ook bassist Feico Nijdam komt op mij niet overdreven geïnspireerd over.

Ondanks dat Freddy het publiek probeert aan te sporen met woorden als “Let’s have a party” legt hij regelmatig de bal onterecht bij het publiek met opmerkingen als “wat drinken jullie eigenlijk?” en “It’s still coffeetime here”, maar het is voor mijn gevoel de band zelf die het niet voor elkaar krijgt om de vonk het café in te krijgen.

Wat er in de kleedkamer gebeurt is weet ik niet, maar die vonk is er vanaf de eerste noten in de tweede set wel degelijk. Een aantal nummers van Freddy’s laatste album ‘Back On Track’ knallen er met een hoog tempo in als koek en de dansvloer in De Lijst staat in no-time vol met swingende dertig plussers. Bassist Feico Nijdam mag met een paar schitterende bass-solo’s laten zien wat hij in huis heeft en dat is niet te weinig. Het spelplezier is duidelijk boven komen drijven en de bezoekers van De Lijst krijgen alsnog de bluesmiddag waar ze recht op hebben. De tweede set verloopt helemaal op rolletjes met lekkere strakke en dansbare shuffels en mooi recht-toe-recht-aan gitaarwerk zonder overdreven veel gitaartrucjes.

Tegen 19:30 uur komt er na twee toegiften een eind aan een lekkere bluesmiddag van een enorme vakman, waarbij het na de thee pas echt genieten was van de meester. Het publiek in Café De Lijst is uiteindelijk dik tevreden en dat is aan de cd-verkoop goed te merken.

De foto's staan rechts op de site.

Popa Chubby: Het concert van het jaar!

Het heeft niet meteen mijn voorkeur om op een doordeweekse dag een concert te bezoeken en toen enkele maanden geleden het berichtje kwam dat Popa Chubby in De Lantaarn in Hellendoorn zou spelen, heb ik even niet gezien dat het een woensdagavond betrof.
Afijn, we hebben ons toch maar even aangemeld bij De Lantaarn voor een verslag + foto's en gisteravond was het dan zo ver.

Samen met mijn thebluesman.nl-collega Freek rijden we al kletsend over de bluesbelevenissen van het afgelopen weekend richting het Podium in Hardenberg. Hardenberg?? We moeten toch naar De Lantaarn in Hellendoorn? Foutje dus en als de donder keren die auto. We stappen dan ook pas vlak voor 20:00 uur bij De Lantaarn binnen. Bij de kassa is het flink druk en we melden ons na een poosje wachten keurig bij de dame achter de kassa. Helaas heeft mevrouw geen idee wie we zijn, want we staan niet op de lijst. Gelukkig brengt bedrijfsleider Frank snel duidelijkheid en uiteindelijk hoeven we maar 1 nummer van Big Blind te missen.
Vorige week heb ik de cd ontvangen van Big Blind (Dressed To Win - zie cd-recensies) en ondanks dat ik erg gecharmeerd ben van de cd, heb ik ze toch nadrukkelijk vergeleken met Cuban Heels. We zullen deze avond hopelijk gaan meemaken of deze vergelijking terecht is of niet.

Nou, op het podium gaat het er toch iets anders aan toe en de jonge knapen laten in het half uur dat ze mogen spelen een geweldige indruk achter. Muzikaal steekt het uitstekend in elkaar en de podiumuitstraling van de band is in elk geval niet vergelijkbaar met Cuban Heels.
Bands als Big Blind kunnen voor mijn gevoel echt als schakel dienen om een nieuwe lichting met jeugdige bluesliefhebbers naar de zalen te trekken. Achteraf vind ik het half uur wat de jongens aan speeltijd krijgen veel en veel te kort, maar ik ben er van overtuigd dat we de komende jaren heel veel plezier gaan beleven aan deze Noordwijkse jongens. Chapeau!!

Na een kwartiertje pauze is het dan zover. Nadat eerst de drummer en de bassist zich gepositioneerd hebben, schuifelt er langzaam een ongelooflijk monster het podium op. Goeie genade!! Wat een plumppudding en met verbazing zitten we te kijken naar zijn postuur en hoe de man zijn gitaar bijna horizontaal op zijn ongelooflijk dikke pens moet leggen.
Maar goed, ook het figuurlijke went al snel en kunnen we ons na een paar minuutjes al gaan concentreren op de muziek. En dat liegt er niet om! Het geluid in De Lantaarn is heel erg goed en al snel wordt duidelijk dat we hier met een ongelooflijk strak spelend trio te maken hebben. Het gitaarwerk van Popa is uiterst melodieus en galmt heerlijk de zaal in en ook zijn stem is uiterst pakkend en doorleefd. Het meeste ben ik nog onder de indruk van de ritmesectie. Goeie hemel, wat ongelooflijk strak en dit is voor mijn gevoel zelfs de allerbeste ritmesectie die ik in jaren heb gehoord. Volgens mij is dit niet Popa's vaste drummer, maar zeker ben ik er niet van. De twee jonge knapen hebben door hun retestrakke spel in elk geval een behoorlijke hoofdrol voor zich opgeeist vanavond.

Na een lang en heerlijk instrumentaal openingsnummer volgen al snel een aantal nieuwe nummers van zijn laatste album 'Deliveries After Dark' om vervolgens een paar Jimi Hendrix klassiekers als 'Hey Joe' en 'Voodoo Chile' er tegen aan te gooien.
Na zo'n drie kwartier begint de zanger/gitarist zichtbaar vermoeid te raken en ondanks diverse ventilatoren op het podium, gutst het zweet met stralen van zijn gezicht. Het duurt dan ook niet lang voor dat de klapstoel er voor Popa aan te pas moet komen en eigelijk verwacht ik vanaf dat moment dat het geen lang optreden zal worden. Ik kan er zelfs niet aan ontkomen om met regelmaat naar de poten van de klapstoel te kijken in afwachting wanneer dit plastic gevalletje het zal gaan begeven.

Verkeerde gedachte dus, het stoeltje breekt niet en het trio knalt werkelijk twee en een half uur, zonder enige adempauze door. Geweldig om naar te kijken en muzikaal wordt het er in de loop van de avond eigenlijk alleen maar beter op. Een aantal nummers van zijn nieuwe album boeien me iets minder, maar het gevoel wat Popa in de slowblues nummers weet te leggen is van een zeer hoog niveau.

Na ruim 2,5 uur wil Popa afscheid nemen, maar het in grote getale opgekomen publiek blijft schreeuwen om een toegift. 'De beer uit New York' kijkt vertwijfeld de zaal in en roept: "What do you want? Do you want blood? You can get it! De klapstoel wordt in de hoek gesmeten, het doorweekte hoofdoekje gaat af en opnieuw knalt de band er nog bijna een half uur een flinke portie decibels tegen aan. Zelfs de Stones - klassieker 'Simpathy For The Devil' en Hendrix' 'Little Wing' komen nog aan bod en pas tegen twaalven komt er een eind aan een waanzinnig mooi en moddervet optreden (zowel letterlijk als figuurlijk) Voor mij persoonlijk gaat dit optreden als HET concert van het jaar in het boekje.
Na het optreden neemt Popa nog ruimschoots de tijd om de verkochte cd's te signeren en gezien de drukte rond Popa zijn er dat ongetwijfeld heel veel.

Ik hoop van harte dat het publiek in Weert op donderdagavond dezelfde show mag verwachten, want dan krijgen ze dubbel en dwars waar voor hun geld.
We gaan het vast binnenkort wel lezen op de websites van Ton & Babs (www.bluesrockpagina.nl) en Wil Wijnhoven (www.bluesbreeker.nl).

De foto's van Popa Chubby in Hellendoorn staan rechts op de website.

Overweldigend Bluesfestival De Tamboer in Hoogeveen

Een aantal maanden geleden heb ik eens geschreven dat een festival met alleen blues eigenlijk geen bestaansrechts meer zou hebben en dat zijstromingen in de bluesmuziek onontbeerlijk zijn om het publiek naar een bluesfestival te trekken. Het R&B festival in Groningen, Moulin Blues in Ospel en Ribs & Blues waren voor mij de sprekende voorbeelden daarvan.

Organisatoren Geert Benjamins, Ab Meesters en Rudie Reinders hebben gisteravond bewezen dat ik klinklare onzin heb verteld, want met pure blues en zo’n 1300 bezoekers (opnieuw 25% meer bezoekers dan vorig jaar), is de derde editie van het Hoogeveense Bluesfestival met afstand het meest succesvolste tot nu toe.

Als we om 19:45 uur het mooie theater binnenstappen komt Rudie Reinders me al breed lachend tegemoet. “1140 kaarten zijn er al verkocht, Bert! Er waren vanmiddag zelfs nog mensen die in paniek een kaartje hebben gekocht om dat ze bang waren dat ze er niet meer in konden”.
Nou, grote klasse dus en omdat de muzikale kwaliteit van deze avond wel gewaarborgd was, was succes al zo goed als verzekerd.

Eerst maar eens een blik werpen in de vijf zalen in De Tamboer. Mijn goede vriend en bluesgoeroe Nico ‘Bluezy’ Bravenboer van Radio Ridderkerk is deze avond voor het eerst in de Tamboer en omdat hij de nodige interviews op het programma heeft staan deze avond, probeer ik hem zo goed mogelijk wegwijs te maken in het Hoogeveense theater.

Wegens het grote aanbod van bands probeer ik Voor mezelf ook een strak schema aan te houden omdat ik toch graag van alle bands een stuk of wat foto’s wil schieten. De meeste bands zijn gelukkig al geen onbekenden meer, dus besluiten we bij The Greyhound Bluesband te starten. Ik had sowieso Jon Meijerjon van GBB beloofd om m’n stinkende best te doen om een mooie hoesfoto voor zijn in aantocht zijnde cd te schieten, dus eerst maar even heel serieus aan de bak. (nou Jon, ik hoop dat er wat voor je tussen zit!)
Na een paar nummers lekkere doggone Blues wordt de Amerikaan Duke Danger er bij gehaald, maar op de een of andere manier valt deze geforceerde en stevige bluesrock me al snel zwaar op de maag.

De Australier Rob Tognoni is bezig in de Univezaal en omdat deze, overigens zeer sympathieke bluesrocker, ook niet helemaal mijn cup-of-tea is, komen we vervolgens uit bij The Little Boogie Boy Bluesband in het cafegedeelte.

En waar ik van te voren al bang voor was geschiedde, want Hein ‘Little Boogie Boy’ Meijer is weer eens in staat om aan het begin van de avond mijn strakke planning volledig in de soep te laten lopen.
Grandioos, wat heeft deze man een fantastische donkere en lichthese stem. Bovendien is zijn blues zo puur als ik weet niet wat en we besluiten maar in het cafe te blijven tot aan Hein’s pauze.
Vlak voor de pauze vertouwt Little Boogie Boy het enthousiaste publiek toe dat je pas echt de blues hebt als je je poesje kwijt bent en met die woorden nemen we afscheid van Hein en zoeken we ons heil bij The BJ Hegen Bluesband.

Helaas, bij de oude meester is er geen doorkomen aan. De passagezaal zit barstensvol en moeten we noodgedwongen verkassen naar het balkon. Ook hier is niet veel ruimte meer en beperk ik me tot het nemen van een paar afstandsfotootjes. Be en zijn mannen heb ik een aantal weken terug nog gezien in De Tamboer, dus dan toch maar als de bliksem nog even snel naar Howlin’ Bill.

Ook bij de Belg is het een volle bak en wordt het ellebogenwerk om vooraan een paar foto’s te maken. Kort daarna is het afgelopen bij Howlin’ Bill, dus kan ik eigenlijk geen zinnig woord over hen opschrijven, maar de reacties uit het publiek zeiden voldoende en daarom hoop ik op een snelle herkansing om Bill wat langer aan het werk te zien.

Door naar Ian Parker en omdat Ian al lang geen onbekende meer is en het toch altijd weer grote klasse is wat de man brengt besluit ik niet zo lang te blijven hangen. Maar ook hier gaat het wat mij betreft weer mis. Parker weet niet alleen de dames altijd uitstekend in te pakken met zijn charmes, maar mij pakt hij opnieuw in met een fantastisch stuk gitaarwerk. Hard is het wel en achter in de zaal is het geluid in het begin van de set behoorlijk rommelig. Vooraan is het prima en is het opnieuw enorm genieten van dit Britse wonder.

Ik besluit niet de hele set uit te zitten bij Ian Parker, want ook Doug Jay is inmiddels begonnen. De kleine Amerikaan heb ik aan het begin van het jaar nog gezien op de Bluesroute in Assen, maar toen kom hij me op geen enkele manier boeien. Omdat Doug in Assen zwaar verkouden was proberen we het in Hoogeveen nog maar een keer.
In de foyer speelt en zingt hij gelukkig de spijkers uit de planken en is het in 1 woord fenomenaal wat de kleine man voorschoteld. De combinatie met The Greyhound Bluesband en Doug Jay is sowieso fantastisch. Mijn goede vriend Nico’Bluezy’ Bravenboer is wel zo enthousiast dat hij de Amerikaan meteen geboekt heeft voor zijn festival in april 2008.

Na Doug Jay maar eens even naar mijn goede vrienden van The Twelve Bar Bluesband. JJ Sharp en zijn compaan en gitarist Kees Dusink hebben een zware personele storm achter de rug en spelen deze avond pas voor de derde keer met zowel een nieuwe drummer, een nieuwe bassist en een nieuwe slaggitarist. Niet zo maar even iets en omdat ik persoonlijk erg gecharmeerd was van Koen, Yvonne & Marcel ben ik reuze benieuwd of 12BBB, 12BBB nog is.
‘Shake Your Moneymaker’ knalt er in als nooit te voren, maar bij ‘The Blues Has Got Me’ moet ik toch even wennen. Het was prima, maar het was net even ietsje anders. De zware groove klinkt net even iets minder pompeus dan ik gewend ben, maar al snel ben ik weer helemaal om. Wat een klasseband en wat een power. Nederblues van het allerhoogste niveau en mijn grootse complimenten om in korte tijd zo iets neer te zetten

Van The Twelve Bar Bluesband richting Sherman Robertson, die inmiddels in de Univezaal begonnen is. Het wordt misschien een eentonig verslag, maar ook Sherman staat ongelooflijk te knallen. Wat een maestro en wat een superieure uitstraling.
Blues in optima forma en binnen een paar minuten heeft de Amerikaan het publiek voor zich gewonnen. Als dank wandelt hij met een stoicijnse blik door het publiek. Ook Rob Tognoni staat als een kind te genieten en het duurt dan ook niet al te lang dat Tognoni zijn Stratocaster heeft ingeplugd om Sherman Robertson te vergezellen op het podium. Prachtig!

Met de wetenschap dat BB and The Bluesshacks volgend voor jaar aan de overkant van de Tamboer bij Rik en Dees van Cafe de Lijst zullen spelen, besluit ik even een snelle blik naar binnen te werpen bij de Duitsers en daar heb ik achteraf spijt van. De reacties uit het publiek waren zo overweldigend enthousiast dat ik dit eigenlijk had moeten zien, maar ja, je kunt niet alles, dus gaan we volgend voorjaar de nieuwe kans met twee handen aanpakken.

Ook van Tim’s Bluescombo heb ik maar een glimp opgevangen. Vorig jaar heb ik de band nog in het Brabantse Schijndel aan het werk gezien en ondanks dat de Belgen daar een uitstekende set neergezet hebben, had ik niet de drang om ze opnieuw te zien.

De vermoeidheid begint al een beetje toe te slaan als we als laatste act The Greyhound Bluesband met Jim Karr gaan bekijken. De vermoeidheid verdwijnt echter weer als sneeuw voor de zon met deze heerlijke Texaanse blues. Schitterend en het publiek staat dan ook massaal te swingen bij de vriendelijke Amerikaan.

Tot slot is er dan nog (gewoontegetrouw) de jamsessie met de drie Amerikanen Doug Jay, Jim Karr en Duke Danger op het podium. Uiteraard nog steeds begeleidt door de klasbakken van The Greyhound Blues Band. Wat een heerlijk feest deze avond en het is ongelooflijk jammer dat er rond 02:00 uur een eind komt aan het festival.

Op de meeste festivals is er altijd wel een moment van zwakte of iets dergelijks, maar dat is deze avond in De Tamboer geen moment aan de orde. Ik ben zelden zo enthousiast geweest over een bluesfestival en ik hoop dan ook uit de grond van mijn hart dat er volgend jaar een vierde editie komt.
Rudie Reinders houdt wijselijk nog even een slag om de arm over de toekomst en moet uiteraard eerst evalueren met zijn collega’s.

Ik denk dat de dertienhonderd bezoekers deze avond een grandioos bluesfeest voorgeschoteld hebben gekregen en De Tamboer kan het ons eigenlijk niet aandoen om achter deze supersuccesvolle avond een punt te zetten.
Dus Rudie, Ab en Geert, PLEASE!!!!!!

Een ruime selectie van de  foto’s staan rechts op de website.

Degelijkheid troef bij Ian Siegal/The Veldman Brothers

Als ik ergens naar uitgekeken heb dan is het wel naar deze avond in het Zwolse Hedon. Mijn goede vrienden van The Veldman Brothers en mijn allergrootste favoriet van deze tijd (Ian Siegal) op 1 avond en dat alles op 1 van de allermooiste podia van onze regio.

We zijn behoorlijk aan de late kant in Hedon en net op het moment dat we ons eerste biertje hebben gescoord, hoor ik Gerrit Veldman om klokslag 21:00 uur het nummer 'Waiting' al inzetten.
Snel richting de zaal dan maar. The Veldman Brothers krijgen deze avond drie kwartier de tijd om het publiek op te warmen voor Ian Siegal. Niet erg lang helaas, maar ik geloof dat ik de Brothers al 12 keer heb gezien dit seizoen, dus met een korte set valt voor een keer wel te leven. The Veldman Brothers geven een prima set weg. Misschien wel een stukje degelijker als anders, maar muzikaal klopt het allemaal als een bus. Pas na ruim dertig minuten gaat de handrem er echt af en is het prachtig om te zien hoe Gerrit Veldman zijn broer Bennie naar een paar prachtige hammondsolo's stuwt in 'Let Me Love You Baby'. Gerrit laat zelf in het slotnummer en BB King's 'Rock Me Baby' de teugels nog even iets extra vieren en zo krijgt Hedon ondanks een prima Brothers set op de valreep toch net nog een beetje extra van het viertal.

Zodra The Veldman Brothers hun spullen weer in de auto hebben is het tegen 22:15 uur de beurt aan Ian Siegal. Bassist Jules van Brakel (Lord Julius) is deze avond weer ingeruild voor de vertrouwde bassist Andy Graham, maar ditmaal wordt de Oekraiense drummer Nicolas Bjerre vervangen door een Belgische drummer waarvan ik de naam niet heb kunnen verstaan.

Siegal's show begint uiterst swingend en veelbelovend met een heerlijke up-tempo medley (Who Do You Love; Bo Diddley; Hey Josephine), maar zakt hierna een beetje in. Nummers als John Lee Hooker's 'Groundhog Blues' en 'Mortal Coil Shuffle' zijn uiteraard prachtige nummers, maar erg veel power hebben ze niet. Siegal is overigens uitstekend bij stem, maar desondanks heb ik geen moment het gevoel dat de Brit het achterste van zijn tong laat zien en zijn de kippevelmomenten dan ook met gemak op 1 hand te tellen. Ook het normaal gesproken o zo mooie 'She Got The Devil In Her' mist een flink stuk diepgang en dat is jammer.
Pas aan het eind komt er met 'Sugar Rush' weer een beetje vaart in de show, maar ook hierin mis ik de swing die drummer Nicolas Bjerre er normaal gesproken in weet te leggen. Het drumwerk is overigens prima, maar in de spaarzame up-tempo nummers schiet de Belg toch iets te kort. Helaas is het stukje vuurwerk van 'Sugar Rush' maar van korte duur, want na iets meer dan een uur zit de show er al zo goed als op.

Tijdens de eerste toegift komt Siegal alleen terug met het prachtige 'Horse Dream' (Western) en met de woorden "Cocaine is for horses, not for men" en "The Doctor says: Cocaine will be your death! But he didn't say when", komt er veel te vroeg een eind aan een redelijke, maar veel te gezapige Ian Siegal show.

Na luid geroep van het publiek komt de volledige band nog 1 keer terug met een hele korte toegift, maar daarna is het echt gedaan.
Mijn goede vriend Wiljan zei treffend na afloop: "Dit was de avond van de rust en de degelijkheid". Beter kan ik het zelf niet verwoorden.

De foto's staan rechts op de website.

"In Bed With Mocambo Blues"

"In Bed With Mocambo Blues". Het zou de titel van een nieuwe DVD van Mocambo Blues kunnen zijn? Nee hoor, alles draaide gewoon om de nieuwe parel "Live In The Netherlands". Maar de titel schoot me even door het hoofd omdat ik dit weekend helaas kennis heb mogen maken met het gesnurk van drummer Richard Keizer en bassist Ko (Kantoorfiets) Kantorowitz in een soort hotel nabij Valkenswaard.

Niet meteen naast de deur, dat Valkenswaard! Reden genoeg dus om een beetje bijtijds van huis te gaan. Ik mag trouwens sowieso graag op tijd zijn (althans bij muzikale aangelegenheden).
Rond zessen worden we hartelijk ontvangen door manager Tona en drummer Richard en is het na een lange autorit echt de allerhoogste tijd voor een aperitiefje.

De lange rit ben ik snel vergeten als ik mijn ogen eens even goed de kost geef in Cafe De Bel. Wat een prachtige zaak! De vloer bestaat nog uit oude straatklinkers en de supergrote zaak is opgebouwd uit hele zware eiken balken met een prachtige serre aan de voorkant. Zelfs een hele vette Harley D. ontbreekt niet in het etablissement. Later blijkt de zaak ook nog eens over een mooie licht- en geluidsinstallatie te beschikken. Maar het belangrijkste is toch wel de geweldige en door de Smaakpolitie goedgekeurde keuken.

Tijdens de overweldigende maaltijd in De Bel, druppelen de eerste Mocambo fans binnen en wordt het dus de hoogste tijd voor een soundcheck. Voormalige Mocambo toetsenist Joeko is de man van de knopjes deze avond en in no-time staat het geluid als een huis. Gastspeler Bennie Veldman is inmiddels ook gearriveerd en ook de nieuwe toetsenist Harm Warta zal vanavond voor het eerst gaan meespelen met de band.

Zo'n 80 mensen hebben zich via de email opgegeven, maar deze zijn tijdens de eerste set van de band bij lange na nog niet aanwezig. Toch is het wel al redelijk druk in De Bel en de eerste set met allemaal nummers van de DVD verloopt lekker. Het geluid is perfect en Richard, Ed, Ko, Bennie en Harm zijn al lekker op dreef.

Als ik tijdens de eerste set een paar foto's aan het schieten ben, tikt een vaste bezoeker van De Bel me op de schouder en zegt in een sterk Brabants accent: "Jaah, gave band he? Ze bent hier al eerder geweest! Wacht! Ik heb wel een visitekaartje van ze" en vol trots drukt hij mij het kleinnood in de handen. Ik bedank hem heel hartelijk met een ferme handdruk en vervolgens richt de man zijn blik weer vol bewondering op gitarist Ed Hofstede.

Een halfuurtje later mag ik op het podium iets vertellen over de dvd en vanuit mijn ooghoek zie ik de jongen staan. Hij staat me op de een of andere manier behoorlijk bedonderd aan te kijken.

De 80 e-mailers zijn er niet deze avond. Hebben we dit met de dvd opnames ook al niet eens meegemaakt? Hooguit zo'n 40 tot 45 bekende en trouwe Mocambo aanhangers zijn er wel en het is maar goed dat er mensen zijn waar je wel op kunt bouwen. Toch zijn er deze avond zo'n 150 bezoekers in de Bel en het gevolg is dat de dvd dan ook gretig wordt afgenomen.

Hoewel de band uitstekend staat te spelen, heb ik toch wel eens meer passie in hun spel gezien. Maar misschien ligt dat ook wel aan mezelf want als je een band regelmatig ziet spelen, dan worden sommige dingen misschien ook wel te vanzelfsprekend. De rol van Harm Warta is in ieder geval veelbelovend, want ondanks dat hij zijn spel moeten delen met de maestro Bennie Veldman, geeft hij naast het hammondwerk een serie heerlijke pianoriedels weg. Dat belooft vast een mooi Mocambo tijdperk te worden. Als de band zich nu ook nog eens kan toeleggen op eigen werk, dan kunnen ze wellicht de tribute to SRV-jas eens langzaam laten afglijden.

Nadat ik zelf de dvd's officieel heb mogen overhandigen aan Bennie Veldman en Ed Hofstede (namens de band), mag mijn goede vriend Nico 'Bluezy' Bravenboer het stokje van me overnemen en manager Tona nog even in het zonnetje zetten. De band mag zich gelukkig prijzen met zo'n enthousiaste manager.

Nadat Ed Hofstede in het nummer 'Third Stone From The Sun' zijn gitaar op een vreselijke manier heeft verkracht (in de positieve zin) komt er na bijna drie uur een einde aan een gedenkwaardige en een heerlijke muzikale avond. De voeten beginnen dan ook al behoorlijk te prikken en na een laatste drankje wordt het verlangen naar een bed steeds groter. Tegen 03:00 uur mogen we met z'n allen richting een soort hotel (volgens Ko: Bed And Try To Sleep) om eens even lekker bij te tanken.

Helaas pakt het anders uit dan ik had verwacht en hoewel ik heel wat liever een bas en een drum hoor, rest mij die nacht niets anders dan een zagende ritmesectie van Ko en Richard en breng ik voor mijn gevoel de nacht door met het staren naar een wit balkenplafond. 's Morgens om 09:00 hangen de wallen zo'n beetje halverwege mijn wangen en probeer ik ze met een lading koud water weer in fatsoen te krijgen. Tevergeefs!

Omdat de Valkenswaardse taxi ons hopeloos in de steek laat, mogen we opnieuw gebruik maken van de fantastische service van Harold (eigenaar Cafe de Bel). Samen met zijn vader bevrijdt hij ons uit ons nachtelijke onderkomen en trakteert hij ons vervolgens ook nog eens op een ontbijt, waarmee ik met gemak de hele dag uit de voeten kan.

Na de eieren en het spek ben ik weer helemaal het mannetje en komt zelfs de gedachte om die middag naar Boyd Small in Hoogeveen te gaan weer langzaam bovenborrelen. Tegen twaalven nemen we afscheid van Tona en de band en we hopen elkaar uiteraard snel weer te zien. Mocambo, een paar heerlijk gozers, jongens van de gestampte pot en voor mij persoonlijk nog net even iets meer dan dat.

Halverwege de rit Valkenswaard - Meppel begint het lichaam langzaam terrein te winnen op de geest. De geest zegt ja, maar het lichaam roept nee. Oke, dan toch maar gewoon naar huis.

De foto's staan rechts op de website. Met dank aan Tona, die mij zo af en toe heeft vereeuwigd op de gevoelige plaat.

Bluescity'07 in Schijndel geweldig feestje!

Zaterdagmiddag zijn we al rond 16:00 uur in Schijndel voor de 5e editie van Blues City ’07 in het oude citytheater. Nadat we onze overnachtingspullen hebben afgeleverd bij ons Bed- en Breakfast adres eerst maar even een paar biertjes in een nabijgelegen cafe en zorgen dat we een goede maaltijd scoren.

Als we rond 19:00 uur het oude theater binnenlopen blijken we de eerste bezoekers te zijn maar dit veranderd als snel. Phil Bee is nog aan het soundchecken en tegen 20:00 uur is de zaal al voor meer dan de helft gevuld. Phil Bee & The Buzztones mogen het festival openen en het begin voorloopt een klein beetje verwarrend. De aankondiger is op het aanvangstijdstip niet aanwezig en de band weet niet goed of ze al mogen starten of dat ze moeten wachten. De band kiest toch maar eieren voor zijn geld en Bluescity 07 kan van start gaan.

Het is mijn eerste muzikale kennismaking met de band en hun optreden bevalt me vanaf de eerste noot. Phil B & The Buzztones is een uitstekend en goed op elkaar ingespeeld team, waarbij vooral het fenomenale stemgeluid van Phil Bee een diepe indruk maakt. De jazzy blues van Phil Bee en zijn band is bijzonder toegankelijk en de muzikanten krijgen alle ruimte om hun individuele kunsten te vertonen. Een fantastisch begin van Bluescity.

Als tweede in de rij is Tony Spinner aan de beurt. De Toto-gitarist zie ik dit jaar voor de tweede keer en opnieuw komt Spinner’s muziek niet op me over. Blijkbaar ben ik een van de weinigen die geen feeling heeft met de bluesrock van Tony, want het publiek reageert bijzonder enthousiast op de felle gitaarsolo’s van de blonde zanger/gitarist. Gelukkig is Bluescity een avond met vier totaal verschillende bluesacts, dus in gedachten ben ik al bezig met de volgende act, namelijk Candye Kane.

Halverwege Spinner’s set tref ik mijn collega’s Gerda en Ger van Eldik, die voor Bobtjes Blues Pages een interview zullen doen met de Amerikaanse zangeres. Na het interview zal er nog een fotoshoot mogen plaatsvinden, maar dan moet eerst de make-up doos er nog even aan te pas komen. Even geduld hebben dus. Ik had Gerda gevraagd om me even een seintje te geven zodat ik Candye kon ontmoeten in de kleedkamer. Bij aankomst in de kleedkamer is Candye inderdaad zo goed als klaar en mogen er even een paar foto’s gemaakt worden. Miss Kane is niet helemaal te spreken over de ruimte en leidt ons mee naar de naastgelegen biljartzaal. Ze knoopt haar blouse nog even iets verder open en met een flinke sprong duikt ze op het eerste de beste grote poolbiljart. Tja, daar sta je dan als amateur fotograaf met een enorme grijns op het gezicht. “Kom op, knippen man! “, sist mijn vrouw me toe. “Inzoomen, kom op, niet treuzelen!”, roept ze er nog achteraan en met de vinger onophoudelijk op de sluiterknop laat ik de camera maar even ratelen. We bedanken Candye hartelijk en ik weet niet hoe snel ik het resultaat op mijn camera moet controleren. Lijkt goed haha!

Als we terugkeren in de zaal is Tony Spinner met zijn laatste nummer bezig en kunnen we ons alvast gaan opmaken voor het optreden van Candye Kane. Het optreden van Candy begint heerlijk. Candy’s geweldige strot knalt door het theater en in no-time heeft ze het publiek voor haar gewonnen met haar prachtige uitstraling. De nummers swingen als een trein en ook haar begeleidingsband (met haar zoon Evan) op drums laten horen dat ze heel wat in huis hebben. Toch begint na een half uur mijn aandacht enigszins te verslappen omdat er niet heel veel variatie in de setlist zit. Ook op het podium gebeurt weinig spectaculairs en staan de muzikanten als zoutpilaren op het podium. Halverwege de set wordt de band aangevuld met een jonge en verlegen gitariste. Hoewel de dame in kwestie speelt als een dijk, wordt de uitstraling van de band er niet door vergroot en begint het optreden van La Kane voor mijn gevoel langzaam dood te bloeden. Ondanks dat het publiek zich ogenschijnlijk goed heeft vermaakt, had ik eigenlijk toch iets meer verwacht van dit optreden.

Na de laatste keer ombouwen mogen The Veldman Brothers het festival afsluiten. De soundcheck wordt zo kort mogelijk gehouden om niet te ver op het tijdschema uit te lopen en Brothers beginnen meteen spectaculair met het nummer ‘Waiting’ in plaats van de vertrouwde opener ‘Brothers Shuffle’. Ik geloof dat ik The Veldman Brothers dit jaar al weer voor de tiende keer zie en voel me soms wel eens bezwaard dat ik altijd zeer lovend over de band schrijf. Tja, ook deze keer is het weer niet anders en gelukkig is het ook weer aan het publiek heel duidelijk te merken dat The Veldman Brothers meer is dan een doorsnee bluesband uit Nederland. De uitstraling van Gerrit en zijn gitaarspel is echt een klasse apart en als je dan ook nog eens de beschikking hebt over een fantastische strot, dan ben je voor mijn gevoel een hele grote. Met broer Bennie is het eigenlijk al niet veel anders gesteld. Zijn hammond- en bluesharp spel is van uitzonderlijke schoonheid en zijn warme en loepzuivere stem in ‘Let me love you baby’ en ‘Statesboro Blues’ bezorgen me opnieuw weer de nodige rillingen. Klasse! Wat een passie en wat een energie. Muzikaal klopt werkelijk alles aan deze viermansformatie en ondanks dat ik graag objectief wil blijven, zijn The Veldman Brothers voor mij toch echt de meest complete band van Nederland anno 2007 en dat hebben ze het Schijndelse publiek voor mijn gevoel wel duidelijk gemaakt. Met de toegift ‘Rock me baby’ van BB King komt er veel te snel een eind aan het optreden van The Veldman Brothers en dus uiteraard ook aan Bluescity 07.

Ik heb heel veel mensen gesproken over de line-up van deze avond en hoewel de meningen zijn verdeeld zat voor mij de kracht van Bluescity in de kop en in de staart met twee fantastische Nederlandse bands. Voor mij in ieder geval weer het bewijs dat we voor kwaliteit niet zo heel ver hoeven te zoeken.

Rond 02:30 uur willen we eigenlijk wel naar ons logeeradres, maar een taxi is op dit tijdstip niet meer te krijgen in het Brabantse. De maestro zelf, Gerrit Veldman, bespaart ons de 3 km lange wandeling en biedt zich spontaan aan om ons naar het logeeradres te brengen. Fantastisch Gerrit!!

Organisator Berry van Berkel kan terug kijken op een zeer geslaagd festival. De opkomst was uitstekend en ook het licht en geluid was weer perfect voor elkaar. Veel mensen hebben moeite met de wachttijd tussen de optredens door. Misschien is het dan ook raadzaam om voor een volgende keer tussen het ombouwen door een pauzeact aan het publiek te bieden.

De foto's van Schijndel staan rechts op de website.

Boo Boo Davis in de Amer

Muziekliefhebbers die deze middag voor het eerst Cafe de Amer in het Drentse Amen hebben bezocht zullen ongetwijfeld met enige verwondering kennis hebben gemaakt met een stukje niet alledaagse cultuur in het Drentse ‘Land Of Nowhere’. Een plek waar de liefhebber van eerlijke muziek ook écht voor de muziek komt.

Halverwege de weg van het oorlogsherinneringscentrum kamp Westerbork naar Grolloo ligt het gehucht Amen. Een handvol inwoners, een paar oude boerderijen en een tot cafe/gelagkamer omgebouwde boerderij en dat alles gelegen in een van de mooiste streken van Drenthe.

Niet meteen de meest voor de hand liggende plek om een stuk muziek van het allerhoogste niveau te verwachten dus.

Toch is het tegendeel waar! Als ik even een kleine greep doe in de namen van artiesten die in de loop der jaren op het houten podium van cafe de Amer hebben gestaan: R.L. Burnside; Steve Baker; Michael de Jong, Barrelhouse, Hans Theessink, Huub van der Lubbe, Eric Taylor, Magna Carta en uiteraard Harry Muskee, dan zegt dit wel al genoeg.

Op zondagmiddag 21 oktober is het de beurt aan James ‘Boo Boo’ Davis. Opgegroeid en gevormd in het hart van de Delta Missisippi en in vroeger jaren zelfs deel uitmakende van de begeleidingsband van onder andere Sonny Boy Williamson, Little Milton, Little Walter en Elmore James.

Bij binnenkomst in het cafe zien we de gedrongen en inmiddels bijna 64 jarige Amerikaan al tussen zijn Nederlandse bandleden Nico Heijligers, John Gerritse en Jan Mittendorp aan de stamtafel zitten. Genietend van een lekkere kop Hollandse koffie en luid meelachend om de grappen die zijn collega’s vertellen.

Om kwart over 1 kondigt programmeur Jan de Haan in zijn vertrouwde Drentse dialect het voorprogramma aan. “Een mooi contrast disse middag! Eerst een jong stel mit’n mooie jonge dame uut Beilen en doarnao die oerlillike neger uut Amerika”.

Het duo (de naam heb ik op een viltje geschreven en heb ik uiteindelijk toch in het cafe laten liggen***) zet een uitstekende singer/songwriter set neer. Het is dan wel niet meteen mijn genre, maar de dame heeft in ieder geval een mooie warme- en lichthese stem. Uiteindelijk blijkt haar stem deze middag een beetje te worden gevormd door een licht opkomende verkoudheid, maar dat neemt niet weg dat haar stemgeluid er minder pakkend door wordt. Ook het ondersteunende akoestische gitaarwerk ligt lekker in het gehoor en zo hebben we een uitstekend begin van de zondagmiddag te pakken.

Na een hele korte pauze mag het trio Jan Mittendorp, John Gerritse en Nico Heijligers na een korte instrumentale intro Boo Boo Davis naar het podium halen.

Zodra de oude boerderijdeur achter het podium open gaat, dan gebeurt er meteen iets in de Amer. Wat een persoonlijkheid! Prachtig! Een zwarte man met krullen tot over de oren met een voorzichtige en een aanstekelijke tandeloze lach, gehuld in een mooi strak blauw pak en het nodige goud om de donkere vingers.

In eerste instantie komt Boo Boo nog een tikkeltje onzeker over. Maar wat wil je ook! Als er zo'n 100 bezoekers zijn, die je allemaal op een stoeltje doodstil zitten aan te staren en op amper een halve meter van je verwijderd zitten, dan loopt het de meest ervaren muzikant nog dun uit de broek.

Als na het eerste nummer het enthousiaste en luide applaus klinkt is het Boo Boo wel duidelijk dat de Amer bezoekers hem in de armen sluiten en vanaf dat moment is het een en al plezier wat de guitige Amerikaan tentoonspreidt.

De drie Nederlandse begeleiders spelen een oerdegelijk stuk traditionele blues. Lekker simpel en gewoon eerlijke recht-toe-recht-aan en retestrakke muziek. Gaaf!

Davis komt naarmate de middag vordert steeds meer in zijn element maar krijgt ogenschijnlijk ook steeds meer moeite om een serieuze show neer te zetten.

Ondanks de zeven jaar samenwerking tussen Davis en het begeleidingstrio heb ik overigens geen moment het gevoel dat er een routinematige showtje wordt weggegeven en vooral drummer John Gerritse ligt met de grootste regelmaat dubbel van het lachen over zijn drumstel heen. Davis blijft de hele middag dollen met zijn muzikanten en windt het Amer publiek helemaal om zijn vingers. Oke, het mondharmonicawerk van Boo Boo is niet bijster hoogstaand, maar zijn stem daarentegen maakt door de rauwe klank heel erg veel goed. Van zijn teksten vang ik maar flarden op en vooral als hij op zijn Howlin’ Wolf manier de woorden de zaal in slingert is er helemaal geen touw meer aan vast te knopen. Zijn teksten zijn sowieso eenvoudig, maar wel recht uit het hart en vooral met veel humor. Boo Boo’s humor!!

De eerste twee sets worden in precies in dertig minuten afgewerkt, maar in de derde set wordt het halfuur schema even behoorlijk overboord gezet. Ook in setlist zit geen enkele volgorde en de daarop staande nummers worden kris kras door elkaar gespeeld.

Pas tegen vijven komt er een eind aan een fantastische bluesmiddag met een stuk blues in de puurste vorm. Eenvoudig, gemoedelijk en bovenal vol humor. Heel veel humor. Teveel humor misschien? Ach ja, daar zullen de meningen wel over verdeeld zijn. Voor mijn gevoel heeft in elk geval niemand depressief de Amer verlaten deze middag.

Tegen half zes verlaten we na een laatste biertje cafe de Amer. Met de cd East St. Louis van Boo Boo Davis in de auto rijden we door het schitterende Drentse landschap weer richting de alledaagse drukte van de bewoonde wereld en nemen we voorlopig even weer afscheid van een plek waar muziek écht muziek is en waar het respect voor de muzikant op een ongekend hoog niveau staat.

Amen!

*** Het duo in het voorprogramma was dus: Kathy Bloom & Paul Baas

De foto's staan rechts op de website!

Recensie The Guitar Greats in zaal Bruinsma Stadskanaal

Tekst: T-Bourbon
Foto's: Gerry van Barneveld

Terwijl hele volksstammen zich voor de buis hadden genesteld i.v.m. kwalificatie voetbal, stonden er bij evenementencentrum Bruinsma hele andere dingen te gebeuren.

De Britse slide gitarist Johnny Dickinson nam als eerste bespeler van het podium de aftrap, terwijl de zaal langzaam begon vol te lopen met publiek. Eenzaam op het podium met gitaar en een klein beetje publiek mag Johnny dan laten horen wat "The Most Potent Slide Player in the UK" te bieden heeft. Eerlijk is eerlijk hij bracht een mooi en ingetogen setlistje ten gehore.

Heerlijk om het publiek om te warmen en de bal door te spelen naar de eerste band The Hendrix Files. Een in 2005 geformeerde band met: Charly Verbinnen (gitaar), Hans Boeye (drums) and Geert Schurmans (bas) die niemand minder dan Phil Bee als zanger hebben (o.a. Dr. Rhythm en The Buzztones).

Een setlist vol met Hendrix nummers waarbij het me opvalt dat Charley Verbinnen een behoorlijke en gedreven gitarist is, die Hendrix aardig in de vingers heeft. De rest van de band speelt routineus hun werk, de zang van Phil is goed te noemen, maar wat me opvalt is de zaalsound, die is niet helemaal wat je ervan verwacht.

Vooraf bij de soundcheck (ik was er wat eerder i.v.m. interview Ana Popovic) bleek ook al dat het op de één of andere manier niet helemaal goed kwam. Een geïrriteerde drummer die zelfs een drumstok naar de geluidsman gooit, en van alles en nog wat schreeuwt. Leuk om mee te maken en uiteraard voor jullie nu, om te lezen. Ondertussen is de zaal lekker gevuld, niet bomvol, maar kan ik normaal lopen tussen de mensen door, naar het podium of de bierpomp. Terwijl ik een pilsje drink, wordt er op het podium hard gewerkt om het volgende optreden te laten beginnen. Een voorzet naar, Ana Popovic en band.

Een vrouw van 30 die zich staande weet te houden in een blues wereld vol met stoere mannen die de ene ‘mojo’ naar de andere verkondigen. Met een nieuwe cd en platen contract opzak speelt Ana oud en nieuw werk, veel blues nummers maar ook een jazz en reggae nummer komen voorbij. Je merkt dat het publiek hier liever een stevige(rock) blues hoort. En dat krijgen ze ook, met de bassist gaat ze nog een ‘instrumenten duel’ aan. Mooi gitaar werk in een instrumentaal nummer, wat sterk doet denken aan Stevie Ray Vaughan, hier laat Ana even zien dat ze wel degelijk een behoorlijke techniek (conservatorium, Utrecht) in huis heeft.

Uit die voorzet komt een inkopper. Het publiek mag zich opmaken voor Jan Akkerman en band.
Jan, heb ik zelf al een aantal keren zien spelen en was benieuwd wat er deze keer weer op de setlist stond. Het begint lekker, publiek enthousiast, kijk dat is leuk voor de artiesten, dan kan het nog wel eens gaan vlammen op het podium. Maar bij het derde nummer bekoelt bij mij de vreugde wat ik hoor is eigenlijk een dejavu.

De band speelt in mijn beleving op de automatische piloot, Jan die tijd genoeg heeft om te dollen met de toetsenist en de zaal en zijn kunstje maar weer voor de zoveelste keer laat zien en horen.Phil Bee mag als gastzanger nog een nummer zingen, laat Phil maar zingen die heeft een prachtige stem, om ook nog eens het mooie ‘All Along the Watchtower ’ te doen, mooi!
Af en toe hoor je een riedeltje van Jan die herkenbaar een klassieker inluidt. Maar het muzikale behang er omheen (monotone begeleiding van bas en drums) doet me sterk denken aan een zolderkamertje vol met hightech apparatuur (drumcomputer, bas en synthesizer) waar je uren zit te knutselen op een computer voor de begeleiding, maar nu dan live uitgevoerd door een band. In mijn ogen word deze inkopper gemist!

Een toegift komt er van de 3 gitaristen samen, het gaat onder leiding van Jan niet echt soepel, Ana en Charley die elk ook een solo improviseren op teken van Jan. Dit hadden ze van te voren beter kunnen afspreken en oefenen.

Naar beneden, waar we nog een afther party hebben met Ralph de Jongh, schoenen uit en zeer bewegelijk op een klein podium zit Ralph af en toe even op zijn stoel. Heerlijk de avond afsluiten, Ralph die me mee weet te sleuren in zijn eigen wereld.

Wie is de matchwinnaar deze avond, na vele band wissels, die overigens perfect waren, helemaal geen lange wachttijden, de meeste apparatuur stond al klaar. ‘Plug and play’ zullen we maar zeggen, is in mijn beleving Ana Popovic en band de winnaar met The Hendrix Files op een tweede plaats.

Iedereen bij Bruinsma bedankt voor de leuke avond waar één ieder zijn eigen favoriet heeft zien optreden, perfecte sfeer dat zeker. Doen we nog een keer!!

Stinky Loo & The Goonmat dendert door Hoogeveen

Dat blues niet zo ingewikkeld hoeft te zijn, is dit weekend wel weer bewezen door een drietal Franse mallooten. Zaterdagavond had het trio al een lekker feestje gebouwd in Cafe Boelens in Eelde. Zondagmiddag was Cafe de Lijst in Hoogeveen het slachtoffer van de doordenderende trein uit Lille.

We zijn nog maar amper vijf minuten binnen als zanger/drummer/gitarist The Goonmat iedereen tot de orde roept: 'Are you ready to boogie' en vanaf dat moment is het een stoot adrelanine wat er door Cafe de Lijst stroomt. Wat een energie en wat een tempo. Tijd om eventjes op adem te komen is er nauwelijks. Hooguit 1 of 2 iets rustiger Slow blues nummertjes, of een enkel minuutje rust om het losgetrilde drumpedaal weer vast te tapen, maar dan is het weer boogie, clap your hands en nog eens boogie.

Oke, het is zo goed als onverstaanbaar wat Stinky Loo & The Goonmat er uit knallen, maar ik geloof niet dat er iemand in De Lijst aanwezig is die zich daar druk over maakt. Sterker nog, hoe harder er wordt geschreeuwd en hoe hoger het geluidsvolume wordt gezet, des te enthouisaster wordt het publiek.

Muzikaal stelt het ogenschijnlijk niet eens zo heel veel voor. Alhoewel het me nog niet zo eenvoudig lijkt om te drummen, te zingen en gitaar te spelen tegelijk. The Goonmat heeft er in elk geval geen enkel probleem mee. Ook de mondharpspeler Lord Bernardo is eveneens van een ongelooflijke klasse en met de versnelling op de allerhoogste stand maakt hij er met de grootste regelmaat een geweldige onemanshow van. De rol van Stinky Loo op zijn teil met bezemsteel is een stuk kleiner, maar wel erg leuk om naar te kijken.

Tegen zeven uur komt de Franse trein tot stilstand en missen wij helaas net de aansluiting naar Meppel. Gelukkig kunnen we op het Hoogeveense station nog eventjes rustig weer op adem komen na ruim twee uur klappen en swingen.
Heerlijk zo'n zondagmiddag in De Lijst. Vooral als je de zekerheid hebt dat er elke keer weer kwaliteitsblues op het menu staat. Op 4 november speelt Boyd Small. Ik ben reuze benieuwd. Zijn laatste album is er in elk geval 1 om de vingers bij af te likken, dus .......... be there!!

De foto's van Stinky Loo & The Goonmat staan rechts op de website.

Let's Gogo in Duiven!

‘Blues: als het stormt en bokbier gebrouwen is’, kopte Dagblad De Gelderlander vorige week in met het oog op de 8^e Rocking The Blues in Duiven.
En warempel, op weg van Meppel naar Duiven ging het lekker te keer, het waaide dan wel niet, maar regenen deed het des te meer.

Rond een uur of vier ’s middags arriveren we al in Duiven om de soundcheck van de bands nog even mee te pikken en daarnaast moest het door de organisatie alom geprezen bokbier ook nog even worden gekeurd.
De soundcheck verloopt voorspoedig (behalve voor David Gogo), want die was erg laat en de uurtjes daarna vliegen voorbij door de altijd in de blueswereld heersende gezelligheid.

Om 20:00 uur mag het Nederlandse duo Johnny Upright de spits afbijten en dat doen de beide Arnhemmers prima. Echte eerlijke delta/country blues met zang, gitaar en contrabas met oude songs van onder andere Robert Johnson, Big Bill Broonzy en Lightnin’ Hopkins. Een uitstekend begin om op een relaxte manier in de stemming te komen. Goede keuze!

Een half uurtje later is het op het grote podium de beurt aan de Nederlandse band Hellman & Millstone and The Groovin’ Blues. Deze jongens waren tot april 2007 volstrekt onbekend voor me, maar inmiddels zie ik ze nu toch al weer voor de vierde keer. Omdat ik de mannen tot nu toe alleen nog op de kleinere podia heb zien spelen, ben ik erg benieuwd hoe ze het er op het grote Rockin’ The Blues podium van af brengen.

Na amper tien seconden is het mij wel al duidelijk dat podiumvrees niet in hun vocabulaire voorkomt, want de speciaal aangelegde catwalk wordt door het duo Hellman & Millstone volop benut. Het is grote klasse wat deze jongens hier in Duiven laten zien en dit is gewoon een portie heerlijke, onbevangen Hollandse blues. Oke, een nummer als Saturday Night van Herman Brood is wellicht een beetje een vreemde eend in de bijt, maar het is wel een nummer dat zanger/gitarist Jo Millstone zangtechnisch helemaal op het lijf geschreven is.
Jo is pas 25 jaar oud. Zijn stem zal ongetwijfeld de komende jaren nog meer diepgang gaan krijgen, maar op dit moment wordt dat in ieder geval ruimschoots gecompenseerd met uitstekend gitaarwerk en een sublieme saxofoon en hammond van zijn compagnon Vinnie Hellman.

Nadat de ombouwpauze opnieuw met glans door Johnny Upright is opgevuld, is het de beurt aan de man waarvan Rocking The Blues in het teken staat. David Gogo. De uit Canada afkomstige zanger gitarist is door de organisatie naar Nederland gehaald en dat is een uitstekende gelegenheid om het in 2004 uitgebrachte album ‘Vibe’ te promoten.
Gogo’s optreden begint  behoorlijk degelijk met een paar nummers uit de oude doos, zoals het mooie Skeleton Key, maar na enkele technische mankementen (die overigens snel waren opgelost), komt de band met het fantastische ‘It’s a man’s world’ van James Brown pas flink op stoom. Het optreden ontwikkelt zich tot een weergaloze performance waar ik tijdens het typen van dit verhaal opnieuw de koude rillingen van krijg. Wat mooi en zelden heb ik zo genoten van een show, waar vooral de ritmesectie een onuitwisbare indruk op me heeft achtergelaten. Wat retestrak! Goed, David Gogo mag wat mij betreft iets minder gitaarnootjes maken, maar klasse heeft hij wel. Bovendien beschikt de gitaarkunstenaar over een uitstekende en zeer toegankelijke stem. Ondanks dat Gogo maar drie nummers van ‘Vibe’ heeft laten horen, heeft deze Canadees wat mij betreft een vaste voet op Nederlandse en Europese bodem veroverd. Het heeft de organisatie van Rocking The Blues de nodige kopzorgen opgeleverd, maar hun inspanningen zijn met het optreden van David Gogo met klasse beloond.

Vanwege de genoemde technische mankementjes tijdens David Gogo, wordt de laatste set van Johnny Upright in de foyer een beetje ingekort, om Danny Bryant’s Redeye Band nog op schema te kunnen laten starten.
Ook de planning om Danny solerend door de achterzijde van de zaal naar het podium te laten komen, loopt niet zoals gewenst. Ik stond zelf met mijn fotocamera bij de uitgang om de eerste shots te kunnen maken, maar toen het gitaartje van de jonge Brit begon te janken, stond de stevige boy al lang en breed op het podium.

Ondanks dat ik Danny Bryant altijd wel leuk vind om te horen, heb ik het aan de andere kant eigenlijk wel een beetje gehad met de Walter Trout kloon.
Als er 1 bluesact is, die de laatste jaren in Nederland is uitgemolken, dan is het Danny Bryant wel. Voor mijn gevoel is Danny zo langzamerhand kapot gespeeld in ons blueslandje en misschien is het wel verstandig dat bluesorganisaties Bryant voorlopig eens een tijdje links laten liggen.
Ook deze avond is het niets anders dan oude koek, wat ik al veel te vaak heb gehoord. Daar komt nog eens bij dat de ritmesectie (na het aanhoren van David Gogo) ook niet echt staat te vlammen.

Tijdens Danny Bryant’s optreden zoeken al veel bezoekers de weg naar de uitgang, maar toch blijft het tot het einde gezellig in Duiven.

Wat een prachtige avond, geweldige muziek, een uitmuntend bokbiertje (misschien wel iets te uitmuntend), maar bovendien een geweldige sfeer in het C.C.O.G.
Minpunten? Nou eentje dan: De etenslucht in de zaal vond ik persoonlijk erg onplezierig, maar ik had dan ook geen honger na al die lekkere bokbiertjes.

Richard en Bart (en uiteraard alle andere vrijwilligers), mijn grootste complimenten en het was een eer om uit naam van Bobtje hier aanwezig te mogen zijn. Volgend jaar maar weer!!

De foto's van Rocking The Blues staan rechts op de site!

The Junkyard Dogs Bluesband in Laporte

Na deze avond met The Junkyard Dogs zou de blues in het Meppeler Muziek cafe Laporte nooit meer hetzelfde zijn. Althans, dit deed de biografie van de Utrechtse band ons geloven. Gelukkig sta ik na afloop van deze avond nog steeds met beide beentjes op de grond en hoop ik van harte dat de blues in Laporte gewoon bij het oude blijft.

Aan de start van het nieuwe muziekseizoen ontvangen de bezoekers van Laporte voor 5 euro een avond live-muziek vergezeld van 1 consumptiebon. Voor mijn gevoel een geslaagde aktie om iets meer publiek naar de live-evenementen te trekken.
Voor deze avond heeft het initiatief in elk geval weinig zoden aan de dijk gezet, want meer dan 40 mensen waren er voor mijn gevoel niet.

De eerste set Junkyard Dogs heb ik vanwege sociale verplichtingen even laten schieten, maar voor de 2e set was ik in elk geval ruim op tijd.
Wat meteen opviel was dat de zanger van de band er met kop en schouders boven uit steekt met zijn uitstekende rockstem. Het deed me bij vlagen zelfs een beetje denken aan de stemmen van de 2 Rainbow zangers Ronnie Dio en Graham Bonnet. Gewoon een uitstekende pittige rockstem dus, maar wel een stem die naar mijn beleving veel te ver van het bluesgevoel afstaat.
Zo verging het mij bij de rest van de band niet anders. Met de individuele kwaliteiten was niet op zich niets mis mee, maar het was veel te veel rock en veel te weinig blues. Bovendien miste ik daarbij een onderlinge chemie tussen de mannen. Laat staan, een blueschemie.

Van de covers die voorbij kwamen hadden The Junkyard Dogs een compleet eigen interpretatie gemaakt. 'Blue Jean Blues' van ZZ Top en Albatros van Fleetwood Mac, zijn op zich geweldige songs vol gevoelige finesses. Helaas werden die finesses er in de aparte uitvoeringen door de drummer weer bruut uitgeslagen. Jammer.

Tijdens de pauze voor de derde set druppelde het cafe langzaam leeg en tijdens het eerste nummer van de laatste set 'Little Wing' van Hendrix wist ik genoeg en heb ik het ook maar voor gezien gehouden. Blues with a byte? Niets mis mee, maar doe mij toch maar een flinke portie 'blues with a feeling' en dat heb ik deze avond in Laporte behoorlijk gemist.

BLUESFESTIFAL PURMEREND een succes

Van onze correspondent Tona:

Joke en Ruben  van Jazz of Zo waren best wat nerveus deze dag en natuurlijk niet geheel zonder reden het is uiteindelijk de eerste keer dat zij een Bluesfestival  hadden georganiseerd. Toen ik aankwam tegen half 3 met een hoofd als een vergiet ( want ik had amper 5 uurtjes geslapen en nog slecht ook )was mijn moeheid meteen weg en ik had ook enorm veel zin in om de presentatie te doen. Met een grote tent op de Koemark in het hartje van Purmerend wist ik al meteen dat het goed zat daar. De terrassen overvol met mensen die op deze prachtige zonnige dag zaten te genieten van het heerlijke weer.

Na een hartelijk welkom door Joke en Ruben en met een draaiboek in mijn handen ging ik lekker op het terras zitten waar ik meteen de drummer van The Twelve Bar Blues Band  Marcel Bakker tegen kwam en ja ik kon het niet laten om aan Marcel te vragen hoe hij zich voelde omdat volgende week hij voor het laatst mee drumt bij de band van JJ.

"Best een naar gevoel nu het dichterbij komt " zei hij maar het gaat niet anders meer, de combinatie band, werk en gezin wordt teveel en dat lijkt mij ook, volgens mij wordt het afscheid van Marcel Bakker op 29 September in Epe waanzinnig goed maar ook heel emotioneel.

Robbert Fossen was al druk bezig zijn installatie neer te zetten en toen dat klaar was ging ik mij maar eens voorstel ik heb meteen een goede indruk gekregen van hem en zijn band en was heel benieuwd wat ik ging horen want moet heel eerlijk bekennen .... ik had ze nog nooit horen spelen!De band van JJ kwam aan en het eerste wat Jan tegen mij zei was "dit is je vuurdoop .. maar je kan het !! gewoon wat kletsen  " hihi was voor mij de eerste keer dat ik een Blues festival ging presenteren.

Kreeg net daarvoor een sms’je van Richard met de tekst  "Veel succes!! gaat je lukken..en eerst adem halen". Tja ik had nl. tijdens de interviews van de DVD opnames wat moeite met mijn stem die bijna weg was. Na een uurtje met iedereen een beetje een praatje te hebben gemaakt was het tijd om het festival te openen en Twelve Bar Blues Band aan te kondigen.

De tent was lekker vol en na een praatje te hebben gemaakt over wat er allemaal te verwachten was die dag was de Kick-off voor The Twelve Bar Blues Band. Al meteen was het een geweldig feest en het publiek had er duidelijk zin in. Na een korte pauze speelde ze het (tent) dak er bijna af en het sfeertje zat er lekker in. Na de wisseling van bands en na mijn praatje waar ik natuurlijk als manager van Mocambo Blues de kersverse DVD van 'Mocambo Blues Live From The Netherlands " promoten was het aan de Purmerendse band BlueSenZ de taak de tent op zijn kop te zetten. Voor hun een thuiswedstrijd natuurlijk en dat is ze ook aardig gelukt. BlueSenZ speelt een Trubute to Stevie Ray Vaughan en ik was dan ook erg benieuwd hoe ze speelde.

Voor mij persoonlijk had de bas wat voller mogen klinken en klopte het drummen niet helemaal, maar de gitarist was geweldig van deze Purmerendse Bluesband en het aller belangrijkste was dat de tent helemaal uit zijn dak ging!

Om 20.30 mocht ik Robbert Fossen met zijn band aankondigen in een inmiddels overvolle tent. Direct al bij de eerste tonen gingen de aanwezigen in de tent helemaal los. Wat een geweldige optreden van deze band die zoals ik al eerder schreef nog nooit gehoord had

Met geweldige heerlijke Chicago Blues heb ik enorm genoten van deze band die met hun humor en passie een kwaliteit gig neer zetten!! FANTASTISCH!!! Een hele goede keuze van Joke en Ruben. Ruben ( ik ken hem alleen heel relexed )ging  totaal los ging bij deze band.. en terecht !!

Jazz of Zo kan terug kijken op een geslaagde eerste editie van dit Purmerendse Bluesfestival en wat mij betreft ..er kan niet genoeg Blues in Noord-Holland komen dus Joke en Ruben gefeliciteerd en volgend jaar weer!!!!

cd presentatie: BJ Hegen in de Tamboer

Ik had er al behoorlijk de balen van gehad dat we niet bij de allereerste cd presentatie en verjaardagsfeestje van Be Hegen en zijn Masters Of The Blues in Spijkerboor konden zijn, maar gelukkig kregen we in de Tamboer een tweede kans. Mijn goede bluescollega T-Bourbon was wel in Spijkerboor geweest en die heeft gelukkig voor mij die avond de honneurs kunnen waarnemen.

Al wandelend naar het mooie Hoogeveense theater had Rik van Cafe de Lijst ons al zien lopen en voordat we het in de gaten hadden liepen we met een gigantische stapel flyers voor het nieuwe bluesseizoen in De Lijst de Tamboer binnen.

Het was wel even slikken toen we in de grote salonhal aankwamen, want echt gezellig zag het er niet uit. De verlichting stond volop en ook het geluid lag behoorlijk ver onder de grens van het toelaatbare. Muziek hoeft echt niet altijd hard te zijn, maar het moet je op de een of andere manier wel bereiken. Muziek moet in je kunnen kruipen als het ware en dat deed het even niet.
Na een korte uitleg door Be over het prachtige nieuwe sigarendoosje (de nieuwe cd) ging de eerste set met veel nieuwe nummers van het laatste album 'Blues Originals and Classics' jammergenoeg wegens gebrek aan sfeer volledig langs me heen.

Rudie Reinders van de Tamboer had tijdens de eerste 'schaft' waarschijnlijk dezelfde gedachten als ik en bij aanvang van de tweede set werd het overheersende zaallicht uitgedaan en kreeg voor mijn gevoel het te zachte geluid ook even een slinger.

Vanaf de tweede set werd het in een keer een flink stuk aangenamer in de Tamboer en hebben we de stoel maar eens een stuk dichter bij het podium gezet. Naast nog wat nieuwe nummers, waaronder het aan Ab Sligter van Cafe de Amer opgedragen 'Cold Rainy Day' (Be en toetsenist Ronald van Hessem hebben dit nummers tijdens de Kerkdienst bij Ab's begrafenis mogen opdragen), komt de eerste treinsong voorbij, The Mean Old Frisco. Prachtig! En tijdens dergelijke nummers vind ik dat de muzikale kwaliteiten van de "Master Of The Blues" voor mijn gevoel pas echt komen bovendrijven. Vooral het mondharpspel van Steven Elings is zo ongelooflijk subtiel en pakkend, dat me de koude rillingen over de rug lopen. Grandioos en ik geloof niet dat ik in Nederland een harpspeler ken die treffender maar ook doserender kan spelen als hem.
Be heeft het publiek beloofd dat er binnen drie jaar een cd op de plank ligt met allemaal treinliedjes. Nou, we gaan hem er aan houden!

Ook de derde set is vergelijkbaar met de tweede en dus de moeite meer dan waard. Be slingert weer flink wat namen van pre-war grootheden de zaal in en die namen geven mij altijd weer het nodige voedsel om weer eens op het internet te speuren naar namen als Hogman Maxey , Buddy Moss en Carly Weaver. Namen die mij als bluesliefhebber van deze tijd helemaal niets zeggen, maar de speurtochten naar de oorsprong van de blues juist o zo interessant maken.

Met opnieuw het allerdiepste respect voor Be Hegen, die me telkens weer een soort boodschap van eenvoud meegeeft, nemen we met een een laatste drankje voorlopig even afscheid van De Tamboer en wandelen we voldaan terug naar onze auto. Zo'n 10 minuten later wandelen we iets minder voldaan weer terug naar De Tamboer omdat we de enorme stapel flyers van Rik op de tafel hebben laten liggen.
Maar ach, that's the blues Ladies and gentlemen, yes, yes, yes!!

The B.J. Hegen Bluesband speelt op 10 november opnieuw in De Tamboer tijdens het grootse bluesfestival aldaar.
Rudie Reinders vertelde me nog even dat de kaartverkoop loopt als een speer, dus ik zou niet al te lang wachten met het reserveren van een ticket!!

Binnenkort volgt de recensie van het allernieuwste B.J. Hegen Blues band album 'Blues Originals and Classics'.
Rechts op de website staan nog een 25 tal foto's van het optreden van Be en zijn band.

Reunieband B.J. Hegen steelt de show tijdens cd presentatie!

Zaterdagavond, we ( drie blues liefhebbers) hebben ons voorbereid op wat misschien wel een leuke avond kan gaan worden.

We gaan naar Spijkerboor, een klein dorpje in de buurt van Annen, Drenthe. Daar staat “Café ’t Keerpunt” dat werd in 1750 gebouwd in opdracht van verlaatmeester Willem Grevijlink. Als het goed is spelen daar een drie tal bands, waarvan één, een nieuwe cd presenteert.

Aangekomen blijkt dat we niet alleen zijn, een kleine parkeerplaats, geen plek meer, dat was te voorspellen. We zien dat velen de berm en groen stroken tot parkeerplaats hebben gemaakt, voorbeeld doet volgen in dit geval. De plaatselijke “bromsnor” zal ook wel binnen zijn.

We lopen naar de ingang en we horen The Bluesblasters , we kunnen nog twee nummers meepakken. Ja we zijn te laat, één troost vorige week hebben we de band nog zien optreden.

Tijdens de band wissel proberen we naar het podium te komen, maar het is druk, bommetje vol zelfs.

Dit had ik niet verwacht, maar vind het voor Bé Hegen fantastisch dat er zoveel mensen op zijn af gekomen. De nieuwe cd “Blues Originals and Classics” mag Bé aanbieden aan zijn twee kleinkinderen.

Een bruin kartonnen cd hoes die op een sigarendoos lijkt, uitklapbaar is en de nodige info bevat.

Inclusief de songteksten en prachtige foto’s, een collector item, echt heel mooi en origineel vormgegeven.

Dan gaan de heren los, even een paar oude nummers om wat warm te spelen, alhoewel de zaal temperatuur ondertussen al ongekend hoog is. Om vervolgens nummers van de nieuwe cd te gaan spelen. En het moet gezegd de band kent het nieuwe repertoire perfect, bij het aankondigen van een nieuw nummer vertelt Bé een klein verhaaltje/anekdote. Het nummer “Gold rainy day” wordt opgedragen aan Ab Sligter, die Café de Amer van een slapend dorpscafé omgetoverd heeft tot een trekpleister voor muziekliefhebbers.

“Schaft” roept Bé, tijd voor een koel drankje, daar zijn we wel aan toe. Tijdens het babbelen en drinken zie ik op het podium wat veranderingen. Hé, zijn dat, wauw, ja echt. Zo, dat is lang geleden, begin jaren zeventig denk ik, ze zijn er echt Willem Drenth de drummer, helemaal uit het zuiden van Frankrijk naar Spijkerboor gekomen. Klaas van der Spoel, gitarist en Anne Wiekel de bassist. Er wordt een vergrote bruine foto getoond van de vier jonge heren in een weiland. En dan gaan ze spelen, wat gebeurt hier, bij mij vliegt er een vonk over, dit is heel anders dan wat we voor de break hadden. De zaal gaat helemaal uit zijn dak, vier heren op respectabele leeftijd, laten een Chicago blues horen die velen in de zaal niet meer hebben gehoord van Bé en die sound! Willem die heel gedreven de drumvellen beroert. De bas loopjes van Anne en de gitaar van Klaas maken dit tot een waardig feest.

Bé die een aantal solo’s de zaal in stuurt, clean en vol emotie, waarbij je kunt zien dat die met volle teugen geniet. Dit is een heel andere B.J Hegen Bluesband, zoals we die nu kennen.

Na de pauze krijgen we de Dixmeijer Bluesband, een mix van zeer swingende blues, soms met een ietwat jazzy tintje en de echte oude delta blues uit de 50er en 60er jaren. The Dixmeyer Blues Band heeft alle ingrediënten in zich. De band heeft daarnaast een uitstekende podiumuitstraling en ieder bandlid mag zo af en toe even een hoofdrol voor zichzelf opeisen. Ik besluit om toch even na drie nummers de verkoeling buiten te gaan opzoeken.

Volgens mij hebben we de afgelopen zomer deze temperatuur die binnen heerst, buiten nog niet gehaald. Maar ik kan op een stoel met drankje, de muziek (T -Bone Walker, Little Walter, James Cotton enz) prima volgen. Naar binnen maar weer, het is minder druk, helaas, want er komt nog een set van B.J Hegen. Het publiek wat er dan nog is, staat een beetje “verslagen” te luisteren, wij de drie blues liefhebbers ook, we missen iets …………………. We beseffen dat, het reünietje voltooid verleden tijd is. Rest mij alleen nog te zeggen dat alle bezoekers een onvergetelijke avond hebben gehad, met drie uitstekende bands die lieten horen dat de Blues in Drenthe nog wel degelijk leeft.

Verslag: T-Bourbon (met zeer veel dank!)

n.b. Klik op de foto voor een vergroting. Alle foto's zijn gemaakt door fotograaf Gerrie Van Barneveld.

Op vrijdagavond spelen Be en zijn mannen in De Tamboer in Hoogeveen. En ook daar zal een verslag + foto's van worden gemaakt.

Heftig weekendje Veldman Brothers in Zwolle

Zwolle. Het weekendje Veldman Brothers zit er weer op. Twee dagen een bomvol cafe (The Livingroom in Zwolle) met een geweldig geslaagde cd-presentatie van het debuutalbum 'Home'.

Vooral de zondagmiddag was een middag om in een gouden lijstje te doen. Een paar fantastische hoogtepunten (een grandioze jam met Ralph de Jongh) en een onaangekondigd gastoptreden van Mocambo Blues, maar vooral een ongelooflijk ontketende Veldman Brothers.

Het was de bedoeling om zaterdagavond om 22:30 uur te beginnen, maar Cafe The Livingroom zat rond 22:00 uur al zo vol dat The Veldman Brothers besloten om hun bezoek niet langer te laten wachten, dus was het ruim voor 22:30 uur dat het startschot werd gegeven voor de officiele releaseparty van het debuutalbum 'Home'.

Zoals bij een cd-party gebruikelijk is volgen eerst een paar officiele handelingen, waaronder de uitreiking van het album 'Home' aan producer/mixer Guido Aalbers, voormalig bassist Sebastiaan van Olst en Henk Veldman (de oudere broer van Gerrit en Bennie en tevens een grote inspratiebron voor de beide broers) en natuurlijk een onvermijdelijke, maar korte beschrijving over het nieuwe album.

Rond 22:30 uur mag drummer Marco Overkamp aftikken in het warme maar bijzonder gezellige Zwolse muziekcafe. Ondanks dat deze zaterdagavond er eentje is van een uitstekend niveau mist er toch een stukje chemie. Muzikaal is het prima in orde, maar de enorme gedrevenheid op het podium en de altijd daarop volgende spontane reacties van het publiek komen maar spaarzaam van de grond. Misschien had het ook wel te maken met een klein beetje nervositeit van The Brothers. Een avond spelen voor vooral veel vrienden en familie is toch weer van een iets andere orde als een regulier optreden.

Tegen 01:30 uur, met een werkelijk adembenemend slot, (Who Knows van Jimi Hendrix) komt er een einde aan de eerste avond Veldman Brothers. Prima avond, maar zoals ik al zei: Het was het net niet helemaal.

Onder begeleiding van drummer Marco, die bassist Donald van der Goes en mij trakteerde op een fikse nachtelijke stadswandeling door Zwolle (op zoek naar een stuk varken met knoflooksaus), was het volgens mij al tegen de ochtend voordat de slaapzak op de boot van Marco kon worden uitgerold. Met weinig (lees: geen) slaap, maar wel een flink ontbijt met gebakken eieren en de nodige fruitige vitamines kon dag twee beginnen. De dag begon in elk geval uiterst relaxt. The Brothers hoefden 's nachts niet af te breken en dus hoefde er ook niet te worden opgebouwd en dat scheelt heel veel tijd.

'S middags zijn we rond 15:00 uur weer in The Livingroom aanwezig en na een uitstekend verzorgde maaltijd in het mooie cafe, mag bluesfenomeen Ralph de Jongh tegen 16:00 uur afblazen. Ralph speelt, zoals we hem al jaren kennen, een uur lang vol vuur en passie. Voor een doorgewinterde bluesfan is Ralph's performance een waar genot om naar te luisteren, maar vooral ook om naar te kijken. Voor degene die Ralph deze middag voor het eerst zien is het zware kost. Ondanks een schitterende vertolking van het, door John Lee Hooker gejatte 'Crawling Kingsnake' (volgens Ralph) en een prachtig Ride & Sing is het moeilijk toeganklijk wat Ralph laat horen. Ralph krijgt bij zijn laatste nummer een bijzonder strakke hulp van The Veldman Brothers en met een schitterende Dust My Broom-jam krijgen de bezoekers deze middag nog even een De Jongh te zien die ze niet snel meer zullen vergeten. Fenomenaal!!

Na een korte pauze is het dan opnieuw de beurt aan The Veldman Brothers en vanaf het eerste nummer heb ik al het gevoel dat deze middag anders zou gaan verlopen als de zaterdagavond. De sound is net even een stukje vetter als de avond er voor en de bomvolle Livingroom reageert daar ook duidelijk zichtbaar op. Nummers als de cover 'Boom Boom' en het door Gerrit geschreven 'One More Change' hebben nu wel dat kleine stukje extra power wat ik op zaterdagavond heb gemist.

Onder toeziend oog van zo'n 150 bezoekers, waaronder veel mensen uit de muziekwereld (o.a. Hans Klerken - voormalig Bullfrog Bluesmachine en tegenwoordig Johnny Clark & The Outlaws, de zangeres Dede Priest en een groot deel van The William E-Street Blues band) werd de zondagmiddag een middag met een gouden randje.

Ook de later op de middag gearriveerde vriendenband Mocambo Blues besteeg voor een klein kwartiertje het podium om The Veldman Brothers even op adem te laten komen. Ondanks dat de mannen niet op hun eigen spulletjes kunnen spelen deze middag, slagen ze er met glans in om de bezoeker in een hele korte tijd duidelijk te maken wat Mocambo Blues in huis heeft.

Rond 19:00 uur beginnen The Brothers aan hun finale. En wat voor een finale. Grandioos! Een volledig ontketende Gerrit met voortreffelijke vertolkingen van BB King's 'Rock Me Baby' en net als de avond er voor, een met behoorlijk wat zeventigerjaren soul doorspekt 'Who Knows' Van Jimi Hendrix.

Tegen 19:30 uur is het einde daar. Helaas. Wat een heerlijke middag in The Livingroom! Wat zeg ik? Een heerlijk weekend!! Oke, de temperatuur was hoog, maar daar was de muziek ook naar. The Veldman Brothers kunnen zonder twijfel met zeer veel trots terugkijken op een fantastisch muziekweekend vol hoogtepunten.

Gerrit, Bennie, Marco en Donald. Het was een geweldige eer om voor jullie de presentatie te mogen doen en ik dank jullie dan ook enorm voor het gestelde vertrouwen en vooral voor de prachtige vriendschap.

De sfeerplaatjes die ik gemaakt heb van dit weekend, staan vanaf maandagavond op deze website. Voor echte foto's adviseer ik je 1 dezer dagen even te surfen naar de website van Wilma & Dries, oftewel The Dutch Hammerheads, waar binnenkort de foto's van de zaterdagavond te vinden zullen zijn.

2e Laporte festival groot succes!

Het 2e In- en Outdoor Bluesfestival Laporte zit er helaas weer op. We kunnen als organisatie terugkijken op een bijzonder geslaagde dag, alhoewel ik op dit moment nog geen idee heb hoeveel mensen er zijn geweest, maar dat zal ik vandaag nog wel horen.

In tegenstelling tot de eerste editie van het festival zijn we op vrijdagochtend al begonnen met het inrichten van het buitenterrein. Vorig jaar moest dit alles nog op de dag zelf gebeuren en ik moet eerlijk zeggen dat een dagje eerder beginnen behoorlijk wat minder stress oplevert en eventuele tegenvallers zijn dan ook iets gemakkelijker op te vangen.

Klaas en Gery van Cafe Laporte zijn in het bezit van een mooie partytent en die zou dienst gaan doen als overkapping voor het buitenpodium. Helaas lag de tent nog op een camping in Raalte, maar Klaas had gelukkig tijd genoeg om de tent eventjes op te halen. Maar, als meneer De Boer dan ruim twee uur later terugkomt met alleen de stokken wordt de tijd toch al weer iets krapper. Toen we (opnieuw ruim 2 uren later) Klaas als geintje vertelden dat helaas niet alle stokken in de zak zaten, was het kookpunt zo goed als bereikt.
Gelukkig kon Klaas de gein wel waarderen en ik zelf mag de komende tijd weer op mijn hoede zijn.

'S avonds heeft Appie van Duinen alle verlichting aangesloten en getest (zwarte lampen, want daardoor zouden volgens Appie de tanden en de ogen van Karen Neumann zo mooi uitkomen!!) en zat de eerste humorvolle dag er op.

Zaterdagochtend weer bijtijds uit de veren om het cafe in te richten (d.w.z. alle tafels, stoelen en barkrukken in de schuur) en rond een uur of twaalf was alles alweer gereed.
Om 13:00 uur zou geluidsman Willem de Vos aanwezig zijn om de geluidsinstallatie op te bouwen. Maar helaas om 13:00 geen Willem en aangezien ik toch wel een beetje een Piet Lut van de klok ben, begon het me tegen een uur of twee behoorlijk te jeuken. Gelukkig was Willem toch ruimschoots op tijd en gelet op zijn ervaring heeft hij ook niet zo heel veel tijd nodig om de boel op een uitstekende manier draaiende te krijgen.

Tegen 15:30 waren de jongens van de Bekwiedlos Bluesband binnen om te soundchecken en om 16:30 was het gelukkig eindelijk zover.
Natuurlijk is het enorm jammer dat een eerste band altijd voor weinig publiek speelt, maar door de Meppelers als eerste te laten spelen, denk ik dat we een goede keuze hebben gemaakt, want de Meppeler band neemt altijd een flinke groep mensen mee. De Bekwiedlos band speelt niet wekelijks, maar dat is niet te merken en de jongens slaagden er al snel in om het vuurtje even lekker op te stoken.
Intussen waren Karen Neumann en Hein 'Little BoogieBoy' Meijer buiten druk in de weer om hun podium op te bouwen. Het zou een akoestische avond worden buiten, maar toen de achterklep van hun bus openging wist ik wel al genoeg. Wat akoestisch?!! Blazen met die hap haha.

Nee hoor, gelukkig viel het enorm mee, maar was het wel even puzzelen om alle attributen de juiste plek te geven.
Ik had eigenlijk geen idee waarmee het trio (Harm van Sleen kwam iets later) ons zou gaan verrassen. Karen was in het voorjaar al eens in Laporte geweest met een middagje countryblues/Americana en Little BoogieBoy is voor mijn gevoel 1 van de puurste bluesmannen uit ons land.
De mix van dit trio werd uiteindelijk een geweldige belevenis en hoewel ze tot nu toe erg weinig met elkaar gespeeld hebben hoop ik van harte dat dit trio hiermee door wil gaan. Ondanks dat het niet eenvoudig was om de bezoekers van het festival naar buiten te krijgen, hebben de mensen die wel voor aan het kleine podium zaten enorm van deze drie sessies genoten. Super!!

Binnen is het om 19:00 uur de beurt aan mijn goede vrienden van The Veldman Brothers. Het muzikale oordeel over de bands die deze avond in Laporte hebben gespeeld laat ik voor deze keer liever over aan Bert Jansen van de Meppeler Courant, want ik moet toch eerlijk zeggen dat ik deze avond enigszins door een roze bril bekijk. De reacties van het publiek over The Veldman Brothers zeiden me in elk geval genoeg. Oke, het was een beetje aan de harde kant, maar dat neemt niet weg dat de Brothers er, zoals ik van ze gewend ben, een lekker feestje van maakten. Volgend weekend (zaterdag en zondag) is de officiele releaseparty van hun debuutalbum 'Home' in The Livingroom in Zwolle en daar mag ik ook nog wat onzin uitkramen. Ralph de Jongh komt zondagmiddag ook nog een uurtje knallen, dus dat wordt ook wel weer een lekker weekendje.

Na de Brothers mag The Twelve Bar Blues band het inmiddels opgestookte vuur nog een beetje verder opstoken en zoals ik wel had verwacht wordt het een groot gekkenhuis in Laporte. Wat een act en wat een sound. Ik krijg ter plekke opnieuw kippevel als ik de mannen, de dame en de deinende massa in Laporte in gedachten weer voor de geest haal. In 1 woord fantastisch en het anderhalve uurtje 12BBB vliegt voorbij alsof het helemaal niks is. Ik verheug me nu al weer op 10 november als de band op het bluesfestival in de Tamboer in Hoogeveen speelt!

De Limburgse band GUZZ mag het Laporte feest in stijl afsluiten en dat doen ze uitstekend. Het aantal bezoekers liep helaas wel een beetje terug op het eind, maar het was dan ook een lange dag geweest en de pomp had voor mijn gevoel ook behoorlijk gestroomd.

Inmiddels waren opa en Appie van Duinen en enkele enthousiaste bezoekers al weer druk in de weer om de buitenboel weer in de oude staat terug te brengen. Of vannacht alles weer in de oorspronkelijke staat is teruggebracht weet ik niet, want rond een uur of twee had ik de tank helemaal leeg (of vol, het is maar net hoe je het wil noemen).

We kunnen in elk geval terug kijken op een zeer geslaagd bluesfeest en ik ben benieuwd welke plannen voor volgend jaar gemaakt worden. Ik wacht af.

Henk, Appie, opa, Klaas, Gery, Una, Wesley, Willem, Ommie, uiteraard worstelkampioen Henk (bij de deur) en alle linker en rechterhanden die aan deze dag hebben meegewerkt. Enorm bedankt!!!!!!!!!

De foto's van deze dag staan rechts op de website en 1 dezer dagen zullen ook de foto's van collega Ommie op de website van Muziek- en Eetcafe Laporte te vinden zijn.

Ik nodig degene die op het festival geweest zijn om een reactie achter te laten in het gastenboek. Mailen mag uiteraard ook!

Ian Parker in De Witte Bal in Assen

Het was eigenlijk de bedoeling om op zondagmiddag richting Hoogeveen te rijden, want in Cafe De Lijst zou de Zweedse bluesband Little Jenny & The Blue Beans spelen, maar aangezien er in huize Reinders nog een bluesliefhebber woont, moest er een keuze gemaakt worden.

Mijn vrouw koos dus niet voor de vier Zweedse bluesdames, maar voor de charismatische Ian Parker in de Witte Bal in Assen. Nou vooruit dan maar. Met een optreden van de 30-jarige Brit is niets mis. In tegendeel zelfs!

Bij Cafe de Witte Bal in Assen geldt nog altijd het motto, "wie het eerst komt. het eerst maalt', dus is het van groot belang om op tijd binnen te zijn. Bij onze aankomst rond 17:30 is het al flink druk in het cafe, maar zodra Ian Parker om 18:00 begint, moet Ian's tourmanager Henny al bij de ingang gaan staan om nog meer bezoekers te weren. En dat is maar goed ook, want binnen zit het werkelijk stampvol en de temperatuur stijgt al heel snel naar een onaangename hoogte.

Parker speelt fenomenaal deze middag en misschien is dit wel het allerbeste optreden wat ik ooit van hem heb gezien. Oke, een paar oordopjes waren geen overbodige luxe geweest, maar als je perse voor aan wilt staan, dan moet je er wat voor over hebben.

Minpuntje op deze middag was het hinderlijke geklets van een aantal cafebezoekers die volgens mij niet speciaal voor de muziek kwamen. Als je achteraan gaat staan zie je wel helemaal niets van het optreden, maar dat is volgens mij nog geen reden om er op een luidruchtige en irritante wijze door heen te ouwehoeren. Vooral in de mooie ballads en de uiterst geraffineerde gitaarsolo's was dit heel erg storend. Jammer.

Muzikale hoogtepunten waren er in elk geval weer genoeg in De Witte Bal. Vooral de nummers 'It Hurts A Man' en de ballad 'Love So Cold' van de laatste cd 'Where I Belong' zijn iedere keer weer een genot om naar te luisteren.  Pas aan het eind van de avond (tegen 21:00 uur), toen Ian op akoestische gitaar het nummer 'With Or Without You' van U2 inzette werd het na herhaaldelijk pssst geroep eindelijke rustig in het cafe. Mooi! Erg mooi!

Over 2 weken speelt Ian Parker nog in Veendam. Pas op 10 november is Ian terug in het noorden en ik ben er van overtuigd dat mijn naamgenoot Rudie Reinders geen spijt krijgt dat hij deze jongens voor zijn festival in de Tamboer in Hoogeveen geboekt heeft.

Vanwege de drukte heb ik het foto's maken maar achterwege gelaten (behalve deze ene hierboven). Bovendien waren er zoveel professionele fotografen aanwezig dat er binnenkort weer genoeg mooie plaatjes van dit optreden te vinden zullen zijn op het internet. (www.ianparkermusic.com; www.kjguch.nl en www.vroon.it om er maar een paar te noemen).

Schitterend feest in Culemborg

Het lijkt wel of John van Empel en zijn mannen (en vrouwen) een deal gesloten hebben met Piet Paulusma, want Culemborg Blues was opnieuw een schitterende mooie zomerse dag, zonder ook maar een spatje regen, maar vooral met heel veel zon.
Alle ingredienten voor een heerlijke bluesdag waren weer aanwezig. Een gezellige bluesmarkt (volgens mij wel iets minder druk als vorig jaar en zelfs zonder blueskunstenaar Theo Reijnders), heerlijke rookworsten en broodjes bapao, een uitstekende muzikale bluesprogrammering en bovenal een lekker koud glaasje bier (helaas Dommelsch, dat dan weer wel).

Rond 14:00 uur mag de band rond Floor Kraaijvanger (Superfloor) aftrappen. Helaas met veel en veel teveel decibels. Jammer, helemaal nergens voor nodig en vervolgens muzikaal erg vlak en dan ook nog niet mijn muzikale smaak.

Als tweede in de rij op het hoofdpodium mag Danny Bryant laten zien wat hij al jaren lang doet en dat is Walter Trout na doen. Danny kwam overigens een beetje moeilijk op gang deze middag. De drums overheersten behoorlijk en pas na een klein halfuurtje spelen begon de jonge Brit een beetje in zijn element te komen.
Overigens uiteindelijk een prima optreden van de Walter Trout kloon en bovendien een goede keuze van de organisatie om hem vroeg in de middag neer te zetten. Het was dan ook in vergelijking met vorig jaar halverwege de middag een stuk drukker bij het hoofdpodium.

Laatst vroeg mij iemand: "Bert, wordt het niet moeilijk om vaak iets over dezelfde band te moeten schrijven? Nou nee dus! Scott Mckeon is daar een goed voorbeeld van. Scott zie ik nu in korte tijd voor de derde keer en dit was eigenlijk de eerste keer dat ik van de band heb genoten. En het leuke is, Scott Mckeon kan zelfs lachen! Dat had ik hem tot nu toe nog niet eerder zien doen, dus waarschijnlijk had hij er zelf ook veel plezier in deze keer. Oke, zijn stem is nog steeds niet om over naar huis te schrijven, maar zijn gitaarsound met zijn overstuurde FUZZ-pedal was in Culemborg uitstekend. Bovendien beschikte Scott deze middag over een fantastische drummer (Ben James), die in staat was om het vuurtje eens even lekker op te stoken. Vooral toen ex-Strikes gitarist Jimmy het podium beklom om de band te ondersteunen werd het optreden nog interessanter dan het al was. Mooi!!

Tussendoor even naar Hellman & Millstone and The Groovin' Blues. Altijd heerlijk om deze rasmuzikanten weer even aan het werk te zien. Ik was niet de enige die er zo over dacht, want het was flink druk in De Tollensteeghe. Volgende maand staat de band op het 'grote' podium op Rockin' The Blues in Duiven van Bart & Richard en ik ben heel benieuwd hoe ze zich daar gaan manifesteren.

Na de Tollensteeghe even naar Silver Dollar in de Kattenstraat. Een lekker stevig stukje Classic Rock a la Deep Purple, Led Zeppelin etc., Voor de liefhebber ongetwijfeld smullen, maar toch niet helemaal mijn cup-of-tea.

Voordat mijn favorieten van de dag, Kozmic Blue beginnen ook nog maar eventjes naar Jeroen Sweers Boogie Woogie Band. Prachtig!! Dit swingt echt de pan uit en jammer dat ik pas twee nummers voor het eind ben komen aanwaaien. Even onthouden, want die wil ik graag binnenkort ergens weer zien en dan wat langer.

Inmiddels was Ana Popovic gearriveerd en kon ik gelukkig nog even aan zelfverheerlijking doen om nog met haar op de foto te gaan (en welke gezonde man wil dat nou niet haha). Na de fotokiek nog even naar The Motel Kingz in de Tollensteeghe. Ik had 's middags van bassist Nico de Stigter (vers van de pers) hun nieuwe album Live in het Bluescafe Apeldoorn ontvangen om te recenseren en was erg benieuwd naar hun. Helaas heb ik maar 1 nummer van de mannen gehoord en kan dus moeilijk oordelen, maar wat ik heb gehoord beviel me geweldig goed.

Vervolgens is het de beurt aan Kozmic Blue. De Duitse band zal speciaal vanwege het thema van Culemborg Blues (Janis Joplin) een eerbetoon brengen aan de langgeleden overleden superzangeres.
Geweldig!. Wat een emotie en wat een strot heeft Maggie Mackentun toch. Kozmic Blue beschikt daarnaast over een paar geweldige muzikanten. Een top-bassist (ook een flinke show-man overigens) en prachtig (akoestisch) gitaarwerk van de langharige Gerhard Sagemuller
Alleen van de oosters uitziende mondharmonica speler Eric Zeiler word ik een beetje nerveus en doet me zo af en toe wat aan een slangenbezweerder denken.
In elk geval een fantastisch optreden en zeker de moeite waard om ze in het najaar eens bij Jan Kerseboom in het Bluescafe in Apeldoorn te gaan bekijken.

Na Kozmic Blue toch nog maar even naar het Kids in the blues podium waar de piepjonge J'n en J's Deltablues bezig zijn. Ook hier valt me de mond van open. Prachtig om zulke jonge jochies de deltablues te zien spelen. Dit soort mennekes moeten we koesteren, want daar zijn er niet zo veel van.
Door naar Ana Popovic. Opnieuw ziet ze er weer schitterend uit in haar strakke leren broek en het schijnt dat ze nog filmster gaat worden ook. Haar optreden is strak maar toch word ik er niet warm of koud van. Oke, ze speelt uitstekend gitaar, ze zingt goed, maar iedere vorm van emotie ontbreekt helaas. Jammer, dan maar heel snel door naar Jeremy & The Groovebreakers op het Kids-podium. We komen we net te laat. Zonde, want Jeremy had vorige week in Giethoorn erg mooie dingen laten horen en ik had hem graag met z'n eigen band willen zien. Hopelijk binnenkort een nieuwe kans.

De vermoeidheid begon inmiddels toch al een beetje te komen en om niet steeds heen en weer te rennen van podium naar podium besloten we te wachten op Bradley's Circus, die om 21:00 uur zouden aftikken. Bradley's Circus had ik in april in Ridderkerk gezien en waren toen 1 van de hoogtepunten van het festival. Toch was het deze keer anders. De drie mannen en twee dames lieten dan wel vette blues horen deze avond, maar ik miste het swingende en sprankelende van de band. Zangeres Mattanja heeft een dijk van een stem, maar zo af en toe kwam ze behoorlijk schreeuwerig op me over. We zijn niet al te lang bij hen gebleven en volgens kenners was dit optreden verder uitstekend.

Op het hoofdpodium staat Alquin op het punt van beginnen. Alquin is uiteraard een zeer vreemde eend in de bluesbijt, maar daarom niet minder interessant. Ik denk zelfs dat veel bluesliefhebbers van nu destijds zelfs fan waren van de Leidse band uit de jaren zeventig.
Ongelooflijk! Wat spelen deze oude kale en grijze knakkers strak. Prachtig! Af en toe wel een vals nootje tussendoor, maar dat interesseert geen mens. Schitterend optreden en de vier grammofoonplaten haal ik binnenkort weer uit de kast. Heerlijk om nummers als 'Fool in the mirror' en 'Wheelchair Groupie' weer eens te horen.

Als laatste deze avond mogen The Juke Joints het festival afsluiten. Ik besluit snel nog even een paar foto's te knippen en houd het daarna voor gezien. Het kaarsje in mij begint behoorleijk te doven en The Juke Joints zijn ongetwijfeld in staat om een geweldig eind te breien aan een prachtige muziekdag.

Wat was het een geweldige dag! We hebben wederom enorm genoten in de mooie entourage van de Culemborgse binnenstad. Zoals gewend zat het organisatorisch allemaal weer tip top in elkaar met zo goed als geen uitlopende acts.  Jammergenoeg hebben we alle bands niet kunnen zien. 17 acts is dan ook wel erg veel, maar dat betekent in elk geval wel voor elk wat wils.

Volgend jaar weer? Zeker weten!!!!!!!!!!
(foto's rechts op de website)

Blues in Giethoorn barst uit zijn voegen.

Tegen vijven rijden we Giethoorn binnen. Op vrijdagavond zal het startschot gegeven worden voor al weer de 22e editie van het grootse Drijf-in Bluesfestival op misschien wel de meest bijzondere en mooiste locatie van Nederland.
Een aantal jaren geleden is de organisatie voorzichtig gestart met een pre-blues op de vrijdagavond (om een handjevol bezoekers langzaam in de bluesstemming te laten komen), maar anno 2007 is de vrijdagavondblues al niet meer weg te denken uit het programma.
Steeds meer bezoekers krijgen blijkbaar in de gaten dat de pre-blues op vrijdag een erg gezellige aangelegenheid is, want op onze camping zijn de mooiste plekjes aan het water al weer bezet. Gelukkig vinden we nog een geschikt plekje aan het water, op een paar meter afstand van zo'n 25 hele mooie kleine zeilbootjes. Gezellig!

Zo rond 21:30 wandelen we rustig naar Cafe de Sloothoake waar de Franse band Stinky Loo & The Goonmat het festival zal openen. Ook in Botel Giethoorn zal de Twentse band 'No Jacks' die avond spelen, maar die band zullen we op de terugweg gaan bezoeken.

Wat een ongelooflijke feestmakers zijn die Franse jongens. In no-time zit de stemming er in bij het publiek en al heel snel is de Sloothoake tot aan de nok toe gevuld met een klappende en swingende bezoekersmassa. Muzikaal is het vrij eentonig wat Stinky Loo laat horen, maar gezellig is het in ieder geval wel.
Na twee sets houden we het voor gezien en met een groet voor Bobtje van Stinky Loo (say hi to Bobtje, don't forget) lopen we richting Botel om de laatste set van No Jacks nog even mee te pikken. No Jacks speelt deze avond akoestisch (twee gitaren, een akoestische bas, een eenvoudige drumkit en een bluesharp). We vallen binnen in een countrysong en het is dus even omschakelen na de stevige rootsblues en boogie van Stinky Loo.
Muzikaal zit No Jacks geweldig goed in elkaar en opvallend is de mooie meerstemmige zang, uitstekend gitaarwerk en de uiterst subtiele bluesharp van Bas Kleine. Het is in Botel Giethoorn aanmerkelijk minder druk als in de Sloothoake maar minder gezellig is het er in elk geval niet. No Jacks bevalt ons heel erg goed en pas na de allerlaatste noot besluiten we ons tentje op te zoeken.

Zaterdag:
's Morgens om 7:30 uur worden we gewekt door zo'n 25 schreeuwende kinderen die pal voor ons tentje de 25 leuke zeilbootjes aan het optuigen zijn. Een zeilwedstrijd dus! Hier krijg ik pas echt de blues van!
Maar ach, het is mooi weer, even schudden met het hoofd, kopje koffie, sigaretje en dan maken we er gewoon een lekkere lange dag van. Pfff.
Na de hele dag een beetje aangelummeld te hebben, 's middags de organisatoren Rob en Chris maar eens even opzoeken bij Cafe de Sloothoake. Goede bekenden van me hebben daar een vaste seizoenplaats, dus kunnen we bij hen meteen even een lekker biertje drinken.
Na een erg gezellige middag kom ik op weg naar huis de jongens en de dame van Mocambo Blues tegen. Mijn vrouw Ardi is al naar de tent gefietst om het avondeten klaar te maken en dus kan ik nog net snel even een biertje drinken met de band die deze avond in de Sloothoake zal gaan spelen. Helaas wordt het te gezellig bij Mocambo blues en mijn bord eten kan ik dus wel op mijn buik schrijven. Gelukkig is daar altijd weer Piet Patat die uitkomst bied en ben ik nog net op tijd voor Barrelhouse die op het drijvende podium op het meer zal gaan spelen. Inmiddels liggen er al een vijftig-tal boten voor het podium en ook het terras bij Smit's Paviljoen zit vol met liefhebbers.

Om 20:15 wordt het festival officieel geopend door organisator Rob Schoelink en mag Barrelhouse aan een kleine twee uur durende set beginnen. Sinds kort is Barrelhouse uitgebreid met een saxofoniste en die blijkt een fantastische aanvulling in de band te zijn. De gemiddelde leeftijd wordt behoorlijk omlaag gehaald door de jonge dame en de sound van Barrelhouse leent zich prima voor wat extra blaaswerk.
Helaas is het geluid vanaf het drijvende podium van een erbarmelijk slechte kwaliteit en dat is Barrelhouse absoluut onwaardig. Ook aan de bandleden is goed te merken dat ze hun draai niet kunnen vinden en drummer Bob Dros moet zelfs nog achter zijn drumstel vandaan komen om de storende en krakende stekkers weer opnieuw aan te drukken. Pas aan het eind van het optreden komt de band pas in haar ritme en wordt het uiteindelijk allemaal nog redelijk aanvaardbaar. Helaas is het kwaad al geschied en veel bezoekers besluiten het slot van Barrelhouse niet af te wachten en grote groepen mensen lopen dan ook al richting dorp waar om 22:00 uur de blues in de kroegen verder zal gaan.

Als eerste komen we aan in Botel Giethoorn waar de Nederlandse band Trash Hombres speelt. Ik ben erg benieuwd naar deze band, maar het is er zo onvoorstelbaar druk, dat er werkelijk geen doorkomen aan is. Jammer dus en we klimmen daarom meteen maar in de af-en-aan varende borrelboten om ons naar de Sloothoake te laten brengen. De Sloothoake is het laatste cafe in de bluesroute, dus de drukte zal daar hopelijk nog mee vallen.
Inderdaad hebben we bij Mocambo Blues nog ruimte genoeg. Later zou dit overigens wel veranderen en moesten de bezoekers nog door het raam naar binnen om een glimp van de muzikanten te kunnen opvangen.
Ook het geluid bij Mocambo Blues was niet goed. Zanger/gitarist Ed Hofstede behoort toch een hoofdrol te vervullen, maar rechts van het podium was (de overigens zieke Ed) totaal niet te horen. Gelukkig weet ik waartoe de mannen normaliter in staat zijn, dus houd ik het op een incident.

Na een klein halfuurtje Mocambo Blues door naar Cafe De Fanfare. Gene Taylor zal hier samen met een drummer spelen. Ook bij Taylor kun je over de hoofden lopen. Ik probeer in elk geval even een paar foto's te maken en we besluiten na twee nummers dan ook weer snel te vertrekken. Gene Taylor zal ook op zondagmiddag samen met de Belgische band Fried Bourbon optreden, dus we wachten onze nieuwe kans wel af.
In de Grachthof speelt The Robbert Fossen Band. Ook bij Fossen is het erg druk, maar deze zaal is groot genoeg om toch nog een plekje te vinden. The Robbert Fossen band speelt geweldig. Zijn stem doet me beetje denken aan Tony Joe White, maar dan een tikkeltje heftiger. Heel erg lang zijn we niet bij Robbert Fossen gebleven, maar de reacties uit het publiek zeggen mij genoeg. Fantastisch!
De avond begint toch al behoorlijk te vorderen, dus probeer ik toch bij Trash Hombres nog een poging te wagen. Gelukkig staat aan de zijkant van het cafe een raam open, dus met wat klauterwerk weet ik toch vlak bij het podium te komen. Ook Trash Hombres bevalt me uitstekend. Lekker stevige blues en boogie met goed gitaarwerk, een lekkere contrabas en pittige drums. Prima band!

Omdat de lange dag inmiddels zijn tol begint te eisen loop ik langzaam richting tent om vlak bij de camping de laatste noten van The EastSide AllStars nog even mee te kunnen pikken in Smit's Paviljoen. De band speelde op vrijdagavond onder de naam No Jacks en vanavond zou de band elektrisch spelen. Ondanks dat The Allstars een prima indruk achterlieten, hoor ik ze liever akoestisch. Het subtiele gitaarwerk is niet meer te horen en ook de meerstemmige zang komt bij lange na niet zo goed uit de verf als de avond er voor.

Na de toegift houd ik het voor gezien en besluit ik de tent op te zoeken. Rob Tognoni zal het nachtconcert in Cafe Hollands Venetie nog gaan verzorgen, maar mijn ervaringen met het nachtconcert  zijn niet geweldig en bovendien heb ik de Tasmanier enkele maanden geleden in Ospel ook al gezien. Ook de band The Tone Twisters (met de familie Ciggaar) heb ik gemist. Achteraf spijtig, want volgens insiders was dit optreden meer dan de moeite waard geweest.

Zondag:
Gelukkig zijn er geen zeilwedstrijden deze ochtend, dus hebben we de mogelijkheid om een beetje uit te slapen. Na het ontbijt in Smit's Paviljoen snel de tent afbreken, de rommel in de auto en zo snel mogelijk richting De Sloothoake voor de afterblues.
De afterblues kenmerkt zich altijd door een zeer gevarieerde bluesmiddag en een weerzien van veel bekenden uit de muziekwereld.
Sinds twee jaren is JJ Sharp de grote animator van de afterblues en JJ heeft dan ook naast zijn eigen Twelve Bar Bluesband een flinke groep muzikanten om zich heen verzameld. Zo zijn onder andere Bart van Ballegooyen en Jean Paul Rena aanwezig en staan er weer diverse liefhebbers te dringen om hun muzikale kwaliteiten ten toon te spreiden.

De middag begint met de geweldige sound van The Twelve Bar Bluesband en na een klein uurtje besluiten we om nog even naar Gene Taylor en Fried Bourbon te wandelen, die inmiddels in de tuin van Cafe Centrum aan het spelen zijn.
Uiteraard drukt Gene Taylor deze middag een flinke stempel op de sound, maar het wordt me al snel duidelijk dat we hier met een uitstekende Belgische band te maken hebben. Lekkere strakke drums en opvallend goed mondharmonicawerk.
Tijdens de pauze van Fried Bourbon lopen we terug naar JJ Sharp en zijn vrienden om de middag vol te maken. Bij terugkomst weten we niet wat we zien. Het terras barst bijna uit zijn voegen en zoeken we ons heil maar ergens achter het podium.

Gelukkig kan ik als fotograaf lekker brutaal zijn, dus regel ik voor mijzelf een zit/ligplaats voor het podium. De een na de andere muzikant wordt door JJ Sharp het podium opgeroepen en met name Jeremy Aussems van Jeremy and the Groovebreakers maakt grote indruk. Jeremy is pas 15 jaren oud en we kunnen rustig concluderen dat we deze jongen maar eens heel goed moeten gaan onthouden, want dit is een comin' man.
Het wordt opnieuw een middag om nooit te vergeten. Het weer is schitterend, het biertje smaakt weer voortreffelijk en de gezelligheid kent weer geen grenzen.
Rond zes uur moeten de stekkers er uit en kunnen we terugkijken op een zeer geslaagd festival. De weergoden zijn het hele weekend vriendelijk gebleven en de sfeer was zoals we van het Giethoornse bluesfestival gewend zijn weer optimaal.

Het zou overigens wel mooi zijn als de organisatie volgend seizoen nog enkele locaties aan de bluesroute zou kunnen toevoegen om de grote stroom met bezoekers te kunnen herbergen, want Giethoorn begint zo langzamerhand behoorlijk uit zijn voegen te barsten.

De foto's van het Gieterse weekend staan rechts op de website (verdeeld in drie fotoalbums)

Recensie i.o.v. Bobtjes Blues Pages.

12BBB zet het Bluescafe in Apeldoorn op z'n kop!

Twee maanden geleden op het Bluesfestival in Hoorn had ik maar drie nummertjes mee kunnen pikken en een volledige gig van The Twelve Bar Bluesband had ik dit jaar nog niet gezien. Ik hoefde dan ook niet lang na te denken toen mister Nico 'Bluezy' Bravenboer me op zaterdagmiddag belde om naar Apeldoorn af te reizen om 's neerlands trots anno 2007 te gaan bewonderen.

We waren lekker op tijd in het Apeldoornse Bluescafe, dus hadden we ruimschoots de tijd om bij J.J. Sharp en zijn vrienden uit te vissen wie de nieuwe drummer en de opvolger van Marcel Bakker zou gaan worden.
Jammer dus. Ook tegen The Bluesman uit Meppel wordt geen tipje van de sluier opgelicht. Alhoewel? Misschien dat Kees Dusink zich even versprak en dat het iets met Mr. Boogie Woogie te maken heeft? Nou ja, we wachten maar rustig af en in de loop van deze maand zullen we het wel weten. De bandleden zijn zelf in elk geval flink in hun nopjes met de nieuwe aanwinst.
Toch is het bijzonder jammer dat Marcel Bakker noodgedwongen de handdoek in de ring moet gooien. Door de alsmaar toenemende vraag naar The Twelve Bar Bluesband en de diverse trips over de Nederlandse landgrens wordt het voor Marcel steeds moeilijker om werk en muziek te combineren. Marcel is in ieder geval nog tot oktober te bewonderen in de band, dus op het festival in Meppel op 8 september zal hij sowieso nog een keer aftikken.

Iets na half elf loopt het Bluescafe lekker vol en is met de opener 'Standing On Melting Ice' het ijs al heel snel gebroken. Vanaf begin af aan weet The Twelve Bar Bluesband de perfecte sfeer op te bouwen met uiteraard veel werk van hun cd 'The Blues Has Got Me', maar ook met vrij veel nieuwe nummers waarvan een groot deel bestemd zal zijn voor hun tweede album. (Eind 2007 gaat de band opnieuw de studio in om nieuwe nummers op te nemen). Vanaf het allereerste begin is de dansvloer gevuld en dat zal de rest van de avond niet anders worden. Gelukkig komen er naast diverse swingende bluesnummers ook weer een heleboel kippevelmomenten in onder andere 'The Blues Has Got Me' en 'Tell Nobody The Trouble I'm In' voorbij, maar vooral bij het nieuwe nummer 'Everybody Make Mistakes' krijg ik echt hele dikke bulten op mijn armen. Fantastisch, wat een geweldige song en misschien wel het allermooiste nummer wat ik ooit van ze gehoord heb.
Met 'Can't Get Enough Of That Girl' gaat het dak er helemaal af en is 12BBB er opnieuw in geslaagd om er in het Bluescafe weer een gekkenhuis van te maken.
Uiteraard mag de band het podium niet verlaten nadat ze Apeldoorn getrakteerd hebben op een paar geweldige bisnummers en rond een uur of twee is het einde daar. Jammer, maar de temperatuur was door een kapotte airco ook wel zo hoog opgelopen dat een beetje frisse lucht ook niet zo heel erg was. Jan Kerseboom was dan ook een deel van de avond druk in de weer met emmer en dweil om het voor het podium een beetje droog te houden door het lekkende apparaat.

Het was een geweldige avond in Apeldoorn en ik ben dolblij dat ik de mannen (en de dame) weer eens even heb mogen bewonderen. De gemaakte foto's staan rechts op de site.

Cuban Heels in Zuidwolde

Het was het afgelopen weekend weer om te janken met de publieke belangstelling voor de live muziek. Mijn goede vrienden van Barricade speelden vrijdagavond in een nieuw etablissement in Meppel (Cafe de Notaris) voor zo'n kleine twintig bezoekers. Zondagmiddag was het in Cafe de Zuiderhof in Zuidwolde met Cuban Heels al niet veel beter gesteld.

Vorige keer in Zuidwolde dacht ik nog dat de warmte de grote boosdoener was. Is het misschien nu een verkeerde tijd van het jaar of was het ditmaal misschien te wijten aan 'vaderdag'?. Ik kan me nog van vorig jaar met vaderdag herinneren dat The Veldman Brothers het in Grolloo ook maar met 8 liefhebbers moesten doen. Ik kan geen andere reden bedenken in elk geval. Aan de prijs van een glaasje bier in De Zuiderhof kan het niet liggen (eur 1,50 voor een grote Amsterdammer) en met de programmering van organisator John Linde heeft het ook niets te maken. Cuban Heels is toch echt 1 van de allerbeste Nederlandse bands en bovendien, als je als afsluiter op een festival als Moulin Blues mag staan, dan hoef je niemand meer te bewijzen dat je flink wat in je mars hebt.

Natuurlijk is het voor een band als Cuban Heels zwaar kloten als je voor een bijna lege zaal moet spelen, maar met de woorden van Jan Hidding: "Er zijn helaas niet zo veel mensen, maar we zullen er voor jullie een mooie middag van maken", trok de band behoorlijk van leer. Dik twee uur lang haalden Hidding en zijn vrienden alles uit de kast met behoorlijk wat up-tempo nummers, waarvan een aantal ook nog niet op cd zijn verschenen. Wie weet zit er over een tijdje wel weer een nieuw album aan te komen. Hun laatste cd 'Gutbucketmusic' is inmiddels ook al weer twee jaar oud. De paar mensen die de moeite hadden genomen om Cuban Heels aan het werk te zien, hebben in ieder geval een fantastische middag gehad in Zuidwolde met een stuk blues van het hoogste niveau.

Het is te hopen dat de volgende bluesmiddag met Mocambo Blues op 19 augustus beter bezocht gaat worden als deze zondagmiddag, anders zie ik het voortbestaan van de blues in Zuidwolde somber in. En dat zou echt doodzonde zijn.

De foto's (het zijn er niet zo heel veel) staan rechts op de website.

Ribs & Blues in Raalte

Dag 1: Ribs en Blues 2007

Het is natuurlijk leuk om een paar dagen van te voren al een camping op te zoeken met het hele gezin in de buurt van Raalte, maar ja, als de camping geen internet heeft, dan blijf je natuurlijk niet op de hoogte van het laatste nieuws.
Het was voor mij dan ook een verrassing dat het optreden van The Louisiana Bluesclub niet doorging (Lohues was zien drummer kwiet) en dat ook The Seatsniffers wegens ziekte van de zanger hadden afgebeld.
Toen vlak voor aanvang van het festival PR-man Louk Bouhuijzen me vertelde dat The Veldman Brothers ook nog in beeld waren geweest om The Seatsniffers te vervangen baalde ik behoorlijk. Wat was het fantastisch geweest als die jongens op dat tijdstip (22:00 uur) voor een barstensvolle tent hadden mogen spelen. Zonde, maar ach, wat in het vat zit verzuurt niet en wie weet mogen ze in 2008 wel komen.

Gelukkig was het vanaf de aftrap bij opener Elliot Brood droog in Raalte. Bijna de hele ochtend had het behoorlijk geregend en het zou toch doodzonde zijn als dit schitterende openluchtgebeuren in het water zou vallen. In de mooie tent sta je dan wel droog, maar er is buiten op het terrein zo ongelooflijk veel te beleven dat iedere druppel water er eentje teveel is.

De Canadezen Elliot Brood is een mooi begin van Ribs en Blues. Niet helemaal mijn 'cup of tea', maar in elk geval wel meteen de beuk er in met een flink stuk folkrock en bluegrass. Het geluid van hun akoestische gitaren was overigens wel zo heftig dat ik het idee had dat er een band meeliep op de achtergrond, maar daar zal ik me wel in vergist hebben.

Na Elliot Brood is als tweede de Brit Scott Mckeon aan bod. Scott had ik in Ospel ook al zien spelen en eigenlijk beviel hij vandaag al beter dan in het Limburgse. Toch is het allemaal zeer matig wat de jonge Engelsman laat zien. De uitstraling is nul komma nul en na een half uurtje word ik het zat. Pas op het moment dat er een gitaarstuivertje gewisseld wordt met de Chineze bassist, komt er ineens vuur in het optreden en krijg ik zowaar een beetje kippevel van het spel van de Chinees. Helaas duurt dit moment maar zeer kort en mag Mckeon de rest van het optreden afmaken. Ik kan de lovende kritieken over Mckeon niet helemaal volgen en voor mijn gevoel zullen we van hem in de toekomst niet zo heel veel meer horen. Maar wie weet, misschien zit ik er wel helemaal naast.

Nummer drie op de Eerste Pinksterdag is Guy Forsyth en naar dit optreden heb ik erg lang uitgekeken. Een paar maanden terug had ik een paar cd's van hem gescoord en die gingen er bij mij in als koek.
Ondanks dat Forsyth een dijk van een stem heeft was het optreden bij lange na niet wat ik me er van voorgesteld had. En achteraf bekeken misschien wel de misser van het hele festival. Vreselijk veel onzinnig geklets tussen de nummers. Soms zelfs alle drie de bandleden tegelijk. Er zat totaal geen vaart in het optreden en toen Forsyth met een zingende zaag op de proppen kwam had ik het wel gehad. Jammer!

Na Forsyth was het de beurt aan Joann Shaw Taylor. Een bijzonder chagrijnig ogende blondine, maar met wel erg lekker gitaarspel en een hele zwoele stem. Bij vlagen was dit een erg leuk optreden, maar Joann heeft ondanks haar warme stem geen enkel vocaal bereik. Nummers als het stevige 'Going down' hebben dan ook weinig toevoeging en misschien kan ze het stevige repertoire zelfs beter helemaal achterwege laten. Al met al wel aardig optreden, maar absoluut geen hoogvlieger.

Na Taylor zijn de mafkezen van The White Cowbell Oklahoma aan bod en besluit ik om het terrein eens even te verkennen. Muzikaal zou het allemaal niet zo veel om hakken hebben en zou het meer show zijn dan muziek. Na een rondje over het terrein zag ik in mijn ooghoek de zanger met een kettingzaag het podium betreden en toen had ik toch het idee dat het interessant begon te worden. Snel met de camera naar de fotoring en bij mijn aankomst stonden de grote watermeloenen al klaar. Alle fotografen hadden zich keurig voor het podium met de aan een grote stok gerijgde watermeloen gepositioneerd en toen begon het feest. De kettingzaag werd in de meloenen gezet en menig fotograaf kon zijn camera gaan schoonlikken. Zelf was ik net op tijd aan de kant gesprongen, maar de mensen op de eerste rij zaten helemaal onder de pulp. Geweldig!
Muzikaal stelde het inderdaad niet zo heel veel voor, maar het was in elk geval wel spektakel wat de Canadezen lieten zien en als fotograaf kon je je hart ophalen.

Na The White Cowbell Oklahoma zouden The Seatsniffers spelen, maar zoals gezegd ging dit optreden wegens ziekte niet door. Gelukkig had de organisatie een geweldige vervanger geregeld in T-99.
Toch had T-99 het aan het begin van het optreden even moeilijk na het geweld van het optreden daarvoor. De Amsterdammers begonnen heel ingetogen met een heel relaxt nummer van hun allernieuwste cd 'Vagabonds' en voor mijn gevoel verdween er veel publiek naar buiten. Na een vrij rustig begin was het toch al snel 'boogietime' en onder aanvoering van gitarist Mischa den Haring werd het al vlot een lekker feestje bij T-99. Hun woestijnrock, blues en Klezmer is misschien wel niet voor iedereen heel toeganklijk, maar ik vind het ongelooflijk smullen wat de mannen laten horen. Voor mijn gevoel duurt dit optreden te kort en zelfs voor een toegift is geen ruimte meer. Jammer en voor mij persoonlijk was dit toch wel het hoogtepunt van de dag.

Het slotakkoord van deze eerste Ribs en Bluesdag is in handen van Daniel Lohues en Cuby and the Blizzards. Omdat Lohues zijn drummer nog ergens vast zit in het moeras van de Mississippi had de organisatie het met de Raalter plaatsgenoot en manager Henk Aa voor elkaar kunnen krijgen dat Muskee en zijn mannen Daniel Lohues uit de brand zouden helpen.
Het werd in elk geval een prima optreden van het gezelschap. Lohues als jong veulen tussen de Blizzards werkte als een frisse wind en met dit optreden krijgt de eerste Ribs en Bluesdag een zeer waardige afsluiter. Jammer was het wel dat het geluid zo af en toe erg belabberd was. Vooraan bij het podium was het wel goed, maar iets verder naar achteren was het ver beneden niveau.

Dag 2:

Bij het begin van de tweede dag Ribs en Blues was het helaas niet droog. Toch had dit weinig invloed op het bezoekersaantal aan het begin van de middag als Eric Steckel om 13:30 de spits mag afbijten. Wat een superbegin van deze 2e Pinksterdag! De pas zestien jarige Steckel staat de spelen alsof hij met zijn gitaar in de wieg geboren is. Fenomenaal. Oke, volgens het Walter Trout gezegde misschien een ietsje 'too many notes', maar als je als 16 jarig knulletje zo iets moois kunt laten horen dan ben je een absolute klasbak. Geweldig en zelfs de baard in zijn keel is een aangename bijkomstigheid!

Nummer twee in de rij van vier deze middag is een tribute to Brian Setzer (Big Shampoo & The Hairstylers uit Brabant). Natuurlijk een flinke dosis rock-a-billy en de nodige Stray Cats krakers, maar met toch een stuk minder power als het origineel. Ik moet wel bekennen dat de achtergrondzangeressen mij erg goed bevielen (en niet vanwege hun zangkwaliteiten). Al met al wel een aardig optreden, maar achteraf gezien veruit het minste op de 2e Ribs en Bluesdag.

En dan ....... Miss Bettye Lavette!! The queen of soul had ik drie weken geleden ook al in Ospel gezien en had daar al een verpletterende indruk achter gelaten. Maar wat er deze middag in Raalte gebeurde kan ik bijna niet onder woorden brengen. Het leek wel een jankorgie op de eerste rijen voor het podium. Ik heb het nog nooit meegemaakt dat een zangeres zoveel emotie kan losmaken als Bettye Lavette. Ongelooflijk! Wat een stem en wat een onvoorstelbare diepgang in dit optreden. Het is dat Julian Sas nog moest spelen, maar voor mij had het na dit optreden wel afgelopen mogen zijn. Rien Wisse van Magazine Block en ik hebben elkaar na dit optreden met betraande ogen staan aankijken. Ongelooflijk mooi en eerst maar even een paar biertjes om weer bij te trekken en ons op te maken voor uitsmijter Julian Sas.

Julian kruipt deze middag in de huid van Rory Gallagher en doet dat samen met de ex-Gallagher bandleden Gerry McCavoy en Brendan O'Neill. Uiteraard zal Gallagher door niets en niemand worden overtroffen, maar dat zal ook helemaal geen mens verwachten op deze middag.

Julian maakt er samen met de oud-Gallagher mannen een fantastisch feest van en je ruikt gewoon de spirit van Rory Gallagher in de bomvolle tent. Super! Vooral met de nummers 'Messin' with the kid' en 'Tattoo'd Lady' gaan de gedachten naar de in 1995 overleden meester weer helemaal terug. Uiteraard komen de meeste Gallagher-krakers deze middag voorbij en krijgt het elfde Ribs en Blues met Julian Sas een fantastisch eind.

Jammer is het dat aan alle goeds een eind komt en tegen 19:30 is het afgelopen. Ik heb geen idee hoeveel bezoekers er geweest zijn dit weekend, maar voor mijn gevoel was het nog drukker als vorig jaar en toen waren er al ruim 30.000 mensen op de been. Helemaal op zondagavond was er bijna geen doorkomen aan en was het buiten de tent minstens net zo druk als binnen.

Ik heb al vele festivals gezien de afgelopen jaren, maar Ribs en Blues blijft voor mij het neusje van de zalm. Een uitstekende locatie, een fantastisch gestroomlijnde en vriendelijke organisatie en bovenal muzikaal een zeer afwisselend geheel. Misschien jammer dat het geluid op de eerste dag niet altijd even goed was, maar op de tweede dag was dit in elk geval wel dik voor elkaar. TOP!!!

De foto's van beide dagen staan inmiddels rechts op de site!

Rhythm & Bluesnight Zwolle

Vlak voor vertrek naar Zwolle kwam ik tot de ontdekking dat de batterij in mijn fotocamera leeg was, dus helaas heb ik geen foto's van de Zwolse Rhythm & Bluesnight. (Achteraf wel jammer want het hoofdpodium was mooi verlicht).

Rond 20:00 uur begon Vrieling's Steam Packet aan zijn set op het hoofdpodium op het Kerkplein. Bert Vrieling zong zijn nummers in het Zwols en eigenlijk weet ik niet zo goed wat ik daar van moet denken. Van Daniel Lohues accepteer je blues in dialect als iets vanzelfsprekends, maar toch, als ik iemand de blues in zijn streektaal hoor zingen, heb ik daar eigenlijk wel een beetje moeite mee. Gelukkig troffen we op het naastgelegen terras Hans Lafaille en Ralph de Jongh en daar was de zang in elk geval niet te verstaan.
Muzikaal was het dik in orde met Vrielings Steam Packet. Een goede bluesharp, een echte ouderwetse Hammond op het podium en uitstekend gitaarwerk. Het gitaarwerk werd overigens even later nog veel mooier toen Erwin Java van Cuby + Blizzards de band kwam ondersteunen.

Tijdens het ombouwen van het podium mag Ralph de Jongh aantreden. Ik was eigenlijk wel benieuwd hoe Ralph zich staande zou houden op een goed gevuld Kerkplein. Ralph speelt de laatste tijd een stuk ingetogener dan een jaar geleden maar ook vanavond kreeg hij weer uitstekende kredieten van het publiek. Bekende nummers heb ik van hem niet gehoord, maar Ralph de Jongh staat er eigenlijk ook wel om bekend dat hij zo weer een blik met nieuwe songs opentrekt.

Na een half uur is het podium klaar en is het tijd voor The Livin' Blues Experience. Nicko Christiansen en zijn band heb ik nog nooit zien optreden dus waren we eigenlijk wel nieuwsgierig naar zijn verrichtingen.
Frontman Christiansen is een showman bij uitstek en in no-time kweekt hij een uitstekende sfeer op het Kerkplein. Nico heeft een echte bluesstem en ook zijn saxwerk is geweldig. Bekende nummers van vroeger heb ik niet herkend, maar toen we vertrokken knalde 'Wang Dang Doodle' nog even over het volle plein.
Inmiddels waren de bands in de kroegen ook al begonnen, dus zijn we niet al te lang gebleven bij The Livin' Blues Experience. Ondertussen hadden we van Hans Lafaille nog even de boodschap meegekregen dat het optreden van C+B in Grolloo op 1e Pinksterdag echt helemaal uitverkocht is en dat je jezelf alleen nog op een reservelijst kunt laten zetten. Hans wordt bij de Albert Hein nog aangeklampt voor kaarten, maar echt mensen, het is vol!
Voor 2e Pinksterdag zijn er nog wel een beperkt aantal kaartjes voor The Eelco Gelling Band, maar als je hier nog naar toe wilt moet je ook niet al te lang meer wachten met reserveren. Tenslotte, de nieuwe C+B cd komt op zijn vroegst in maart 2008 uit!

Zo, terug naar Zwolle. Een plattegrond van de Bluesnight hadden we niet kunnen bemachtigen, dus zijn we op de dolle pof de binnenstad in gelopen. Overal waar blues naar buiten galmde maar even naar binnen. We hebben geen idee bij welke band we terecht komen en bij toeval komen we uit bij The Greyhound Bluesband uit Assen. Leuk is het om saxofonist Ric Stokes (foto) daar even weer aan te treffen (Ric had met Koninginnedag mijn vrienden van Barricade nog uit de brand geholpen met hun optreden op het Meppeler Kerkplein). Vanavond maakte Ric deel uit van The Greyhound Bluesband en dat doet hij grandioos.
The Greyhound Bluesband speelt werkelijk op een piepklein podium waar eigenlijk alleen het drumstel kan staan. Zanger/gitarist Jon Meijerjon is gelukkig een slanke jongen, dus voor hem was er nog een heel klein plaatsje over tegen de muur. De rest van de band (Martin van der Velde, Martin Hartsteen en Ric Stokes moesten voor het podium hun kunstjes vertonen.
Muzikaal was het er in ieder geval niet minder om en de tien minuten die we geluisterd hebben waren retestrak.
Het was wel lachen dat in de pauze drummer George Snijder door het raam naar buiten moest om weer in het cafe te kunnen komen.
Na ons bezoek aan The Greyhound Bluesband zijn we verder op zoek gegaan (o.a naar onze plaatsgenoot Bert Jansen van The Twelve Bar Grooves), maar helaas zonder succes. We hadden geen idee waar 12BG zou spelen, dus jammer dat we de mannen hebben gemist.
Tijdens onze zoektocht troffen we wel onze Meppeler plaatsgenoot Gerrit Daalmeijer van Little Frankie. Gerrit had ons buiten al zien staan, dus even snel genieten van de Rock and roll blues van de Meppeler band.

Inmiddels was het al twaalf uur geweest en wilden we toch ook nog even snel naar The Veldman Brothers. Vorige week had ik The Brothers ook al gezien in Hoorn maar toen was het geluid in het cafe erg matig, waardoor we van hun spel niet echt hebben kunnen genieten.
Tijdens het optreden van The Livin' Blues Experience hadden we The Veldman Brothers al getroffen en ditmaal waren ze in gezelschap van hun eigen vertrouwde en betrouwbare geluidsman. Dat zou dus wel goed komen.
En inderdaad, toen we het cafe binnenliepen kwam de geluidsman al breed lachend met twee heerlijke 'Amsterdammers' onze kant op.
Bennie, Marco en Donald spelen altijd wel bijzonder gedreven, maar aan Gerrit kun je altijd heel snel zien of hij het wel of niet naar zijn zin heeft. Vanavond in The Livingroom zit Gerrit in elk geval heel strak in zijn vel en geeft de maestro weer een flink stuk vakmanschap weg. Het geluid is zoals verwacht perfect en het kippevelgevoel is bij mij meteen weer terug. Top!
Helaas moeten we de allerlaatste trein van 00:55 zien te halen en kunnen we niet al te lang in het bomvolle en snikhete cafe blijven.
Op weg naar het station komen we nog langs cafe The Big Bull waar Ralph staat te spelen en mijn goede vriend Ommie is zo verstandig om mij bij de ingang van het cafe weg te trekken anders hadden we de laatste trein nooit gehaald. Toch wel jammer, want Ralph knalde er over in The Big Bull.

Het was uitstekend vertoeven in Zwolle. Overal lekker druk, maar net niet te druk. Volgend jaar toch maar even een plattegrond ritselen, want zonder plattegrond is het in Zwolle eigenlijk geen doen.
Nogmaals, helaas geen foto's. De volgende keer toch maar weer iets beter voorbereiden. Ik heb daarom maar een paar oude archieffoto's gebruikt.

1e Bluesnight Hoorn geslaagd

Na het bluesweekend op Texel vorig jaar en de Bluesnight in Assen in januari had ik mezelf plechtig beloofd nooit meer een blueskroegentocht te bezoeken.
Maar ach, als je de organisatoren Tona en Richard een beetje mag adviseren in de bandkeuze voor de Bluesnight in Hoorn dan wordt het toch een ander verhaal.
Klokslag 22:00 uur reden we Hoorn binnen en al snel hadden we een 'illegale' plek gevonden om de auto te parkeren.
Eerst maar even naar Tona en de jongens van Mocambo, maar aangezien The Mocambo blues band later zou beginnen deze avond meteen als de gesmeerde bliksem naar The Twelve Bar Bluesband. Thuis draai ik hun cd 'The Blues Has Got Me' helemaal grijs en mijn bluesmaatje Edwin had JJ Sharp en zijn maten nog nooit live gezien. Bovendien was hij zo langzamerhand toch wel erg benieuwd wat hij op het komende festival in Meppel zou kunnen verwachten.
Zoals ik eigenlijk wel had verwacht wilde mijn bluesmaat niet meer weg bij 12BBB, maar ja, als je acht bands wilt zien kun je toch ook weer niet te lang blijven hangen.

Na het schitterende 'The Blues Has Got Me' even zwaaien en snel door naar The Bluesbreakers.
The Bluesbreakers is de einige band op deze Bluesnight in Hoorn die ik niet ken en ik moet eerlijk bekennen dat ik er ook niet veel mee heb. We hebben maar 2 nummers gehoord, maar de countryachtige blues verteert bij me erg slecht. Jas weer aan en door naar The Veldman Brothers. De broertjes Veldman zie ik bijna maandelijks en hebben ons nog nooit teleurgesteld. Toch was het deze keer anders. De laatste keer dat ik de mannen heb zien spelen (30 april in Zwolle) was fenomenaal. Het geluid in Zwolle was werkelijk super en dat was deze keer een stuk minder. De bas resonneerde als een gek en ook vocaal was het geluid niet bij lange na niet wat ik gewend was. De bezoekers in het cafe maakte dat in elk geval niets uit, want het was supergezellig en lekker druk in JP Coen. Aanstaande woensdag zie ik de Brothers al weer, dus snel door naar Hellman & Millstone.
Meteen bij binnenkomst troffen we manager Gerda van Eldik (tevens mijn BBP collega) al aan de bar en echtgenoot Ger van Eldik was al weer druk in de weer om zijn mooite plaatjes te schieten.
Wat een heerlijke band, die jongens uit de betuwe. Af en toe een beetje jazzy door het prachtige saxwerk van Vinnie Hellman, maar aan de andere kant ook zo bluezy als ik weet niet wat. Hellman & Millstone gaan hele grote jongens worden in de bluesscene en daar twijfel ik geen moment aan.
Van Hellman & Millstone door naar The Little Boogieboy Bluesband. Hein 'Litteboogie boy' Meijer is eigenlijk de enige op de Bluesnight die ik al een jaar of drie niet meer heb zien spelen. De laatste keer was in Laporte in Meppel met de toenmalige bassiste Monique de Jong. Hein kun je zo tussen de katoenplantages in Mississippi zetten en dan valt hij echt niet op. Wat betreft zijn huidskleur dan misschien wel, maar muzikaal is het zo puur als ik weet niet wat. Super Hein en tot Meppel op 8 september!

Inmiddels is het al na enen als we de laatste noten van The Twelve Bar Bluesband nog even willen meepikken. Voor Panna, Bas de Haan en Dereks Bluesband zouden we waarschijnlijk toch al te laat zijn, dus snel nog even naar Cafe de Curator. Jammer dus, ook 12BBB hebben hun spullen inmiddels ingepakt. JJ Sharp en 12BBB mogen we in september in Meppel weer begroeten en in die tussentijd zullen we ze ook vast nog wel ergens zien.

Als laatste naar Cafe Kantoor Baas en Ko waar de mannen van The Mocambo Blues Band samen met Hans van Lier aan de afterparty begonnen zijn. Op het kleine bruggetje vlak bij het cafe horen we 'Tin Pan Alley' al over de Hoornse grachtjes galmen. Heerlijk! Het lijkt wel of Ed Hofstede en Hans van Lier een gitaargevecht aan het houden zijn. Fantastisch om de beide meesters samen op het podium te zien. Het cafe zit rond een uur of twee stampvol en rond kwart over twee besluiten we om weer naar Meppel te rijden.
De eerste Bluesnight in Hoorn is naar mijn bescheiden mening een succes geworden. Het had in sommige cafe's wel iets drukker mogen zijn, maar voor een eerste keer Blues in Hoorn kunnen Tona en Richard volgens mij lang niet ontevreden zijn. In de blueskroegentocht zitten nog wel een aantal kleine schoonheidsfoutjes, maar ik verwacht dat die er volgend jaar bij de tweede editie wel uit zijn.
Lieve mensen, gefeliciteerd! Jullie zijn toppers!!!!

De foto's van de Bluesnight Hoorn staan rechts op de site.

Marathonavond met T-Model Ford

Recensie t.b.v.

Aan het begin van het jaar was mij al ter ore gekomen dat James Lewis Carter Ford alias T-Model Ford in het Bluescafe in Apeldoorn zou spelen. Ik kan mij de woorden van Bobtje nog goed herinneren, nadat ik mijn belangstelling voor dit optreden bij hem had gemeld. “Pas op, Bert. Je hebt hier met een legende te maken en ik ben destijds helemaal in een trance geraakt toen ik hem tijdens mijn bezoek in de States heb zien spelen”.

Bobtje schreef in zijn verhaal in oktober 2006: “Nu krijg ik het pas echt zwaar te pakken. In gedachten verlaat ik deze wereld en dwaal als een gek in de katoenvelden op zoek naar verloren zielen van overleden bluesartiesten. Ik ruik ze… ik voel ze… ik ontmoet ze…ik bevind mij onder hen… we worden één.”

Het optreden van T-Model Ford zou om 21:00 uur beginnen. Omdat het nog wel eens lastig is om een parkeerplaats te vinden in Apeldoorn had ik besloten om op tijd van huis te gaan, zodat ik in elk geval op tijd in het Bluescafe zou verschijnen. De ochtend voor het optreden had ik al een email van Theo ‘Thumper’ Outhuijse gekregen dat hij die avond als begeleider op drums T-Model Ford mocht begeleiden. Uiteraard was Theo helemaal in de wolken van deze uitnodiging en we zouden er samen voor het optreden nog even een glaasje op nuttigen.

Rond 20:45 kwam ik in het cafe en meteen kwam fotograaf Peter Vroon al enthousiast naar me toe. “Bert, hij is al bijna een uur bezig! Hij is ruim voor 20:00 uur al begonnen met een soundcheck, maar we hebben eigenlijk geen idee of hij nu nog aan het soundchecken is of dat hij al begonnen is”.

Het is een ongelooflijke en vooral emotionele aanblik om de bejaarde man in zijn stoel op het podium te zien zitten. Met een heel ontspannen blik, de spierwitte tanden bloot en bewust genietend van al hetgeen om hem heen gebeurt zit T-Model heerlijk te pingelen op zijn gitaar.

Peter Vroon vertelde me ondertussen zijn belevenissen van de dag. ‘s Morgens hadden hij, Jan Kerseboom en een goede vriend, T-Model Ford met zijn begeleider van Schiphol gehaald en hem met een blauwe limousine naar Apeldoorn gereden. T-Model had het allemaal prachtig gevonden. In zijn rolstoel had hij uitgebreid de tijd genomen om met allerlei belangstellenden op de foto te gaan, waarbij vooral de Nederlandse dames zijn voorkeur kregen.

Als rond 21:00 uur het bluescafe flink begint vol te lopen, voegen Theo Outhuijse en ook Joep Pelt zich bij T-Model op het podium. (Joep was dezelfde dag ook nog gevraagd om assistentie te verlenen).

Het eerste kwartier is het voor Theo en Joep een beetje zoeken welke kant T-Model op wil, want hij is soms onnavolgbaar, maar al snel hebben de doorgewinterde Nederlandse muzikanten hun draai gevonden.

Om 22:00 uur zit het cafe bomvol. Ik weet niet hoeveel kaartjes er verkocht zijn, maar naar schatting zijn er toch zeker zo’n 150 tot 175 mensen aanwezig. Zelfs buiten voor de ramen staan mensen vol belangstelling naar de verrichtingen van de oude man te kijken.

Na elke twee, overigens behoorlijk lang uitgesponnen nummers, is het even ‘Jack Daniels Time’ en bedient T-Model zich van een flinke slok om meteen het glaasje door te geven aan Joep Pelt die naast hem zit. “Come on kid, drink!”

Om half elf gunt T-Model zijn begeleiders even een korte pauze om daarna pas echt helemaal los te gaan. Het tempo in de nummers wordt steeds iets meer opgevoerd en rond een uur of twaalf beginnen de muzikale begeleiders Pelt en Outhuijse de eerste vermoeidheidsverschijnselen te vertonen. Theo begint zijn rug een beetje te strekken en ook Joep Pelt gaat steeds rechter op zijn stoel zitten om zijn rug te ontlasten. Eventjes is er een klein rustpunt als T-Model het niet voor elkaar krijgt om vanwege zijn slechte gehoor zijn gitaar opnieuw te stemmen. Joep Pelt mag dit euvel voor hem oplossen, maar al snel wordt de draad weer opgepakt.

Rond 01:00 uur is het einde nabij. Theo Outhuijse staat inmiddels met zijn handen in de rug bij te komen van een ongelooflijke marathonavond en beschouwt deze avond als de kroon op zijn toch al indrukwekkende loopbaan.

T-Model Ford wil eigenlijk nog graag een poosje doorgaan, maar T-Model’s begeleider vindt het mooi geweest en heeft inmiddels de stekker uit het stopcontact getrokken en T-Model zijn gitaar afgepakt. Beduusd blijft de oude man rustig op zijn stoel zitten en heb ik in elk geval nog even de kans om hem de hand te schudden en met hem te poseren.

Het was een gedenkwaardige avond in het Bluescafe in Apeldoorn. Nog nooit heb ik zoiets als dit meegemaakt. Een bejaarde man, midden uit het hart van de Mississippi met ruim vijf uur bijna onafgebroken de zuiverste Deltablues. Oke, sommige nummers heeft hij misschien wel vier of vijf keer gespeeld die avond. Maar maakt het iets uit? Voor mij in elk geval niet!
Met een ongelooflijk voldaan gevoel stap ik om 01:30 uur weer in mijn auto en laat de avond nog even op mij inwerken.

Bobtje, je had helemaal gelijk en 'That’s For Goddamn Sure' om met de woorden van de meester zelf te spreken.

Foto's staan rechts op de website.

---------------------------------------------------------------------------------------------

Zijn echte naam luidt James Lewis Carter Ford en er bestaat twijfel over zijn juiste leeftijd. Hij weet het zelf ook niet goed maar het moet nu rond de 85 schommelen. Op zijn elfde levensjaar stond hij al op het veld van de boerderij van zijn ouders (in Forrest, Mississippi), achter een ezel om het stukje land te beploegen. Vandaar ging het naar een baantje in een lokale houtzagerij, ploegleider in een houtbedrijf nabij Greenville en vrachtwagenbestuurder. Op een dag werd hij veroordeeld voor moord (hij stak een man neer tijdens een gevecht in een bar, zichzelf verdedigend) en kreeg tien jaar straf in een gevangeniskamp (chain-gang). Hij had evenwel geluk, na twee jaar werd hij vrijgelaten. Door zijn gedrag kwam hij regelmatig terug in de gevangenis.

T-Model speelt nog steeds in de straten & juke-joints van Greenville. Optredens van 7 tot 8 uur lang zijn geen uitzondering, hij houdt er pas mee op als de anderen gaan slapen en de haan begint te kraaien. Een echte bluesman? Wel, als we alles hierboven samenvatten, in aanmerking nemen dat hij voor het eerst een gitaar in handen nam op zijn 58ste, het liefst zingt over reizen, vrouwen en kippenhoofden, vader is van 26 kinderen bij 5 vrouwen, geen benul heeft van enige geografische kennis (Waar ik woon? Ik kom uit Mississippi, USA.) en nauwelijks lezen of schrijven kan, dan maakt hij een goede kans, that’s for Goddamn sure! Hoe dan ook, T-Model heeft een hypnotisch effect op zijn toehoorders.

Moulin Blues in Ospel

Op vrijdagmiddag 4 mei was ik rond een uur of vier al in Ospel (of eigenlijk Ospeldijk), want Ospel zelf ligt een paar kilometer verder op. Op het festivalterrein worden de laatste voorbereidingen getroffen voor de 22^e editie van het Moulin Blues Festival. De vrijwilligers krijgen allemaal een rood shirtje uitgereikt en ontvangen de laatste instructies van hun supervisors om twee dagen lang alles in goede banen te leiden.

De marktkooplieden hebben hun spulletjes met bluesartikelen, legerkleding, cd’s, zonnebrillen en de wereld aan sieraden uitgestald en de knopjes van de frituurpannen in de grote eettent zijn inmiddels aangezet.

Omdat ik de allereerste bezoeker op het grote terrein ben ontvang ik van de vriendelijke toiletjuffrouw een tegoedbon voor 1 keer gratis plassen. Kijk, daar heb je in elk geval iets aan. Mevrouw had waarschijnlijk mijn gele backstage polsbandje nog niet gezien, want dan had ze waarschijnlijk wel kunnen weten dat ik voor de hele hoge nood wel in de gelukkige omstandigheid zou zijn om kosteloos van mijn ongemak af te komen.

Rond zes uur gaan de hekken open en nestelen de eerste bezoekers zich vooraan het grote podium.

Na de aankondiging door Gerry Jungen van Arrow Rock, mag de Texaan Chris Zalez de spits afbijten.

Het optreden van Zalez begint heel aardig. Zijn Texas-shuffle sound is niet hoogstaand, maar in elk geval wel lekker om de avond mee te beginnen. Na pakweg 20 minuten wordt er een accordeonspeler van stal gehaald en verandert de lekkere Texas-shuffle sound in Cajun en Zydeco. Dit vrolijke genre is niet aan mij besteedt en voor mijn gevoel ook veel te vroeg op de avond. Veel bezoekers denken daar heel anders over en de stemming zit er dan ook al vroeg in.

Op de website van Moulin Blues waren de bezoekers er al even aan herinnert dat er stil zou worden gestaan bij de oorlogslachtoffers uit de 2^e Wereldoorlog en onder leiding van presentator Gerry Jungen was de 1 minuut stilte werkelijk een adembenemende aangelegenheid.

Na de minuut absolute stilte in de grote tent mag als tweede band Danny Bryant’s Redeyeband zijn kunsten vertonen. Danny ken ik eigenlijk als een jongen die aan het begin van zijn optreden altijd eerst even de kat uit de boom kijkt, maar ditmaal gaat de jonge Brit vanaf de allereerste noot helemaal los. Bryant weet zelf ook maar al te goed dat hij door veel bluesrockliefhebbers en puristen beschouwt wordt als een kloon van Walter Trout en daar schaamt hij zich dan ook ook geen moment voor. Hoewel ik absoluut geen echte bluesrockfan ben, kan ik Danny Bryant’s performance altijd uitstekend pruimen en dat is deze keer niet anders.

Nummer drie in de rij op vrijdagavond is Los Lobos. Over deze Latijns-Amerikaanse band zijn de meningen vooraf behoorlijk verdeeld. Of je vindt het prachtig of je vindt het helemaal niks. Ik moet mezelf toch onder de laatste categorie plaatsen. Hoewel Los Lobos meer blues in zich heeft dan ik had verwacht is het op een enkele flink uitgesponnen gitaarsolo na behoorlijk recht-toe-recht-aan wat de ervaren rotten laten horen. Aan het eind van de set wordt het dansende publiek toegelaten op het podium om Los Lobos tijdens hun grootste hit tot nu toe ‘La Bamba’ te ondersteunen. Het verhoogt wel de feestvreugde, maar muzikaal wordt het er in elk geval niet beter op.

De afsluiter op de vrijdagavond zijn Rod Piazza & The Mighty Flyers. Na een hoop gemorrel met het keyboard van Rod’s echtgenote ‘Honey’ begint Piazza’s optreden al veel later dan gepland.

Ondanks dat Rod Piazza alle registers opentrekt om het publiek zoveel mogelijk te entertainen is het muzikaal gebodene erg gepolijst en vlak. Piazza heeft een prima stem, zijn bluesharptechniek is bijzonder hoogstaand, maar er zit voor mijn gevoel veel te weinig emotie in zijn jump-westcoast en Chigagoblues.

Aan het eind van de vrijdagavond moet ik helaas voor mijzelf concluderen dat dag 1 voor mij niet helemaal gebracht heeft wat ik er van had verwacht. Jammer en hopelijk wordt er op zaterdag uit een ander vaatje getapt.

Na een veel te korte nacht en een barstende koppijn lukt het me gelukkig toch om precies op tijd bij de opener van de zaterdag ‘The Electrophonics’ te verschijnen.

Een betere opener voor dag 2 is eigenlijk niet denkbaar en al swingend verdwijnen de vermoeide benen en mijn hoofdpijn als sneeuw voor de zon. Hun podiumpresentatie en hun westcoast swing gaan er in als koek en ook muzikaal zit hun show perfect in elkaar. Fantastisch! Dit is genieten en dat belooft in elk geval wat voor de rest van de dag.

Veel gelegenheid om bij te komen is er niet, want na The Electrophonics mag Scott Mckeon laten zien wat hij in huis heeft. Scott is pas 20 dus een gebrek aan podiumervaring kun je hem eigenlijk niet kwalijk nemen. Ondanks dat hij zijn best doet door regelmatig de rand van het podium op te zoeken is er nauwelijk contact met het publiek en is zijn hele uitstraling nog erg jongensachtig.

Mckeon beschikt in ieder geval wel over een unieke gitaarsound door zijn zelf gefabriceerde FUZZ-pedal en doet me in de verte een beetje denken aan het gitaargeluid van Robin Trower en Mark Farner in zijn vroege Grand Funk Railroad periode. Ook zijn stemgeluid, hoewel nog tamelijk jongensachtig, blijft goed overeind. Al met al een heel aardig optreden en ik ben benieuwd hoe deze jongen over een jaar of vijf zal klinken.

Na het stevige geweld van Scott Mckeon is het de beurt aan James Harman en Gene Taylor. Het door Gerry Jungen aangekondige Bluesroyalty duo is misschien wel de enige echte blues die we dit weekend te horen krijgen. Harman’s stemgeluid is zo zwart als roet en ook zijn bluesharpwerk is fenomenaal. Het enige nadeel van deze swing piano blues is dat je er geen anderhalf uur naar moet luisteren, want dan begint de verveling toch enigszins toe te slaan. Het publiek denkt er waarschijnlijk hetzelfde over en veel mensen verdwijnen naar buiten om nog even lekker te genieten van het zonnetje en de zoveelste bak friet.

Volledig uitgerust na Harman & Taylor zijn we toe aan het powertrio van Rob Tognoni. In tegenstelling tot Scott Mckeon is Rob Tognoni wel in staat om heel snel een vonk op het publiek over te brengen. Hoewel ik zijn stem niet geweldig vind, compenseert hij dit manco ruimschoots met fantastisch gitaarwerk. Hoewel Tognoni zich alleen bedient van een basis met gitaar, bas en drums zet de Tasmanier naast een muur van geluid en een uistekende show neer. Zijn afsluiter ‘Hey Joe’ is een genot voor het oor en gelet op de reacties van het enthousiaste publiek krijgt dit optreden een dikke voldoende.

Degene die ikzelf maar een kleine voldoende kan meegeven zijn JJ Grey & MOFRO uit Californie. Een aantal weken geleden ben ik in het bezit gekomen van hun nieuwste album en dit is een schijfje die bijna onafgebroken in mijn cd-speler zit. Een prachtige soulvolle plaat met een fantastische stem van JJ Grey en mooie achtergrondkoortjes en een puik stukje koperblazerswerk.

Jammer genoeg wordt de cd sound op het podium bij lange na niet gehaald. De songs zijn prima, de ijzersterke stem ook, maar de extraatjes die hun cd zo bijzonder maken mis ik op het podium. Ook de uitstraling van de mannen vind ik erg matig en met name de gitarist zit als een zak zout en bijna onbeweeglijk op zijn klapstoel. Jammer. Slecht was het absoluut niet, maar ik had hier veel meer van verwacht.

We zitten al ruim over de helft van de dag als souldiva Bettye Lavette mag aantreden. Dit optreden van deze 62-jarige en superslanke dame zal me nog lang bijblijven. Wat een act. Superieur! Een stemgeluid die met gemak vergeleken kan worden met Aretha Franklin of Tina Turner. Er zijn zelfs mensen die met tranen in de ogen staan te genieten van deze show en ik ben zelf erg gelukkig dat ik Lavette op het Ribs en Blues festival in Raalte nog een keer mag bewonderen. Al met al 1 van de hoogtepunten van het weekend.

Meteen na Bettye Lavette verschijnt het volgende hoogtepunt. Bo Diddley. Zodra de bejaarde uitvinder van de zogenaamde junglerock het podium betreedt raak ik zelf al in een vorm van extase en gaan me alle haren op armen en benen kaarsrecht overeind staan. Als de hele tent luidkeels ‘Hey Bo Diddley’ begint mee te galmen heb ik het bijna niet meer. Wat geweldig om deze man nog eens te zien optreden. Uiteraard hoef je van Diddley zelf geen wonderen meer te verwachten, maar hij weet wel op zo’n bijzondere manier het publiek te bespelen dat het in de hele tent al snel naar een climax toe groeit. Prachtig en ik kan nog maar 1 ding zeggen: “Ik was er bij”.

Na Bo Diddley mag Cuban Heels het festival afsluiten. Ik heb een paar maanden geleden eens geschreven dat ik de jonge band liever in een cafe zie dan op een groot festival. Die mening trek ik bij deze weer in. Ik heb Jan Hidding en zijn vrienden nog nooit zo gepassioneerd zien spelen als vandaag op het Moulin Blues Festival. Na Bo Diddley had ik eigenlijk verwacht dat de tent na een erg lange dag langzaam leeg zou lopen. Niets is minder waar en het publiek krijgt in The Cuban Heels een zeer waardige afsluiter.

Zodra Jan Hidding ‘Don’t Leave Me’ de tent in buldert moet ik het toch voor gezien houden. De geest wil nog wel, maar het lichaam is na 13 uur muziek toch echt helemaal op.

Ik besluit mijn tegoedbon voor het gratis plassen nog even in te leveren bij de vriendelijke toiletjuffrouw. Het zijn hoofdzakelijk de dames die gebruik maken van de keurige toiletgroepen. De heren hebben al lang een goedkopere oplossing gekozen en hebben de omheining van het festivalterrein als een soort klaagmuur in beslag genomen.

De 22^e editie van Moulin Blues was top. Het mooie weer werkte uiteraard ook aan alle kanten mee. De sfeer was perfect en de ruim zesduizend bezoekers zullen ongetwijfeld op een zeer geslaagd weekend terugkijken. Zoals zovele bluesfestivals kunnen we ook Moulin Blues al niet meer een echt bluesfestival noemen. Geen probleem lijkt me. Met een hele dag 12 maten muziek krijg je een tent waarschijnlijk ook niet meer vol.

DVD opnames Mocambo Blues in Hoorn

Ik roep wel eens vaker dat het een superdag was, maar nu meen ik het écht!
Wat een geweldig feest en bijzonder leuk om zoiets dergelijks eens een keertje mee te maken.

Rond een uur of 2 ’s middags waren we al in Hoorn. Richard en Ed van Mocambo Blues waren er al en ook de mensen van het licht en geluid waren ’s morgens al vroeg begonnen met het opbouwen van het podium.
Onderweg naar Hoorn had ik in de auto Richard Keizer al even opgebeld om te vragen hoe de zaken er voor stonden en helaas waren er wat problemen ontstaan met de bouw van het podium omdat de ruimte voor het plaatsen van de lichtset onder het plafond te laag was.

Richard had sowieso al een klotenweek achter de rug. Eerder deze week had hij z’n kleine teen gebroken en op zaterdagochtend voor de opnames werd hij wakker met een kop als een olifant omdat een kaakontsteking hem eventjes had verrast. Toen ik hem onderweg in de auto als geintje vertelde dat ik met de griep op bed lag en niet kon komen sloegen volgens mij de stoppen bij hem bijna door.
Maar, Richard kennende, even schudden met de kop, niet zeuren want de show must go on!!

In Hoorn aangekomen, eerst even inchecken in ons Bed and Breakfast huis en dan maar eens even een blik werpen in Cafe Kantoor Baas en Ko, waar de DVD opnames plaats zouden vinden.
De eigenaresse van het Bed and Breakfast adres kreeg volgens mij al de schrik van haar leven toen ze ons zag aankomen. Waarschijnlijk kwamen we toch een beetje angstaanjagend over. Mijn goede vriend Wiljan met een hele mooie grote spinneweb met boogschutter op zijn bovenarm. Mijn lieve vrouw Ardi met bluesdoekje op haar hoofd en eveneens getatoeëerde bovenarm. Ook ikzelf ben niet helemaal vrij van de nodige huidversierselen en tel daar nog eens een kale kop met pikzwarte zonnebril bij op en de nodige argwaan is gewekt. Alleen onze lieve vriendin Gea wekte nog enig vertrouwen.
Ach ja, mevrouw kan natuurlijk ook niet weten dat bluesvolk supervriendelijke gasten zijn, maar ze gaf ons nog wel even te verstaan dat wanneer we dronken thuis zouden komen, we meteen weer konden vertrekken.

Bij Cafe Baas en Ko was het opbouwen uiteindelijk toch wel voorspoedig verlopen. Bassist Ko Kantorowitz en Bennie Veldman van The Veldman Brothers waren inmiddels gearriveerd en kon de eerste soundcheck beginnen.
Wat een geluidje, heerlijk. Vooral de bas van Ko was zo lekker dat ze wat mij betreft nog wel eventjes hadden mogen doorknallen. Het geluid was in handen van een professioneel bedrijf die ook voor RTL4 en SBS6 de nodige klussen verzorgt. De lichtshow was werkelijk adembenemend. Een stuk of tien automatisch gestuurde lichtrobots maakten er een complete discoshow van en gaven je het gevoel bij een optreden van DJ Tiesto beland te zijn.

Tegen drie uur was het de tijd voor de nodige interviews. Eerst met de mannen van Mocambo en daarna nog even met mij. Dat was eigenlijk wel een aparte gewaarwording. Zo’n grote camera die op amper 10 cm van je hoofd wordt gehouden. Toch maar net doen of de man er niet staat en heel onverschillig maar een beetje raak lullen.

Daarna nog even met z’n allen naar de plaatselijke IJssalon Vivaldi. De eigenaar voor de IJssalon had speciaal voor de Bluesnight in Hoorn op 12 mei een bluesijsje met whisky ontworpen, dus dat was even een mooie gelegenheid om die nu eens even aan de smaakpolitie-test te onderwerpen. Nou, meneer Vivaldi, goedgekeurd hoor! Lekker!
Ook wel erg grappig trouwens om met een man of tien, vergezeld van een cameraploeg door de binnenstad van Hoorn te lopen. Iedereen vliegt aan de kant en vraagt zich verbaast wat er toch allemaal aan de hand is.

Rond half 6 even een lekker happie eten, daarna thuis even douchen en opkalefateren om in elk geval rond half 8 weer in het cafe te zijn om de laatste dingetjes nog even op een rij te zetten. Om 8 uur zouden de opnames beginnen en dan zou het nog een pittig avondje worden.

Om acht uur was alles klaar, maar er ontbrak helaas nog 1 ding. Publiek! Er was toch duidelijk aangegeven dat klokslag 8 uur de opnames zouden beginnen, maar ja, met 30 man in de zaal is het natuurlijk helemaal niks.
Vanaf dat moment was het wachten geblazen. Wachten tot er in elk geval een man of 60/70 zouden zijn, dan kon de band in elk geval los gaan en de opnames beginnen.
Tegen een uur of negen pas was er voldoende publiek om te starten. Manager Tona kondigde mij aan en vervolgens mocht ik met een korte intro de band aankondigen.

Het werd rond tienen gelukkig een stuk drukker in het cafe, maar een heleboel mensen zijn (waarschijnlijk vanwege het mooie weer) helemaal niet op komen dagen. Schandalig! En sowieso bijzonder onfatsoenlijk tegenover de band en de organisatie, die een heleboel geld in dit project hebben gestopt. Gelukkig staan de namen van al deze bluesonwaardige mensen allemaal op papier, dus die kunnen nog wel even een briefje verwachten.

De band speelde in elk geval als een dijk. Het licht en het geluid stond als een huis en het werd uiteindelijk een geweldige avond.
Ik denk dat iedereen reuze benieuwd is naar de opnames. Ik twijfel er trouwens geen moment aan dat dit allemaal goed komt. Mijn maatje Wiljan is na de eerste set al even snel de regiekamer ingedoken om even stiekem een blik op de monitoren te werpen en volgens hem komt het allemaal dik voor elkaar.

Rond twaalven is het einde daar. De afterparty hebben we kort gehouden want de vermoeidheid begon al behoorlijk toe te slaan.
Iets na 1 uur kwamen we bij ons Bed and Breakfast en zijn we snel ons mandje in gedoken.
Mevrouw wist ons in elk geval vanmorgen al heel vroeg met complimenten te overladen. Ze had ons niet eens horen thuiskomen en we moesten beslist nog eens terugkomen. (tja, bluesvolk, rustige mensen)

Het was een voorrecht en een bijzonder grote eer om hierbij aanwezig te mogen zijn en ik had het werkelijk voor geen goud willen missen. Mijn complimenten gaan uit naar Tona, Andre Baas en alle anderen die dit tot een enorm succes hebben gemaakt.
Ook mijn diepste respect voor Bennie Veldman, die na slechts 1 keer repeteren de sterren van de hemel speelde. Grote klasse!
En natuurlijk Ed Hofstede, Ko Kantorowitz en Richard Keizer van The Mocambo Bluesband voor het grandioze optreden en de supergezellige en onvergetelijke dag!

En Richard, de groetjes van Joop. TOP!

Het fotoalbum staat rechts boven aan de site. Het zijn er nogal wat, dus neem de tijd!

Matt Jacobs Bluesgroup in Laporte

Ik vraag me zelf regelmatig af wat de factoren zijn voor een bluesavond om veel publiek naar een optreden te krijgen. Uit ervaring weet ik dat een warme dag over het algemeen van slechte invloed is en dat de mensen liever in hun tuin of op het terras blijven zitten.
Met de wetenschap dat er twee weken geleden met The Dixmeyer Blues band slecht een kleine 20 bezoekers in het cafe waren en dat het deze dag zo'n 27 graden was had ik een bijzonder slecht voorgevoel over de opkomst bij Matt Jacobs.

Mijn bluesmaatje Edwin kwam me al vroeg ophalen, dus ruim voor 22:00 kwamen we al bij Laporte aan. Tot mijn stomme verbazing zit de bar al helemaal vol, terwijl Matt Jacobs nog niet eens begonnen is en voor 22:30 zijn er al zo'n 70 mensen langs onze trouwe portier Henk gekomen.
Kortom, ik snap er werkelijk geen ene bal meer van.

Klokslag 22:00 uur is het aftikken geblazen. Chapeau! Mooi op tijd en zo hoort het!
The Matt Jacobs Bluesgroup is een nog jonge band en bestaat pas sinds eind 2005. Gitarist Matt schat ik hooguit begin twintig en ook de andere mannen zijn voor mijn gevoel allemaal nog ergens in de twintig. (Later bleek Matt overigens al 28 te zijn).

De eerste set is voornamelijk werk van Stevie Ray Vaughan en vooral het gitaarwerk van Matt is een genot voor het oor. De zanginstallatie is niet geweldig afgesteld en de zang komt dan ook jammer genoeg vrij vlak over. Met iets meer hoge tonen en een tikkeltje meer galm zou dit waarschijnlijk al snel opgelost zijn. Natuurlijk komen de meeste grote SRV-klassiekers zoals Tin Pan Alley, Cold Shot en Mary Had A Little Lamb voorbij.
In de tweede en de derde set komen er ook andere bluesgoden aan bod en vooral het nummer Reconsider Baby van Joe Bonamassa vind ik persoonlijk 1 van de hoogtepunten van de avond. Ook de zang blijft hier kaarsrecht overeind. The Matt Jacobs Bluesgroup is een uitstekende band. Muzikaal zit het prima in elkaar en vooral het gitaarwerk van Matt Jacobs is geweldig.
Aan de uitstraling valt nog wel een heleboel winst te boeken. Op het podium is het een en ander behoorlijk statisch en vooral Matt zelf zal hier nog de nodige aandacht aan moeten besteden.

Rond een uur of 1 komt er een eind aan opnieuw een lekker Laporte-avondje. De opkomst was uitstekend en dat geeft weer een goed gevoel voor de toekomst.

Zaterdagmiddag tuffen we met onze goede vrienden Wiljan & Gea richting Hoorn. 'S avonds mag ik bij de DVD opnames van The Mocambo Bluesband de presentatie gaan doen. In de auto maar even voorbereiden en vanmiddag op het terras maar een poosje aan het spraakwater om de zenuwen een beetje onder controle te krijgen :-)

De foto's van Matt Jacobs staan rechts boven aan de website.

Recensie 4e Bluezy Gooth bluesrockfestival (Ridderkerk)

De recensie van het 4e Bluezy Gooth Bluesrockfestival in Ridderkerk van 7 april door mijn collega's Ger & Gerda van Eldik van Bobtjes Blues Pages staat inmiddels op www.bobtjeblues.com - concert report - april (ik kan helaas niet rechtstreeks doorlinken).

(foto van Gerda en mij: Ger van Eldik)

Johnny Mastro & The Mama's Boys in Hellendoorn

Weer typisch zo'n avond van 'wat de boer niet kent, dat vreet hij niet'. Slechts een schamele vijftig bezoekers hadden de moeite genomen om Johnny Mastro and the Mama's Boys in De Lantaarn in Hellendoorn aan het werk te zien.
Echt helemaal onbekend is Johnny Mastro toch ook weer niet. In 2006 had de band onder andere al op het grote Moulin Blues festival in Ospel gestaan en werd daarna ook al snel uitgeroepen tot 'de ontdekking van het jaar'. Die status heeft blijkbaar bij het Nederlandse bluespubliek erg weinig indruk gemaakt gelet op het trieste bezoekersaantal deze avond. Ook vorige week in Cafe De Witte Bal had Johnny zich met een kleine dertig liefhebbers tevreden moeten stellen.

Johnny Mastro's muziek is uiteraard niet echt origineel te noemen en doet muzikaal erg sterk denken aan de tijden van Lester Butler & The Red Devils.
Lester Butler heb ik helaas nooit live gezien, dus de podiumvergelijking kan ik dan ook niet maken.

Mastro en zijn mannen maakten er in elk geval een geweldige happening van. Zelden ben ik zo onder de indruk van een drummer geweest als deze avond. Ondanks dat de man nog veel te veel last had van de in Amsterdam opgegeten space-cake was het een groot genot om hem te horen slaan. Iedere (overigens loeiharde) klap op het juiste moment en geweldige tempowisselingen. Super!
Ook het gitaarwerk was fenomenaal en deed me sterk denken aan het rauwe gitaarwerk van Hound Dog Taylor of RL Burnside. Nergens overdone en in elk nummer weer een andere sound. De ene keer weer een beetje jazzy, dan weer met een jankende slide of simpel als een hele rauwe ondersteuning.
Johnny Mastro zelf is natuurlijk de showman bij uitstek met zijn lange zwarte haren en zijn oranje Edgar Davids bril. Hij heeft een uitstekende stem die perfect bij de rauwe en smerige Chigagoblues past. Een beetje hoog en zeurderig, maar zuiver, vol overgave en bovenal recht uit het hart. Ook het harmonicawerk van Mastro is fenomenaal. Vooral in de slowblues- en voodooachtige nummers kan hij er op zijn chromatische mondharmonica een gevoel in leggen dat je niet zo vaak meer hoort.

Na een kleine twee uur en slechts 1 korte toegift komt er een eind aan een prachtige en dampende bluesrockavond en ik ben van overtuigd dat Johnny Mastro & The Mama's Boys in 2008 op heel veel grote festivals in Nederland te bewonderen zullen zijn. Hopelijk krijgen deze bluesrockers dan eindelijk de waardering die ze verdienen, want echt in Europa doorbreken kan volgens mij nooit erg lang meer duren.

In de zomer van 2007 komt de band in elk geval nog terug voor een summer Europe tour door Duitsland, Belgie, Luxemburg en Nederland. Ik hoop er dit jaar nog een keer bij te mogen zijn en dan met meer liefhebbers als deze avond!

De foto's van Johnny Mastro & The Mama's Boys staan aan de rechterkant van de site.

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Mastro and his men were responsible for a very nice happening. I have been seldom in this way under the impression of a drummer as this evening!It was a real pleasure to see him beating on his drums in spite of that the man was still much, too much under the influence of an in Amsterdam eaten space-cake. Every beat (loud and thunder) was at the right moment and with very nice changes in tempo. Super!

Also the guitar playing was phenomenal and from time to time I thought that I heard the raw guitar of Hound Dog Taylor or RL Burnside. Nowhere overdone and in each number another sound. One time a bit jazzy another time with whining slide and later as a complete raw support. Johnny Mastro himself is of course the show man pre-eminently with his long black hair and his pair of ‘’ Edgar Davids’’ spectacles.

His voice is excellent and fits perfectly with the raw and greasy Chicago Blues : a bit high and fretful, but pure, full dispossession and above all right direct from the heart. Also the harmonica sound of Mastro is phenomenal. Especially in the slow blues and the so called voodoo numbers this sound is so nice and deep , almost unique .

After almost two hours and only one short additional song there came an end of a very beautiful and swamping Blues Rock Evening and I am convinced that we can admire Johnny Mastro & The Mama’s Boys in 2008 on a lot of large festivals in the Netherlands.

I hope that these blues rockers will get the appreciation they deserve and I am convinced that it will not last longtime they have a breakthrough in Europe!During the summer of 2007 the band will play in Germany, Belgium, Luxembourg and the Netherlands. I hope I am able to join one of these performances and of course with more people than during the last event.

Freek Penthum

 

Edwin Witte uit Meppel wint Fender Stratocaster

Recensies tbv:

 

gitaarmagzine "De Gitarist" en de Meppeler Courant

14 april 2007 is een dag geworden die mijn bluesmaatje Edwin Witte uit Meppel nooit meer zal vergeten. Voor aanvang van het concert van The Julian Sas Band in “De Lantaarn” in Hellendoorn ontving Edwin uit handen van Julian Sas himself een echte, originele Fender Stratocaster American series.

Begin februari had het nog jonge bedrijf BLUESDVD.NL in samenwerking met Muziekhuis Sonora uit Terneuzen, “De Lantaarn” in Hellendoorn en Julian Sas een unieke actie op poten gezet.

Degene die bij BLUESDVD.NL een gitaar instructie DVD bestelde, maakte kans op een fantastische, door Julian Sas gesigneerde, Fender Stratocaster American Series, een VIP behandeling, gratis toegang tot het optreden van Julian Sas en zijn band en een backstage ‘Meet and Greet’ met Julian Sas, één van Nederlands grootste Bluesrockers.

Edwin wist niet wat hem overkwam toen Stefan Kodde van BLUESDVD.NL hem op eerste Paasdag opbelde met de mededeling dat hij deze superprijs had gewonnen. Edwin heeft sinds anderhalf jaar gitaarles en vertelt dat hij soms kwijlend langs de plaatselijke Meppeler gitaarshop loopt om de mooie, maar prijzige gitaren in de etalage te bewonderen. Hij kon het zaterdagavond nog steeds niet geloven dat juist zijn lotnummer uit de ruim vierhonderd lotnummers was getrokken.

Vijf jaar geleden heb ik Edwin voor het eerst meegenomen naar een optreden van Julian Sas in Grolloo en sindsdien is hij een enorme bewonderaar van de gitaarheld uit het Gelderse Beneden Leeuwen. Om juist uit handen van Julian deze prijs in ontvangst te mogen nemen is voor hem dan ook een droom die werkelijkheid wordt.

Kees Koster van Muziekhuis Sonora, Frank Saating van “De Lantaarn” en Peter Boogerd en Stefan Kodde (de initiatiefnemers van BLUESDVD.NL) stonden al net zo te genieten als Edwin zelf en om 22:00 uur was het grote moment daar. Na de aankondiging van Stefan Kodde van BLUESDVD.NL wordt de Fender Stratocaster nog even toonbaar, en duidelijk met veel genoegen, getest door Julian Sas en mag de gelukkige prijswinnaar zijn droomprijs in ontvangst nemen. Ik ken Edwin al een flink aantal jaren en zelden heb ik iemand zo zien glunderen en met zulke pretoogjes zien rondlopen als Edwin deze avond. En passant kreeg hij uit handen van Rien en Marion Wisse ook nog eens een jaarabonnement op het grote bluesmagazine BLOCK cadeau.

Het was een gedenkwaardige avond in Hellendoorn en Stefan Kodde en Peter Boogerd vertelden me dat zij binnenkort hun tweede kindje JAZZDVD.NL gaan lanceren. Het jonge bedrijf heeft binnen een jaar van hun droom werkelijkheid kunnen maken. Vanaf 2006 heeft BLUESDVD.NL een geweldige naam opgebouwd en de DVD-bestellingen komen inmiddels uit alle uithoeken van de wereld bij hun binnen. Hun bedrijf is sinds kort met diverse keurmerken beloond en mede door deze kwaliteitstoetsen wordt BLUESDVD.NL als een uiterst betrouwbare partner tussen de internetshops beschouwt. Bovendien heeft de DVD-shop continu meer dan 550 titels op voorraad in alle categorieën van de blues, dus de kans dat zij een DVD niet hebben is heel erg klein. Mocht er toch nog een DVD gezocht worden die niet op voorraad is, Stefan en Peter zorgen er wel voor dat hij er komt.

Rond 01:00 uur komt er helaas een eind aan een prachtig avondje in een van de allermooiste podia in ons land “De Lantaarn” in Hellendoorn. Het optreden van Julian Sas was schitterend en op zijn eigen Fender Stratocaster liet de de man uit Gelderland zichzelf weer van zijn allerbeste kant zien.

Julian Sas had hoogstpersoonlijk het gewonnen pronkstukje in zijn kleedkamer bewaard en nadat Edwin voor de zekerheid nog even had gecontroleerd of de gitaar echt wel in de koffer zat kon de Meppeler zo trots als een pauw naar huis. In Meppel zal het ongetwijfeld nog lang onrustig geweest zijn aan de Nijeveenseweg. Zijn buren zullen waarschijnlijk nog wel eventjes ongewenst gewekt zijn die nacht, want er moest natuurlijk nog wel even ingeplugd worden.

Op de foto van links naar rechts: Julian Sas, Kees Koster (Muziekhuis Sonora), Stefan Kodde (Bluesdvd.nl), prijswinnaar Edwin Witte en Peter Boogerd (Bluesdvd.nl)

English translation:

14 April 2007 has become a day my blues-buddy Edwin Witte from Meppel will never forget. Before the start of the concert of the Julian Sas Band in ‘De Lantaarn’ in Hellendoorn Edwin received a genuine, original Fender Stratocaster American Series from Julian Sas himself.

Early in February BLUESDVD.NL, a young company, together with music shop Sonora in Terneuzen, “De Lantaarn” in Hellendoorn and Julian Sas had put together a unique action. The person who ordered a guitar instruction DVD from BLUESDVD.NL would have a chance of winning a fantastic Fender Stratocaster American Series signed by Julian Sas, VIP treatment, free admission to the concert by Julian Sas and his band and a backstage ‘meet and greet’ with Julian Sas, one of Holland’s biggest Blues-rock stars.

Edwin was flabbergasted when Stefan Kodde from BLUESDVD.NL phoned him on Easter Sunday to tell him that he had won this super-prize. Edwin has taken guitar lessons for 18 months now and says that he sometimes drools when admiring the beautiful but expensive guitars in the window of the local guitar shop in Meppel. Last Saturday he still could not believe that it was his ticket that had been drawn from over four hundred.

Five years ago I took Edwin to a concert of Julian Sas in Grolloo for the first time and since then he has been an enormous admirer of the guitar hero from Beneden Leeuwen in the province of Gelderland. To receive this prize from the hands of Julian himself was a dream come true for Edwin.

Kees Koster of music shop Sonora, Frank Saating from “De Lantaarn” and Peter Boogerd and Stefan Kodde (the initiators of BLUESDVD.NL) were enjoying themselves just as much as Edwin and at 10 o’clock p.m. the big moment was there. After an announcement by Stefan Kodde Julian tested the Fender Stratocaster for a moment, and clearly with great pleasure, and after that the fortunate prizewinner got his dream-prize. I have known Edwin for quite a number of years and I have seldom seen him so happy and with such sparkling eyes as that night. To top it all Rien and Marion Wisse presented him with a year’s subscription for the big blues-magazine BLOCK.

It was a memorable evening in Hellendoorn and Stefan Kodde and Peter Boogerd told me that before long they are going to launch their second project JAZZDVD.NL. The young company has been able to realise its dream within a year. From 2006 BLUESDVD.NL has built a great reputation for itself and the DVD-orders come to them from all over the world. The company has been rewarded with various hallmarks and because of these quality tests BLUESDVD.NL is regarded as an utterly reliable partner among the internet shops. Moreover the DVD-shop constantly has more than 580 titles in stock in all categories of blues, so the chance that they do not have a particular DVD is very small indeed. In the unlikely event of someone wanting a DVD that is not in stock Stefan and Peter are sure to find it.

At 1 o’clock a.m. there is an end to a wonderful evening in one of the most beautiful stages in our country, “De Lantaarn” in Hellendoorn. The performance of Julian Sas was marvellous and the man from Gelderland showed his best side on his own Fender Stratocaster.

Julian Sas himself had looked after the showpiece prize in his dressing room and after making sure the guitar was really in its case, Edwin went home proud as a peacock. In Meppel at the Nijeveenseweg it will undoubtedly have been noisy for a while that night and Edwin’s neighbours will have woken up once or twice for of course the guitar had to be plugged in for a short while.

In the photo from left to right: Julian Sas, Kees Koster (music shop Sonora), Stefan Kodde (BLUESDVD.NL), prize-winner Edwin Witte and Peter Boogerd (BLUESDVD.NL)

Ralph de Jongh/The 4 Horseman in Zuidwolde

Tegen dergelijke zomerse temperaturen van 28 graden kan niemand op. Zelfs de meest doorgewinterde organisator van de diverse muzikale aktiviteiten in Zuidwolde (John Linde) kan met zijn muzikale planningen geen rekening houden met de extreme hoge temperaturen. Jammer genoeg zijn er dus veel te weinig bezoekers op deze zondagmiddag naar Zuidwolde gekomen voor de tweemaandellijkse bluesmiddag in Cafe De Zuiderhof.

Toch was het uitstekend vertoeven in het Drentse cafe. De ventilatoren aan het plafond verrichtten uitstekend werk en brachten het publiek een aangename bluezy verkoeling.

De middag was verdeeld in drie sets. De eerste set zou verzorgd worden door de uit Groningen afkomstige The 4 Horsemen, de tweede set door Ralph de Jongh en in de derde set zouden alle muzikanten gezamenlijk het podium beklimmen.

De eerste set van The 4 Horsemen was degelijk. Helaas een set met erg weinig risico en sowieso bijzonder weinig uitstraling. Alleen de bassist ging voor mijn gevoel voor 100%, maar verder was het jammer genoeg erg vlak wat de Groningers lieten horen. Vooral in nummers als Rory Gallagher's klassieker 'Calling Card' miste ik de bezieling die Gallagher zelf in dit nummer zo mooi wist te brengen.

De set van Ralph de Jongh had gelukkig al een stuk meer diepgang, Ralph beperkte zich dan wel hoofdzakelijk tot vrij veel singer/songwriters werk, maar deed dit wel met zo veel gevoel dat het voor iedereen genieten was wat de Brabander bracht. Aan het eind van de set kwam het beest pas echt in hem los en maakte hij er met zijn nieuwe basgitaar een heerlijk hoogstandje van.

In de derde set kende ik The 4 Horsemen niet meer terug. Onder aanvoering van Ralph de Jongh ging het dak er volledig af. Het speelplezier straalde er van alle kanten van af. Muzikaal was het altijd niet even strak, maar er gebeurde tenminste iets op het podium en was het op en top genieten voor de bezoekers in Zuidwolde.

Meteen na de derde set zijn we vertrokken. Drie keer in een weekend een optreden bezoeken is flink pittig en de verlichting begon bij mezelf langzaam te doven. Het was in elk geval allemaal wel weer erg mooi dit weekend. Voorlopig maar eens even rustig aan. Volgende week heel misschien nog even naar Johnny Mastro & The Mama's Boys in "De Lantaarn" in Hellendoorn. Een beetje vergelijkbaar met Lester Butler and The Red Devils, maar dan nog net even ietsje strakker. We shall see!

John Linde vertelde me aan het eind van de middag nog dat bij dergelijke temperaturen in het vervolg het podium buiten geplaatst zal worden. Dus wie weet mag in juni de topband The Cuban Heels een buitenconcert gaan geven in de Zuiderhof.

De foto's van Ralph de Jongh en The 4 Horsemen staan rechts boven aan de website !

The Dixmeyer Blues Band in La Porte

Voor Muziek- en Eetcafe La Porte en The Dixmeyer Blues Band was het duidelijk vrijdag de 13e, want qua publieke belangstelling is het dieptepunt van het seizoen op vrijdagavond bereikt. Vorige week had portier Henk Schra nog zo'n 160 bezoekers welkom geheten op de Mokumavond. Deze avond waren er helaas maar zo'n 15 bezoekers in het cafe. Iedereen heeft natuurlijk zijn eigen muzikale voorkeur, maar ik hoop toch niet dat we Laporte binnenkort kunnen bombarderen tot Mokumcafe in plaats van bluescafe.

Zonder alle andere bands die in Laporte hebben gespeeld tekort te doen was Dixmeyer voor mij het absolute hoogtepunt van het seizoen. Het is verrekt lang geleden dat er een band in het cafe gespeeld heeft die de traditionele delta blues en de west coast sound zo mooi vertolkte als The Dixmeyer Blues Band. Prachtig! T-Bone Walker, James Harman, Kim Wilson, alle grootheden kwamen voorbij maar ook de Chigago blues van Muddy Waters, Howlin' Wolf en James Cotton werd absoluut niet geschuwd.
De band had daarnaast een uitstekende podiumuitstraling en ieder bandlid mag zo af en toe even een hoofdrol voor zichzelf opeisen. Een mondharmonicaspeler die in spagaath een paar messcherpe bluesharpsolo's er uit perst, een bassist die boven op zijn grote contrabas staat te balanceren en zanger Paul die zo af en toe als een echte Jerry Lee Lewis achter zijn (op bierkratten geplaatste) piano zijn kunstjes vertoont.
Misschien allemaal niet zo belangrijk, maar ik mag het heel graag zien dat een muzikant, naast goed spelen, laat zien dat hij lol heeft in hetgeen wat hij aan het doen is.
The Dixmeyer Blues Band had alle ingredienten in zich. Puik bluesharpwerk, een uitstekende ritmesectie, goede zang en bovenal een heerlijke Leslie gitaarsound.

Als deze band in een vol Laporte zou hebben gestaan, was het dak er absoluut afgegaan. De 15 mensen die er waren hebben ongetwijfeld genoten. Volgens mij zijn de goede contacten weer gelegd en ga ik The Dixmeyer Blues Band dit jaar in elk geval nog twee keer zien. Ik verheug me er op!!!

De foto's van vrijdag de dertiende staan rechts op de site!

Pittig weekendje Ridderkerk

Na eerst vrijdagvond Ian Parker bewonderd te hebben in Assen, op zaterdagochtend met niet overdreven veel slaapuren richting Ridderkerk voor het 4e Bluezy Gooth Bluesrockfestival. Ik zou op deze dag de presentatie op het festival gaan doen en omdat organisator Nico 'Bluezy' Bravenboer al net zo'n stresskip is als ik, had ik hem tot (lichte ergenis van mijn Meppeler) reisgenoten beloofd om vroeg in Ridderkerk te zijn. Er moest nog van alles en nog wat worden besproken en ik heb er een verrekte hekel aan om dat op het allerlaatste moment te moeten doen.
Ik hoefde deze dag geen verslag voor Bobtjes Blues Pages te maken, dus kon ik me in elk geval concentreren op andere zaken. Mijn BBP collega's Gerda & Ger van Eldik zag ik in elk geval al met camera en pen en papier voor het podium staan, dus het verslag van deze dag zal binnenkort wel bij Bobtje online staan.

Om klokslag 15:00 was het gaan met de banaan. 10 uur non-stop blues, rock and roll, countryblues, rockabilly, gospel en bluesrock. En dat alles van het hoogste niveau, verdeelt over negen bands.
De eerste act waren de mannen uit Tiel en omgeving (Hellman & Millstone and the Groovin' Blues). Ik had ze nog niet eerder gezien, maar ben er nu wel al zeker van dit dit niet de laatste keer zal zijn. Lekkere blues hoor! Uitstekend saxwerk, een heerlijke groove en voornamelijk eigen werk. Ongetwijfeld een belofte voor de nabije toekomst.
Als tweede zijn in de grote zaal de Limburgers The Electrophonics aan de beurt. Wat een toppers. Het swingt als de pest en vooral de zanger maakt er met zijn mimiek een compleet theaterstuk van. Fantastisch! Jammer dat er op festivals maar een uur speeltijd mogelijk is. Voor mij hadden ze nog best een tijdje mogen doorknallen.
Nummer drie is The Man in Black Willy Willy met zijn Service of Song. Prachtige muziek, maar ik hoor ze liever onder het genot van een goed glaasje wijn op de bank. Overigens wel even een goedgekozen rustpunt na twee uur stevige en swingende blues.
Als vierde staat 1 van mijn grote favorieten klaar. Barry McCabe. Ik had Barry vorig jaar al een keer in Grolloo gezien en hij heeft toen op mij een onuitwisbare indruk gemaakt. Vooral de Ierse invloeden die de band aan de blues meegeeft zijn zo verschrikkelijk mooi dat ik ze stiekem even vijf minuutjes langer laat doorspelen. We waren bij Service of Song al een minuut of tien op het tijdschema ingelopen, dus dat kwam uiteindelijk goed van pas. Bovendien had ik van Nico de vrije hand in het tijdschema gekregen, dus dan moet je er maar gebruik van maken ook, tenminste waar mogelijk.
Als band nr. 5 is Bradley's Circus (foto boven) aan bod. Ik had laatst nog een recensie gelezen van de band van hun optreden in L'Esprit in Rotterdam en dat was nou niet meteen super positief. Nou, onzin dus! Wat een band! Heerlijk en wat een strot heeft die meid. Geweldig mondharmonicawerk en een puike ritmesectie er achter. Om van te smullen. Ik vind het sowieso prachtig om zulke jonge mensen de blues te zien maken. Chapeau en voor mij absoluut 1 van de hoogtepunten van de avond.

Na Bradley's Circus is het in de grote zaal tijd voor Al & The Blackcats (foto rechts) en dan gebeurt het waar ik als tijdsplanner en stresskip de rambam van krijg. Al & The Blackcats hebben hun zaakjes niet voor elkaar. Ze hadden me vlak vantevoren nog beloofd: "Don't worry Bert, give us fifteen minutes and then we are ready". Nou, na fifteen minutes was er helemaal nog niks ready. Noppes, nada. Er stond zelfs nog niet eens een drumstel op het podium. Paniek dus! Meteen terug naar Bradley Circus met de vraag of ze hun tweede set er meteen achter aan wilden plakken. Gelukkig zijn de mensen van Bradleys Circus uiterst flexibel en vinden het geen probleem om even door te pakken.
Toch heeft in de grote zaal geluidstechnicus Niels er even flink de sokken ingezet en binnen een kwartier staat de boel op zijn plaats. Een vlugge soundcheck, snel aankondigen, rennen naar de andere zaal, Bradley's Circus weer afblazen en met maar een half uur tijdverlies staat de boel weer op de rails.

Het uurtje Al & The Blackcats was sowieso al even iets bijzonders, want de band laat zich tijdens hun europese tour vergezellen door The Big Belly Blues Band. Een paar weken terug had Nico Bravenboer de vraag al gehad of de band niet even in het festival gepland kon worden, want het zou zonde zijn als de band werkloos zou moeten toekijken. Natuurlijk is Nico de beroerdste niet, dus hij had het optreden van The Big Belly Bluesband en Al & The Blackcats mooi gecombineert en binnen hetzelfde uur geplakt.
De Big Belly Bluesband heeft eigenlijk net even iets te kort gespeeld om ze te beoordelen, maar het klonk in elk geval lekker rauw. Stevig gitaarwerk, af en toe een beetje ongenuanceerd maar wel weer een lekkere drums. Kortom, prima.
Het laatste drie kwartier is voor Al & The Blackcats. De rockabilly sound doet een beetje denken aan de tijd van de Straycats, alleen tien keer zo energiek. Vooral de piepjonge gitarist met zijn vetkuif maakte er een compleet spektakelstuk van en ik ben dolbij dat hij met z'n wilde capriolen zijn benen niet gebroken heeft anders hadden we daar ook nog werk mee gehad. Grandioos! Muzikaal overigens niet altijd even sterk, maar dit noem ik pas een zaal op stelten zetten.

Na Al & The Blackcats mag Bradley's Circus hun tweede set afmaken in de kleine zaal. Opnieuw een set van een bijzonder hoog niveau en we liggen toch al achter op het schema, dus laten we ze nog lekker even een paar minuutjes langer doorspelen.
Vervolgens de man die ik op vrijdagavond al in Assen had gezien. Ian Parker. Absoluut ook 1 van de hoogtepunten van de avond. Jammer dat er maar een uur en een kwartier voor hem zijn weggelegd, want wat mij betreft mag hij gerust twee uur doorknallen. Maar ja, helaas! Het kan niet.

Na Ian Parker begint het iets rustiger te worden in de Gooth en is het in de kleine zaal de moeilijke taak aan  The Veldman Brothers (foto links) om het festival op het zeer hoge niveau te houden. Gelukkig is dit de brothers wel toevertrouwd. Hun eerste set is kort maar krachtig, maar ze hebben na Pat Savage nog ruimschoots de tijd om de avond in stijl te gaan afsluiten.
Misschien had het bij mij ook wel met de inmiddels ingetreden vermoeidheid te maken, maar met Pat Savage had ik moeite. Het was me veel te hard en dat was absoluut niet nodig. De hele avond was het geluid goed geweest maar bij Pat Savage had ik het (na 5 minuten met mijn vingers in de oren te hebben gestaan) snel bekeken. Ik heb dan ook niet al teveel gezien van de nummer 1 op de motorevenementen. Het laatste nummer Voodoo Chile van Jimi Hendrix bracht hij overigens schitterend.
Jammer genoeg loopt de zaal behoorlijk leeg aan het eind van de avond en is het balen dat The Veldman Brothers het in de tweede set met erg weinig publiek moeten doen. De enkele die-hards die er nog waren hebben de brothers in elk geval een fantastisch spektakelstuk zien maken, die ook ik nog niet eerder van ze heb gezien. Bennie Veldman lacht me altijd uit als ik tegen hem zeg dat het dit keer nog weer mooier was als de vorige keer, maar verdomd Bennie, ik meen het! Super! Wat een act en als je nog met zo weinig publiek er zo'n feest van kunt maken, dan ben je voor mij een hele grote.

Met BB King's 'Rock Me Baby' komt er een eind aan ongeveer 11 uur muziek. Uiteindelijk zijn we een uur uitgelopen. De hele middag en avond was van een heel bijzonder niveau. Het was prachtig. Een superdag en een enorm compliment voor Nico Bravenboer om zo'n line-up neer te zetten en ik ben zeer vereerd dat hij mij al weer voor de presentatie voor 2008 heeft gestrikt.
Rond een uur of drie is bij mij de tank helemaal leeg en wil ik nog maar 1 ding en dat is liggen. De afterparty met Nico houd ik vast nog wel tegoed.

De foto's staan inmiddels rechts op de website.

Ian Parker fenomenaal in Assen

Assen: Vrijdagavond 6 april speelde Ian Parker in het Mercuriustheater in Assen.
Jan Timmer en zijn compagnons van de Bluesstichting Assen hebben het Asser publiek wederom kunnen trakteren op een superavondje Parker.

Het was niet de eerste keer dat Ian Parker de Drentse hoofdstad aandeed, want ook vorig jaar had Ian tijdens de openlucht bluesavond van de Asser Bluesstichting een geweldig concert neergezet op 1 van de podia in de binnenstad.
Voor een gezellig druk Mercuriustheater begon de dertigjarige Brit de avond met een introsample met wat mannelijke stemgeluiden, gevolgd door het prachtige openingsnummer en tevens titelsong van zijn nieuwe cd "Where I Belong". Zijn nieuwe cd ligt sinds 19 maart in de Nederlandse winkels en de kans is groot dat hij met dit pareltje definitief zal gaan door breken. Het is niet alleen maar het nieuwe werk wat hij in Assen laat horen, maar wisselt oud en nieuw materiaal geweldig met elkaar af. Dik twee uur lang haalt Parker alles uit de kast om het Asser publiek een mooie avond te bezorgen en dat lukt hem dan ook weer fenomenaal. De 'Ian's We Love You' zijn niet meer op een hand te tellen en je ziet de jonge Britse muzikanten dan ook genieten zonder ook maar een enkel spoortje van vermoeidheid.
's Middags was de band al aanwezig geweest met een cd-presentatie in Warenhuis Van der Veen en aan het begin van de avond ook al in het programma van Peter Zwerus op TV-Drenthe (Boven Het Maaiveld).
Parker is hard op weg om status van 'wereldster' te krijgen en ik twijfel er niet aan dat hij dat gaat worden.
Rond een uur of een komt er een eind aan opnieuw een schitterende Ian Parker avond en op zaterdagavond zal hij in Ridderkerk zijn tour in Nederland voor een maand afsluiten. In mei komt hij nog een paar keer terug voor optredens in Breda en Den Haag.

De foto's van Ian Parker in Assen staan vanavond op deze site.

Partytime in De Lijst met The Juke Joints

Zondagmiddag/avond 1 april hebben The Juke Joints het bluesseizoen in Cafe de Lijst in Hoogeveen in stijl afgesloten.

Het cafe en The Juke Joints hadden rond half vijf nog duidelijk last van het mooie weer en bij het aftikken door drummer/zanger/banjo Peter Kempe was het nog betrekkelijk rustig in het gezellige Hoogeveense Bluescafe. Tijdens de soundcheck van de Zeeuwen had ik al even spijt gekregen dat ik m'n oordopjes in de keukenla had laten liggen en bij de eerste Juke Joints noten was het dan ook wel even slikken om alle decibels te kunnen verwerken. Op de een of andere manier hoort het stevige volume ook wel een beetje bij de Juke Joints en na een minuut of tien begon het eigenlijk al weer te wennen.

Zo halverwege de eerste set werd het gelukkig een stuk drukker in de Lijst en vanaf het begin van de tweede set was het vertrouwde Juke Joints niveau bereikt. Feest dus! Geweldig om te zien hoe deze muzikanten hun speelplezier kunnen over brengen op het publiek. De ene dampende blues rock and roller na de ander, zo af en toe even afgewisseld met een heerlijke slowblues met fantastisch gitaarwerk van Boogie Mike of een stukje cajun onder aanvoering van Sonny boy. Zodra de eerste Rory Gallagher krakers (Bullfrog Blues; Goin' To My Hometown e.a.) voorbij komen en Peter Kempe zijn banjo er bij haalt is het helemaal partytime in de Lijst. Dansvloer vol, vrolijk publiek, lachende muzikanten, een lekker glaasje bier, dus wat wil je muziekliefhebber nou nog meer.

Rond 20:00 uur zit het feest er op. Het bluesseizoen in Cafe de Lijst is ten einde. Jammer! Uitbater Rik is in elk geval al weer druk bezig met het nieuwe bluesseizoen in De Lijst. De eerste namen heb ik van hem al gehoord, maar deze houd ik nog maar even een poosje voor me. Het belooft in elk geval wel een spectaculair seizoen te worden en voor mijn gevoel gaat de blueslat in Cafe de Lijst nog weer een stukje hoger als dit seizoen.

The Brickyard Blues Band in La Porte

Een paar maanden geleden stond er op deze site nog een recensie van The Brickyard Blues Band van hun optreden in Grolloo en ik verwacht niet dat de bluesmannen dat verhaaltje boven hun bed hebben gehangen. Op de een of andere manier heb ik mezelf toch een beetje laten leiden door dit verhaal en keek dan ook met gemengde gevoelens naar het optreden in La Porte uit.

Het zou kunnen zijn dat The Brickyard Blues band zijn visie sinds Grolloo een beetje heeft bijgesteld, want ik kon gelukkig maar weinig herkenningspunten uit die recensie naar boven toveren. Geen engelstalige conversaties met het publiek, geen overdaad aan bekkens en het was toch echt wel blues wat de mannen brachten. Oke, het was behoorlijk aan de stevige kant en nummers als The Hunter van The Free en het lijflied der verslaafden 'Cocaine' van JJ Cale kwamen ook voorbij, maar persoonlijk vind ik dit nog steeds een paar schitterende nummers die rustig in een bluesrepertoire mogen worden ingepast.
De eerste set verliep overigens wel moeizaam, maar misschien had dit ook wel te maken met een gebrek aan publieke belangstelling. Muzikaal was het een beetje vlak en zat er veel te weinig bezieling in het spel van de mannen.

Na de korte break werd er gelukkig uit een heel ander vaatje getapt. Er kwam wat meer tempo in de nummers en de muzikanten straalden een stuk meer spelplezier uit dan in de eerste set. De eerste barkrukzitters kwamen langzaam maar zeker in beweging en begon het in het cafe ook ineens een stuk drukker te worden.
Opvallend was de lekkere ritmesectie van de band. Een puik stukje dragend baswerk van Ad van der Rijt en ook drummer Hans Heijster was absoluut niet benauwd om zijn drumvelletjes eens aan een hevige test te onderwerpen. Zo af en toe had hij voor mij in de slowbluesnummers wel iets ingetogener mogen drummen, maar in de up-tempo nummers maakte hij er met zijn enthousiasme helemaal zijn eigen feestje van.

De derde set heb ik niet meer gezien, maar gezien de stijgende lijn van de avond zal het ongetwijfeld nog een leuke avond geworden zijn met The Brickyard Blues Band en kan wat mij betreft de recensie uit Grolloo gewoon worden vergeten.

De foto's zijn helaas een beetje aan de donkere kant want ik had na het optreden van Barrelhouse vorige week vergeten de instellingen te resetten. Zondag bij The Juke Joints in cafe de Lijst in Hoogeveen de boel maar even weer goed instellen :)

Barrelhouse weer grote klasse in De Amer

Cafe de Amer staat elk jaar van september tot en met april stijf van de goede muziek, maar voor mij persoonlijk zijn er drie optredens in het bruine cafe die ik niet zo snel zal overslaan. Dat is de zogenaamde nieuwjaarsreceptie van Harrie Muskee & Friends begin januari, het eiertikken met Be Hegen op tweede paasdag en het vieren van de lente met Barrelhouse

Elk jaar als Barrelhouse De Amer aandoet (en dat is inmiddels al een keer of vijf) is het schitterend weer. Je zou dan eigenlijk verwachten dat de mensen het liefst naar buiten trekken, maar nee hoor, de Amer zit gewoon stampvol bluesliefhebbers om de akoestische kunsten van Barrelhouse te bewonderen.

Het voorprogramma deze zondagmiddag was de Amerikaanse singer/songwriter Jeff Talmadge. Talmadge is op dit moment bezig met een nederlandse tour en probeert in ons land een voet aan wal te krijgen en dat schijnt hem aardig te lukken. Het was erg leuk wat de sympathieke amerikaan liet horen. Een mooie warme stem, goed melodieus gitaarwerk en bovenal tekstueel goede liedjes over verkeerde treinen en allerlei andere zaken uit het dagelijks leven. Ik weet niet wat ik heb met singer/songwriters. Over het algemeen vind ik het erg mooi, maar na drie of vier nummers krijg ik toch altijd neigingen tot geeuwen en ben dan toch op de een of andere manier blij dat het weer afgelopen is.

Met Barrelhouse heb ik nog nooit last van slaapneigingen gehad en zelf zorg ik er dan ook altijd voor dat ik vlak vooraan bij het podium kom te zitten. Het geluid zal op de plaatsen vooraan niet het beste zijn, maar je hoort en ziet werkelijk alles. Toetsenist Han van Dam (die onverstoorbaar met zijn rug naar z'n collega's toe zit) zie je soms denken als er weer een nieuw nummer wordt aangekondigd van: "Hoe ging dat nummer ook al weer en was het nou in A of in D?". Barrelhouse houdt er in de Amer geen setlist op na (tenminste ik heb hem niet zien liggen) en Tineke Schoenmaker heeft ook zo af en toe geen idee wat er op het programma staat en vraagt zich soms vertwijfeld en heel binnensmonds af van: "Jongens, welk nummer gaan we eigenlijk doen?". Erg leuk, die spontane en ongedwongen sfeer waarin een akoestisch concert van Barrelhouse plaats vindt. En dat ondanks het feit dat dit misschien wel de enige bluesband in Nederland is, die al ruim 30 jaar onafgebroken en in dezelfde samenstelling op het podium staat.

Barrelhouse maakte er weer een heerlijke middag van in de Amer. Het was bovendien dit keer net even iets pittiger als andere jaren, de solo's van Guus en Johnny Laporte waren net even een stukje flitsender als anders en bovendien klonk Tineke's stem weer als nooit te voren. Super! Volgend jaar maar weer.

De foto's staan inmiddels in het fotoblok rechtsboven op de site.

Karen Neumann & Delta '88 in La Porte

Zondagmiddag was het een flinke dosis Americana in La Porte.De in Knoxville (Tennesee) geboren zangeres Karen Neumann (njoemén en niet noiman) was met haar Delta ’88 in Meppel. De in mijn ogen bijzonder knappe Karen was niet met haar voltallige Delta ’88 naar het noorden gekomen, want op het podium ontbrak in elk geval de eveneens Amerikaanse bassiste Joyce Grimes en ook de drummer van deze middag behoort geloof ik niet tot de vaste kern van de band.

Ik ben mij als echte bluesfanaat bewust van mijn beperkte hokjesgeest en heb dan ook werkelijk geen ene bal verstand van Americana of alles wat daar mee samenhangt
Meestal ga ik bij het horen van een country-achtige sound met de geluiden van een steel pedal slidegitaar hard op de loop, maar deze Karen Neumann beschikt wel over zo veel personality dat het geen moment in me is opgekomen om weer te vertrekken.

Gelukkig waren er deze middag heel veel bezoekers in
La Porte die weinig tot geen last hadden van hokjesgeest en flink stonden te smullen van de sound van Karen Neumann & Delta’88 en daar gaat het ten slotte om.
Karen wist deze middag met haar band een uitstekend sfeertje te creëren en dat was aan de gezelligheid op de dansvloer goed te zien. De donkere en rokerige stem, waar ze volgens haar biografie over zou beschikken, heb ik overigens niet gehoord, want bij donker en rokerig gaan mijn gedachten al heel snel naar Mariella Tirotto van Nederblues.nl en eigenlijk niet naar Karen Neumann. Neemt niet weg dat Karen een prachtige volle heldere en vooral loepzuivere stem heeft die perfect in het americana plaatje past.

Het was in elk geval weer uitstekend vertoeven in La Porte en gelukkig trekt het bezoekersaantal na het optreden van Barricade een paar weken geleden weer flink aan en dat geeft gelukkig weer een groot vertrouwen in een toekomst met veel live muziek.

De foto's staan inmiddels rechts boven aan de website!

Naschrift: Karen Neumann komt samen met Hein 'Little Boogieboy' Meijer en Harm van Sleen naar ons 2e In- en Outdoor Bluesfestival op 8 september aanstaande.

The Mocambo Blues Band in Hoorn

Zaterdagavond tradt The Mocambo Blues Band op in Restaurant Jozua's in Hoorn. Nou vind ik persoonlijk een restaurant niet meteen een voor de hand liggende plek om een bluesoptreden te organiseren, maar voor The Mocambo Blues band maakt het eigenlijk geen bal uit of ze nou in een vier sterren restaurant, Jan Patat of de pizzaboer staan te spelen, want blues is blues.
Reden van dit optreden was het 2 jarigbestaan van het restaurant en omdat de krachten gebundeld zijn om de blues in Hoorn met een vette stip op de kaart te zetten, was The Mocambo Blues Band van de partij om tussen de varkenshaasjes en de Dame Blanche te spelen.

Dat Hoorn zo groot was hadden we overigens niet gedacht en als we niet bij toeval een recensent van bluesmagazine Block tegen het lijf waren gelopen, hadden we nu nog in de binnenstad van Hoorn lopen dwalen.
Uiteindelijk waren we door zijn vriendelijke hulp toch nog precies op tijd en begon Mocambo tegen 22:00 te spelen. Zanger/gitarist Ed Hofstede had in het begin duidelijk moeite met het statische, doch inmiddels uitgegeten publiek en liep even een beetje te mopperen dat hij het niet naar zijn zin had. Maar als Ed zijn snaren op temperatuur heeft dan denkt hij nergens meer aan en is het gewoon 'de beuk er in'.
Het was maar goed dat de bezoekers hun eten op hadden, want de piepers zouden spontaan weer aan de kook zijn geraakt. Super! Wat kan die vent toch spelen. Er kwam al iemand naar hem toe met de vraag of hij eigenlijk wel van deze planeet kwam en ik moet eerlijk zeggen dat ik daar zelf ook wel eens aan twijfel.
Dat het ondanks de bijzondere locatie een top avond werd, hoef ik niemand uit te leggen. Bovendien heb ik dat in het verleden al een paar keer geschreven over The Mocambo Blues band en ik wil liever niet te vaak in herhaling blijven vallen.
Zelf kijk ik iedere keer weer uit naar de nummers 'Tin Pan Alley', 'Pride and Joy' en 'Red House'.
Maar vooral het slotnummer van Jimi Hendrix is toch wel het absolute hoogtepunt als Hofstede zijn gitaar op de grond mietert en de meest vreemde capriolen uithaalt met de snarenplank.
Details zal ik verder besparen, want deze zijn toch iedere keer weer anders. De ene keer steekt hij de boel in de fik, een andere keer ramt hij z'n gitaar helemaal aan gort of gebruik hij hem als voetenveger.

Degene die het allemaal eens live wil aanschouwen moet maar eens even de overvolle agenda van de jongens bekijken.
En voor de Drenten onder ons! Het was in eerste instantie even rekenen, (want bassist Ko was met vakantie), maar op 19 augustus a.s. staan de mannen bij John Linde in Cafe de Zuiderhof in Zuidwolde. En bassist Ko gooit gewoon zijn vakantie even om, want the show must go on! SO, BE THERE!

De foto's van zaterdagavond moet ik nog even uitzoeken, maar die komen later wel op de site.

Mojo Clinton in Laporte

Vorige week zondag had Top100 band Barricade, La Porte nog flink op stelten gezet en omdat het café toen een volle bak had, werd er met belangstelling uitgekeken hoe de animo zou zijn voor de Emmer band Mojo Clinton.

Zoals eigenlijk wel een beetje verwacht, was het een stuk minder druk dan afgelopen zondag.
Toen barkeepster Una eindelijk de drummer en de zanger had voorzien van een laatste drankje (en dat duurde even :-  ) , kon drummer Patrick Sassen rond kwart over tien aftikken met een lekker instrumentaaltje van Booker T & the MG’s. Geen blues, maar wel een prima opener.

Het duurde sowieso eventjes voordat de eerste twaalfmaten nummers door La Porte knalden, maar Mojo Clinton bleek veel meer in zijn mars te hebben dan alleen maar blues. Of het nou soul, funk, rock and roll of seventies rock is, het maakt de Drenten eigenlijk allemaal niet zoveel uit. Als het maar swingt. En dat deed het!

Mojo Clinton zijn een paar uitstekende muzikanten, waarbij voor mij persoonlijk zanger Eddy Wind de man van de wedstrijd is geworden. Wat een lekkere strot heeft die jongen. Vooral met het nummer ‘Distant Smile’ van Cuby & The Blizzards was het net of Harry ‘himself’ op het La Porte podium stond te zingen. Mooi hoor!! Maar ook bij het seventies rocknummer ‘Alright Now’ van The Free leek het wel of Paul Kossoff uit het graf was opgestaan en dat Paul Rodgers even snel in Meppel was komen aanwaaien.

Ook het werk van de overige bandleden, met een uitstekende rhythmsectie met Patrick Sassen op drums en Frans Jeurink op bas, prima gitaarwerk van Jan Roffel en een puik stukje toetsenwerk van Leo Kuilder stond als een huis en bovendien heb ik het nog niet vaak gezien dat een toetsenman gelijktijdig kan smoelschuiven en pianospelen. Gaaf!

Het was dan wel niet overdreven druk in het café, maar de mensen die er waren stonden wel bijna allemaal op de dansvloer en als je het als band voor elkaar kunt krijgen om ook barman Klaas de Boer met de grootste regelmaat op de dansvloer te krijgen, dan ben je gewoon een goeie! Mooie avond!

En die jong’n koom nog gewoon uut Drenthe ook!

De foto's (sommigen helaas van een iets mindere kwaliteit) staan rechts boven in het fotoalbum en 1 dezer dagen ook uiteraard op de website van Muziek- en Eetcafe La Porte..

The Cuban Heels/Barricade

Op zondagmiddag 4 maart 2007 even na vieren reden Bert en ik Hoogeveen binnen. Nadat de auto een plek had gevonden, (niet zo moeilijk in Hoogeveen) liepen we café De Lijst binnen. Mooie locatie voor de Blues en aangezien ik The Cuban Heels nog niet eerder heb zien en horen spelen, was ik erg benieuwd naar deze band.Bert had me al verteld dat de jongens snoeihard konden spelen, maar dat was op andere podia. Hier in Cafe De Lijst was het geluid prima afgesteld. Uitbater Rik bedient zelf de knoppen en kent als muzikant uiteraard de klappen van de zweep.

Na het supergave en op en top bluesvolle openingsnummer “Kill of the jungle” was het voor mij helemaal duidelijk. Tijd voor een dip zou ik in ieder geval niet krijgen. De muziek vond ik super, lekker rauw met een prachtige intense soulstem van Jan Hidding.
Tijd om onderuitgezakt te leunen en niets doen had ik niet. Ik werd direct meegesleept door de muziek en moest mijn lijf, hoewel ik niet zo uitbundig ben, laten bewegen. Heerlijke melodieën werden vertolkt op de bluesharp door Richard Koster en op de sologitaar door Rico Gerfen. Dit samen met een begeleiding op contrabas, bespeeld door Arnoud v.d. Berg en het prachtige drumwerk van Chiel ten Vaarwerk.

“Over the hill” was een heerlijk iets slower nummer en voor de pauze werd de eerste set afgesloten met “Mellow down easy baby”, een nummer voor zover ik dit na kon gaan geschreven is in de jaren zestig door Willie Dixon en onder andere vertolkt is door Paul Butterfield en Little Walter.
Na de pauze werd er geopend met het titelnummer van hun laatste cd “Gutbucketmusic”, heerlijk!.

Om van deze prachtige band nog een keer in de regio te genieten, is het zinvol om zondag 17 juni vrij te houden en naar De Zuiderhof te Zuidwolde te gaan.

Als eerste keer om een stukje te schrijven voor Bert, vond ik deze band een fantastisch begin, ik heb een grandioze middag gehad en jongens van Cuban Heels, keep on going! Fabulous!!!.

Edwin

------------------------------------------------------------------------------------------------

Amper bijgekomen van een heet avondje Stadskanaal met uitstekende Texasblues was het op zondagmiddag moeizaam afscheid nemen van The Cuban Heels. Wat een topband is dit en wat een fantastische en groovende meeslepende sound heeft deze jonge bluesband toch in huis. Een geweldige zangstem, een stuk bluesharp waar je koud van wordt, lekker gitaarwerk en een bassplayer met een echte grote ouderwetse zeepkist.

Er heeft een keer iemand over Cuban Heels geschreven dat hij het wel een leuk bandje vond, maar dat toch het hele gebeuren door de drummer bij elkaar werd gehouden. Uiteraard moet je een ieders mening respecteren en het drumwerk is ook super, maar ik zou toch nog graag tegen die schrijver willen zeggen: "Please, wordt eens wakker". Er zijn tegenwoordig maar heel weinig zangers meer die zo met passie en gevoel voor de blues hun kunstjes op de buhne durven te zetten als Jan Hidding en ook de bluesharp van Richard Koster is wel van zo'n grandioze schoonheid dat zelfs de grootste bluesharphater nog kippevel krijgt.

Ik moet wel eerlijk zeggen dat een optreden van Cuban Heels in een bruine kroeg, zoals het Hoogeveense bluescafe, meer diepgang heeft als een optreden op een groot festival. Nog geen enkele keer heb ik de band zo bluezy aan het werk gezien als deze middag. Fenomenaal! Vanaf de opener tot aan het moment dat we vertrokken zijn: Kippevelmuziek.

Mijn goede vriend Edwin schreef al dat het geluid goed was en dat was ook inderdaad zo. Zanger Jan Hidding vroeg zich aan het eind vand de eerste set een beetje vertwijfeld af of het geluid niet te hard was. Nee hoor Jan, ik stond met m'n kale kop vlak voor de speakers en het was perfect.Toch had ik verwacht dat er bij dit optreden in Cafe de Lijst meer jeugd aanwezig zou zijn. De muziek van Cuban Heels is dan wel op en top chigagoblues, maar de band heeft wel zo'n unieke eigen sound die ongetwijfeld ook bij de jeugd in de smaak zou moeten vallen.

Zeventien juni zijn wij ongetwijfeld weer van de partij om 1 van de allergaafste Nederlandse bands weer aan het werk te zien in Cafe de Zuiderhof in Zuidwolde en ik hoop van harte dat het optreden in Zuidwolde net zo strak wordt als het superoptreden in Cafe de Lijst.

Mijn goede vrienden van Barricade speelden op hetzelfde tijdstip als The Cuban Heels in Muziek- en Eetcafe La Porte in Meppel. Om voor de vriendschap van een top100 band te kiezen en niet voor een perfecte bluesgig van The Cuban Heels moest ik erg diep gaan. Gelukkig heb ik achteraf geen verkeerde keuze gemaakt. Ik had de mannen van Barricade vriendelijk verzocht om tijdens mijn aanwezigheid in elk geval drie bluesnummers te spelen, welke in geen geval door saxofonist Sybren Osinga mochten worden gezongen. Bij mijn binnenkomst werd meteen het top100 roer omgegooit en trakteerden de mannen me meteen op een fantastisch uitgevoerde bluesact die ik nog nooit eerder van de boys had meegemaakt. Super! En omdat de vrienden maar 1 enkel bluesnummertje brachten, die ook nog gezongen werd door Sybren Osinga, kreeg ik als genoegdoening en publique een volle fles Ketel 1 toebebeeld. (Jongens, geweldig! Kusje en de dop is er inmiddels af!!!!!).

Eerlijkheid gebied me te zeggen dat het een lange tijd geleden is dat er zo'n fantastisch feest bij Cafe
La Porte is geweest als deze avond met Barricade. Het stemt me dan ook erg somber dat de blues in Meppel steeds moeilijker een poot aan de grond krijgt. Aan de andere kant, Cafe de Lijst in Hoogeveen had met The Cuban Heels opnieuw deze middag weer een volle bak, dus moet dat toch in Meppel ook kunnen. Toch een verschil in geboden kwaliteit of grotere namen misschien?

Barricade is in elk geval in hun categorie een gevestigde naam en sinds de komst van nieuwbakken drummer Erik van't Zand (die overigens ook nog eens over een geweldige strot beschikt) heeft de Meppeler/Steenwijker band wel zo'n vlucht opwaarts gemaakt dat ze met het grootste gemak de grotere podia in Nederland kunnen aandoen. Niet voor niets heeft Barricade afgelopen zomer het voorprogramma van Normaal in Staphorst mogen verzorgen. Als je je dan nog eens realiseert dat het optreden van Barricade zelfs stukken beter was als dat van Normaal, dan zegt dit volgens mij wel al genoeg.

In elk geval heeft Barricade deze avond in La Porte met een hele zwik oude krakers en een aantal fantastische funknummers bewezen dat er nog steeds een hele grote behoefte is aan herkenbare livemuziek in Meppel.

Ondanks dat het geen blues was in het Meppeler Muziekcafe, heb ik me zelden zo goed vermaakt als deze zondagavond. En met mij waarschijnlijk heeeeel veel anderen.

En ehh, Wiljan & Sybren, friends forever !! Love you!

Texas Blues & Soulnight Stadskanaal

Het was even zoeken, maar we waren in elk geval keurig op tijd bij zaal Bruinsma in Stadskanaal voor The Texas Blues & Soulnight met de Bullfrog Blues Machine, Dede Priest en The Eric Tessmer Band.

Helaas is het nog erg rustig in de zaal als de Bullfrog   Blues Machine (BBM) de avond mag openen, maar het was volgens mij op dat moment ook nog niet eens half negen. BBM heeft zich voor deze avond opgeworpen als supportact en eigenlijk is dat een rol die ik absoluut niet bij deze band vind passen. Maar rekening houdend met de vriendschap en de samenwerking met Priest en het feit dat Tessmer door BBM naar Europa is gehaald, ligt de reden als supportact eigenlijk wel voor de hand.
               
BBM geeft een lekkere stevige en degelijke set weg. Het geluid is uitstekend en het eerste drie kwartier van de avond vliegt voorbij. De stem van zanger Hans Klerken heeft sowieso wel iets Texaans in zich en past dan ook precies in het plaatje van deze Texaanse avond. Na het ombouwen, wat overigens snel verloopt, is het de beurt aan The Backbones, die onder andere de op dit moment in Nederland verblijvende Dede Priest mogen begeleiden.
               
The Backbones, deze avond bestaande uit gitarist Guitar Ray, toetsenist Govert van der Kolm, bassist Roelof Klein en de ogenschijnlijk nog piepjonge drummer Jody The Hitter openen met een veelbelovende en heerlijk swingende intro de set. Na een minuut of tien betreedt Dede als een echte diva in knalrode kleding en roze bloem op haar eveneens knalrode pet het podium. Vanaf het allereerste moment is het swingen geblazen en spelend met een paarse boa en zwaaiend met een aantal wierookstokjes geeft de Texaanse blues en soulqueen een show weg waar een en al plezier van af straalt. Als je de forse dame ziet swingen en met haar heupen ziet wiegen, nodigt dit al snel uit om zelf ook eens even lekker in beweging te komen. Dede had wat mij betreft, met haar geweldige begeleidingskwartet en haar treffende Aretha Franklin stem nog wel een poosje door mogen gaan, maar naast het podium stond The Eric Tessmer Band al te wachten om de avond af te sluiten.
               
Hans Klerken van The Bullfrog Bluesmachine had de Texaanse band vorig jaar in Austin zien spelen en door zijn bemiddelingen was de jonge gitaarbeul met zijn bassist Allen Daniell en drummer Doug Day naar Europa gehaald om een reeks optredens in Nederland, Belgie, Engeland en Zwitserland te verzorgen. Eind vorig jaar had ik al een verhaaltje mogen schrijven over Tessmer's laatste cd 'Blues Bullets' en eerlijkgezegd keek ik met gemengde gevoelens naar dit optreden uit. Mijn voorgevoel dat het nog wel eens hard kon zijn, kwam in elk geval uit. De eerste nummers denderden door de zaal heen en had ik er de grootse moeite mee om na de frisse en swingende set van Dede Priest het ruige werk van Tessmer aan te horen. De jonge gitarist vertoont met zijn grote groene pet qua uiterlijk een aardig evenbeeld met de overleden Texaan Stevie Ray Vaughan, maar muzikaal gaat de vergelijking meer richting het genre Jimi Hendrix. Van de keiharde bluesrock ben ik persoonlijk niet zo gecharmeerd, maar zodra de band een versnelling lager gaat spelen, is het pure klasse en op en top kwaliteitsblues wat de mannen laten horen. De meeste nummers worden gezongen door bassist Allen Daniell en enkele nummers door Tessmer zelf. Als zanger is Tessmer matig, maar als gitarist is de jongeling in elk geval een genot om naar te luisteren.
               
Het was een oergezellige avond in zaal Bruinsma, maar toch had het vanwege de geboden muzikale kwaliteiten het eigenlijk wel iets drukker mogen zijn in het Groninger sportcentrum. Een groot deel van de avond hebben we staan grappen en grollen met Dede Priest, die zich niet alleen op het podium manifesteerde als een vrolijke en opvallende dame, maar zich ook ná haar optreden als een enorm fijne en gezellige persoonlijkheid ontpopte.

Recensie t.b.v.

 

               
                              

William E-Street Bluesband in La Porte

Vrijdagavond stond The William E-Street Bluesband uit Hasselt op het podium van Muziek- en Eetcafe La Porte in Meppel.
Helaas is het bijna in ieder cafe of zaal tegenwoordig de ergerlijke gewoonte om een uurtje later te beginnen dan op de affiche staat, maar gelukkig is het in La Porte klokslag 22:00 uur dat er door de drummer wordt afgetikt. Chapeau!! Of het het nou stil is in het cafe of niet. Gewoon spelen en de toeschouwers moeten de volgende keer maar zorgen dat ze er op tijd zijn!!

Zoals Rien Wisse (BLOCK) al enkele keren in zijn bluesmagazine heeft geschreven, blijkt The William E-Street Bluesband inderdaad een prima band te zijn.
Lekkere stevige recht-toe-recht-aan Chigago blues met een vleugje seventies-rock.Geen egotripperij of ellenlang gesoleer, maar gewoon als band een lekkere basis neerzetten waarbij zo af en toe de muzikanten stuk voor stuk mogen laten zien wat ze in huis hebben.
Zelfs de drummer mag zo af en toe even achter zijn drumstel vandaan komen om een paar uitstekende bluesharpsolo's weg te geven. De drummer wordt op zijn beurt weer vervangen door de gitarist, terwijl de zangpartijen moeiteloos worden overgenomen door de tweede gitarist.
The William E-Street band is absoluut geen muzikaal hoogstandje, maar in elk geval wel een band die in staat is om het publiek een lekkere onbezorgde bluesavond te bezorgen. Helaas was het jammer dat het tegen middernacht pas een beetje drukker werd in het cafe, maar vooral voor degene die wel de hele gig hebben meegemaakt zal het een prima avond zijn geweest!!

De foto's staan aan de rechterkant van de pagina.

Heee Bluesman !!!!!

Op 9 februari heeft de Drents/Friese Band 12BG (Twelve Bar Grooves) deelgenomen aan het De Koninck Bluesfestival in Delft. Het optreden van de band vond plaats in het cafe 't Proeflokaal.

Ik had mijn Meppeler stadsgenoot en zanger/bekschoever van The Twelve Bar Grooves Bert 'The Blind' Jansen (foto) gevraagd of hij mij zijn belevenissen even wilde doormailen en zojuist ontving ik zijn relaas:

Heee Bluesman !!!!!

12BG is heelhuids teruggekeerd uit Delft. Voor de bluesmannen uit het Hoge Noorden was het uiteraard een hele en enigszins heikele onderneming om in Delft te geraken ( en vooral om weer terug te komen). Met een geleende bandbus wisten wij vrijdagmiddag alle files in de Randstad handig te omzeilen. Het ophalen van een passagiere (en sinds vrijdag hardcore fan) in de Utrechtse wijk Zuilen, kostte ons bijna even veel tijd als de rit Meppel - Utrecht, maar soi. Gelukkig waren we een stuk strakker en geconcentreerder op het podium van 't Proeflokaal in Delft.

Ondanks het feit dat we net buiten het winkel/wandelgebied in de binnenstad speelden, hadden we veel aanloop van de bezoekers van het bluesfestival. Vaste bezoekers van Het Proeflokaal hebben we muzikaal weten te overtuigen om lekker aan de Gashuisgracht te blijven.

De drie sets, waarvan 1 set een paar met nummers van onze toekomstige nieuwe demo, gingen er in als koek, al zeggen we het zelf. De band was in balans en de Kitty Hawk buizenversterker voor de bluesharp betekent geheel piep en krijsloos spelen met toch een behoorlijk verrot bluesgeluid. Ook hebben we voor het eerst onze (eenvoudige) lampenset uitgetest. Nee, het is echt geen discoshow, maar een middel om niet volkomen in het duister te staan, zoals wel eens het geval is in kroegen zonder muziekpodium.

De reacties van de bluesliefhebbers (uit binnen en buitenland, ik liep nog een bebaarde bard uit Ierland tegen het lijf) gaven ons het gevoel dat we op de goede weg zijn. Volgend jaar mogen (`moeten') we terugkomen.

Om twee uur stond de gear weer in de bus en konden we crashen in het appartement van Runi, een bluesmaat in Delft. We hadden er niet aan moeten denken om nog terug naar Drenthe/Friesland te moeten rijden. Nu konden we een flesje ‘Weduwe Joustra’ soldaat maken, de restjes adrenaline wegspoelen en tevreden wegzakken in een diepe, doch korte slaap.

Want om 8.00 uur ging de wekker en pruttelde bijna gelijktijdig het koffieapparaat. Met een boterham met pindakaas (`ik wil later blueszanger worden!') op de vuist stapten we de bus in. De dynamo hing nog meer los, waardoor hij niet meer oplaadde. Chauffeur Eric de Viking werd op het hart gedrukt de motor vooral niet uit te zetten!!! Dat was natuurlijk een ondoenlijke situatie. Op een parkeerplaats aan de autobaan hebben E + K de dynamo vastgesjord met een stukje ijzerdraad. We moesten de bus nog een keer aanduwen, maar toen liep ie ook weer als een naaimachientje.

Een beetje zoals de band, eigenlijk. We hebben geïnvesteerd in nieuwe apparatuur en repetitietijd. Zo nu en dan was een flinke klap op de motor nodig, een keertje met z'n allen de zaak aandouwen. En look-a-here, look-a-here: 12BG ronkt als een gesmeerd dieseltje.

Volgende maand (17 maart) duiken we Frankie's Recordingkitchen in Nieuwleusen (Bertus Westerhuis) in. 12BG is van plan om een studiolive bluesdemo op te nemen richting jaren 50 Chicagostyle. Met `veul roemte' (B.W) in de sound.

We houden je op de hoogte en uiteraard krijg je het resutaat te horen.

Groeten BB van 12BG

Recensie: Bluesfestival Hoogeveen

Ten behoeve van:

Vooraf heb ik mijn vraagtekens geplaatst of het rookvrije en hypermoderne Tamboer theater in Hoogeveen een geschikte locatie zou zijn voor een bluesfestival. Ja dus. Het rookverbod was deze avond niet van kracht en ook was er geen verbod op meenemen van drankjes en sigaretten in de keurige zalen waarvan er zelfs een met pluche stoelen was gevuld.
De organisatie had de ruimten van het theater sfeervol aangekleed en uitstekend benut door op vijf verschillende locaties de diverse vormen van blues de revue te laten passeren.

Om precies 20:15 mag in de grote foyer The Greyhound Bluesband het spits afbijten met een flinke portie chigago blues. Zanger Jon Meyerjon is blij dat hij deze avond hoofdzakelijk als bandbegeleider mag optreden voor een drietal Amerikanen, want door zijn verkoudheid zou het zingen hem een stuk moeilijker af gaan dan normaal. The Greyhound bluesband heeft deze avond in elk geval wel een marathonavond voor de boeg en zal van het begin tot het eind van de avond op de planken moeten staan.
De eerste Amerikaan die The Greyhound Bluesband zou begeleiden was Melvin Edmundson (foto) Edmundson blijkt een prima zanger te zijn, maar heeft helaas net teveel soul in zijn performance waardoor het publiek dan ook betrekkelijk koeltjes reageert op de opener van de avond.
Het was sowieso betrekkelijk rustig aan het begin van de avond, want tegen half tien liep het eigenlijk pas echt vol in de zalen.

Ook The Veldman Brothers, die ter vervanging van de zieke B.J. Hegen, mochten optreden staan hun eerste set voor een vrij lege zaal te spelen. De brothers hebben zichtbaar moeite met het zittende publiek en hun eerste set begint eigenlijk ook een stuk tammer dan ik van ze gewend ben.
Na drie nummers besluit ik eens even te kijken hoe Jan Rijbroek (JR Band) het er van af brengt en het verrast mij eigenlijk dat de grote zaal flink gevuld is bij deze sympathieke rocker. Met blues heeft de muziek van Jan Rijbroek namelijk niet zo veel te maken, maar het aanwezige publiek lijkt het stevige rockwerk van Rijbroek te slikken als zoete koek. Om eerlijk te zeggen heb ik wel eens betere optredens van de kleine Jan gezien en besluit na een viertal rocknummers het semi-akoestische gedeelte eens op te zoeken, waar Big Bo’s Bluesduo aan zijn eerste set is begonnen. Wat een fantastische bluesman is deze Bo Brocken toch. De nummers in de Mississippi-Delta style die Brocken samen met zijn mondharmonicamaatje Ruurd van der Vegt brengt klinken allemaal erg herkenbaar in de oren, maar worden op zo’n geweldige authentieke manier vertolkt dat het voor de echte fanatieke bluesliefhebber smullen is wat er in de kleine foyer gebeurt.

In het theatercafé ernaast staat de bluesrockband Panna te spelen en zij zijn helaas net aan hun laatste nummer van hun eerste set bezig. Het is behoorlijk stevig wat Panna voort brengt, maar het klinkt in elk geval erg lekker wat de oude bluesrockers laten horen.

The Veldman Brothers zijn inmiddels begonnen aan de tweede set en het lijkt wel of er in een korte tijd een metamorfose heeft plaatsgevonden in de “zit” zaal. Het zit flink vol bij de Brothers en zanger gitarist Gerrit Veldman (foto) staat weer te spelen alsof zijn leven er van af hangt. De band weet me weer zo te boeien dat ik besluit om hun hele tweede set af te kijken en daar heb ik geen moment spijt van. Fenomenaal!

Na The Veldman Brothers is de tweede Amerikaan Steve Wilkinson aan de beurt en de New Yorker pakt het publiek op een geweldige wijze in met heerlijk bluesharpwerk en een ongelooflijk goede stem. Een stem die mij doet denken aan een kruising tussen het rauwe van Howlin’ Wolf en het soulvolle stemgeluid van Solomon Burke. Wilkinson had net een optreden in Duitsland achter de rug en zijn taxi had hem in Heerenveen afgezet in plaats van Hoogeveen. Gelukkig was de sympathieke blueszanger op tijd in Hoogeveen om de vele aanwezige bezoekers te laten genieten van een heerlijk potje swingende en dansbare blues.

In de zaal waar The Veldman Brothers zojuist hadden gespeeld was het nu de beurt aan de uit Duitsland afkomstige Blues Company. Bij de Duitsers is het niet druk en dit kan natuurlijk te maken hebben met al het moois in de andere zalen, maar ik moet zeggen dat The Blues Company de plank behoorlijk missloeg. Een verkeerde uitstraling en teveel onzinnige lange praatjes tussen de nummers haalde het tempo volledig uit hun optreden en ook het muzikaal gebodene klonk erg vlak en maakte erg weinig indruk.

Helaas kun je het op een groot bluesfestival als dit altijd treffen dat twee favorieten tegelijkertijd staan te spelen. Rond elf uur staan dan ook Ian Siegal (foto) en Ralph de Jongh op hetzelfde tijdstip hun kunsten te vertonen en na drie nummertjes van Siegal besluit ik om de driekwartier durende set van Ralph de Jongh te gaan bekijken. De Jongh is vijf dagen voor aanvang van het festival pas aan de line-up toegevoegd en ondanks dat ik hem misschien wel al dertig keer heb zien optreden, weet hij toch iedere keer weer te verrassen. Nooit is een optreden van hem hetzelfde en iedere keer weet hij weer boven zichzelf uit te stijgen.
Prachtig is het hoe Ralph telkens weer tot op de bodem van zijn kunnen speelt en voor het aanwezige publiek is het een genot om de tot aan de draad bezwete bluesgod zijn eigen vertolkingen van ‘Shake My Moneymaker’ en Cuby’s ‘Somebody Will Know Some Day’ te zien spelen.
Na de Jongh snel op een drafje naar de grote zaal waar Ian Siegal inmiddels al meer dan een uur bezig is.

Siegal is ongetwijfeld een van de meest talentvolle bluesartiesten van dit moment en dat laat hij de volle zaal dan ook heel duidelijk horen. Van zijn gitaarspel moet hij het absoluut niet hebben, maar de strot van de man doet je ieder haartje op je lijf als speldjes omhoog staan. Wat een geweldige uitstraling heeft de man toch en gezegend met een fantastische bassist en een superieure drummer geeft Siegal ook in Hoogeveen zijn visitekaartje weer dubbel en dwars af. Met een prachtig ‘I’d Rather Go Blind’ van Etta James als toegift sluit Siegal zijn show af en omdat het inmiddels als half een is moet ik het optreden van Eb Davis laten schieten. Ook van het akoestische optreden van Louis! kan ik alleen de allerlaatste noten meepikken en lukt het me gelukkig nog wel even een paar foto’s van het bluesduo te schieten.

Toen ik na het optreden van Ian Siegal de grote foyer binnenkwam waren de drie Amerikanen, Wilkinson, Davis en Edmundson en the Greyhound Bluesband (foto) net gestart met een geweldige jamsessie. Een mooiere afsluiting voor dit Hoogeveense bluesfestival was eigenlijk niet denkbaar. Wat een grandioos feest was het in Hoogeveen. Misschien wel een van de allermooiste festivals die ik de laatste jaren heb mogen meemaken. De jongens van De Tamboer hebben met deze tweede editie het Hoogeveense bluesfestival met een grote stip op de kaart gezet. Met een opkomst van ruim duizend bezoekers zullen de enthousiaste bluesorganisatoren in 2008 niet aan een derde editie ontkomen.

The South maakt er weer feest van!

Meppel - Goede tradities moet je in ere houden. En The South begint zo langzamerhand een traditie te worden in het Meppeler cafe. Voor het derde achtereenvolgende jaar staat de Belgisch/Nederlandse formatie op het podium van Muziek- en Eetcafe La Porte en die eer hebben tot nu toe nog maar weinig bands gehad.

The South, met de charmante zangeres Janne Swolfs trekt vanaf het eerste nummers alle registers open en hoewel het geluid in het begin matig is, lukt het haar, met een beetje aandringen, al snel de eerste mensen naar de dansvloer te lokken. En ondanks dat Janne te maken heeft met een flink aantal 'kat uit de boom kijkende Meppelers'  weet ze op een fantastische manier het publiek om haar vingers te winden met haar Vlaamse accent. Door haar spontaniteit en haar komische aankondigingen van liedjes over arme mensen en de zatlappen onder ons krijgt ze het publiek precies waar zij ze hebben wil. Op de dansvloer dus.
Muzikaal zit het allemaal uitstekend in elkaar. Geen gitaargepiel of ander egotripperij. Nee, gewoon een geweldig op elkaar ingespeeld team met een strakke ritmesectie, prima gitaarwerk, een lekkere keyboard en een uitstekende sax. Zelfs de gloednieuwe drummer Gerrie van Heck, die vanavond in La Porte zijn vuurdoop meemaakt, past perfect in het geheel en laat overigens blijken dat hij behalve het beheersen van stokje slaan ook nog over een lekkere rauwe strot beschikt.

Bij elk optreden moet ik altijd even wennen aan het stemgeluid van Janne Swolfs en ik heb dan ook altijd het gevoel dat ze even een poosje warm moet draaien om op het juiste niveau te komen. Als ze op een gegeven moment onder pianobegeleiding het nummer 'God Bless The Child' van Billy Holiday in zet, heeft ze mijn hart weer gestolen. Alle nummers, varierend van blues, swingblues, jazz en funk kan de band moeiteloos aan en bewijst dat The South een zeer complete band is die vooral in het noorden van Nederland best wel wat meer aandacht zou mogen krijgen.
Ondanks dat het niet overdreven druk was in La Porte, was de sfeer fantastisch. Ik zou zo zeggen tegen The South, kom maar eens wat vaker naar the north.

De foto's van The South staan inmiddels links van de pagina in het fotoalbum.

The Blueskings: Jamsessie in De Lijst (Hoogeveen)

Blues-jamsessie in Hoogeveen. Hoogste tijd om nog eens wat Drentse talenten aan het werk te zien en even kennis te maken met eigenaar Rik van Cafe de Lijst in Hoogeveen.
De jamsessie vindt plaats onder begeleiding van The Blueskings en is dus ook zonder de eventuele aanwezigheid van gastmuzikanten het bezoeken al meer dan waard.
The Blueskings bestaan uit Herbie Grezel (zang, bluesharp), Cynthio Ooms (bas), Eric Zuidema (gitaar en zang) en Gerrit Bruinink (drums). Stuk voor stuk muzikanten die hun sporen in de loop der jaren wel al hebben achtergelaten bij onder andere Left Hand Freddy, High Temperature & The B.J. Hegen Bluesband.
Dat The Blueskings in cafe de Lijst de jamsessie verzorgen is niet zo verwonderlijk. Uitbater Rik heeft enige tijd deel uit gemaakt van High Temperature, waarbij zanger Herbie nog steeds de scepter zwaait. Rik wil in het geval van nood de fifty's swing & shuffle band van Herbie nog wel eens uit de brand helpen als bassist, dus de link is al snel gelegd.
Rik is sinds drie jaar eigenaar van Cafe de Lijst en heeft met het muziekcafe zijn zaakjes prima voor elkaar. Het cafe beschikt over een goede geluidsinstallatie en mede door een uitstekend en lekker gevarieerd bluesprogramma is het dan ook bijna elke keer volle bak in het cafe.
Dit jaar hebben The Eelco Gelling Band, B.J. Hegen, Stinky Loo & The Goonmat, Robert Cotton & Greyhound en Toon, Teun & August al op het Hoogeveense podium gestaan en volgende maand zal de Belgische topband The Seatsniffers zijn opwachting maken.
In maart staan The Cuban Heels nog op het podium en in april mogen The Juke Joints het bluesseizoen afsluiten.

Tijdens de eerste set van The Blueskings is het nog betrekkelijk rustig in het cafe, maar zo langzamerhand druppelen de bezoekers toch binnen en hangt er al snel een gezellige sfeer. Gejamd wordt er nog niet, maar een paar dames maken hun spieren al langzaam los op de dansvloer terwijl de heren relaxt met hun glaasje bier aan de bar blijven hangen. Laat The Blueskings maar lekker spelen, denken ze waarschijnlijk, want ook zonder gastmuzikanten kunnen zij het publiek een lekkere bluesmiddag bezorgen.

The Low Budget Blue Band/JeeBee Bluesband

Op zaterdagavond was het jonge-blues-hondenavond in Cafe Hofsteenge in Grolloo. Dick Kliphuis van de Stichting Roots on the Hill had The Low Budget Blue Band (LBBB) en de JeeBee Bluesband naar het Drentse bluesmekka gehaald. Twee bands die overigens al eerder tijdens het jaarlijkse bluesfestival in Grolloo het podium beklommen hadden.
LBBB was voor mij niet onbekend, want de Asser band had ook tijdens ons eigen Meppeler La Porte festival in september 2006 een fantastische gig neergezet. Van JeeBee (Joris Bos) had ik alleen op het Texelbluesfestival een paar fragmenten opgevangen omdat ze het trio in zo'n belachelijk klein cafeetje hadden neergezet, dat er voor menig bluesliefhebber geen doorkomen aan was.

LBBB begon iets later dan gepland aan hun optreden, maar het wachten was het meer dan waard. Wat een heerlijk bandje is dit toch. Het repertoire bestaat dan wel hoofdzakelijk uit classics en covers, maar de manier waarop ze dit doen vind ik getuigen van groot vakmanschap. Bouke Janssen is een fantastische gitarist die met het grootste gemak overschakelt van BB King naar Julian Sas en van Albert Collins naar Jon Amor.
Bouke's solos worden op een puike manier afgewisseld door de vingervlugge toetsenman Wiko Veenvliet en uitstekend ondersteund door een nimmer overheersende, maar toch lekker aanwezige rhytmesectie, bestaande uit bassist Albert-Jan Koops en drummer Koert Verlind.
Oke, aan de uitstraling van de band valt misschien nog wel wat winst te boeken, maar ik durf de cafehouders in het land een fantastische avond te garanderen door deze band in het hun programma op te nemen. Ik heb mij in elk geval alvast ingeschreven voor hun nog op te richten fanclub.

Na de pauze is JeeBee Bluesband aan de beurt. Ik had mij eens laten vertellen dat Joris als vijftien of zestienjarige jongen aanklopte bij de gitaarschool van Erwin Java en dat Erwin hem al snel de deur wees met de mededeling: "Ga maar weg, want jouw kan ik niks meer leren!".
Inmiddels is Joris 25 jaar oud en heeft in zijn jonge loopbaan al een reputatie opgebouwd waar je "U" tegen zegt.
Ook in Grolloo liet Joris weer ruimschoots zijn meesterkwaliteiten de vrije loop met prachtige covers van onder andere Jonny Lang en Stevie Ray Vaughan. Heerlijke slowblues en mooie bluesrock maakt van dit trio, verder bestaande uit bassist Martin Drijfhout en drummer Arjen Huitenga een zeer complete band met een uitstekende eigen sound.
Het geluid in Grolloo, wat overigens zoals gewoonlijk erg goed was, had tijdens het optreden van Joris Bos wel een of twee volumestreepjes lager mogen zijn, waardoor ik mijzelf bij LBBB een stuk meer op mijn gemak voelde dan bij Joris Bos. Neemt niet weg dat het weer een fantastische avond in Grolloo was.
Helaas waren er veel te weinig toeschouwers in Hofsteenge om de twee bands aan het werk te zien.
Ik zou toch tegen de Drentse bluesliefhebbers willen zeggen: Geef de geraniums eens een beetje extra water en kom er eens achter vandaan. Er is zoveel moois te genieten in onze provincie. De avonden van Roots on the Hill in zaal Hofsteenge zijn daar een geweldig voorbeeld van.

Nederblues.nl

Na Cuby was de bluesavond nog niet ten einde, want in ons eigen Meppeler Muziek- en Eetcafe La Porte stond de band Nederblues.nl op het programma.
Nederblues.nl is een gloednieuwe band rond de zangeres Mariella Tirotto (foto) en het optreden in La Porte is na hun debuut in het programma van Nico 'Bluezy' Bravenboer' de vuurdoop op het podium.

De eerste set hadden we niet gezien, maar omdat Nederblues.nl pas om 10:30 uur begonnen was, hadden we nog niet al te veel gemist.
Bij het eerste nummer na de pauze was het mij meteen wel al duidelijk dat we hier met een stel fantastische muzikanten te maken hadden. Heerlijk gitaarwerk, mooie snelle en strakke saxlijnen, een misschien net iets te zwaar aangezette rhytmesectie er achter en een strot van een zangeres, waar menig zware Van Nelle roker jaloers op zou worden.

Toch denk ik dat deze band nog de nodige tijd moet krijgen om te groeien. Een aantal nummers zijn moeilijk toeganklijk en komen dan ook niet over op het publiek. Daarnaast mist er nog de nodige chemie tussen de bandleden, maar dat is na vier repetities ook niet zo verwonderlijk.
Het tempo lag er regelmatig uit en daardoor vielen er teveel stiltes waardoor er behoorlijke gaten in het optreden vielen. Nummers die eigenlijk zouden moeten swingen misten de nodige power om het publiek de dansvloer op te krijgen. Aan het eind van de derde set kwam het gelukkig helemaal goed met de Livin' Bluesklassiekers 'Wang Dang Doodle' en 'L.B. Boogie' en denk ik ook dat de kracht van Nederblues.nl in de wat steviger nummers ligt.
De meningen in La Porte waren duidelijk verdeeld over Nederblues.nl. Voor een aantal was het smullen van de capaciteiten van de muzikanten, voor een ander was er geen enkel gevoel van herkenning.
Toch ben ik er niet bang voor dat het helemaal goed gaat komen met Nederblues.nl en ben dan ook erg benieuwd hoe ze er na een jaar rijpen voor staan.

De foto's van Cuby in Hoogeveen zijn toegevoegd in het album C+B. De foto's van Nederblues.nl staan in het gelijknamige fotoalbum.

C+B/Ralph de Jongh

Om nou twee keer binnen een week een optreden te bezoeken van Cuby & The Blizzards is misschien wel iets te veel van het goede, maar ach .... zo vaak zien we Harry ook weer niet in het theater en bovendien is Hoogeveen vlak bij en De Tamboer is een fantastisch theater.
Een aantal weken geleden had Bert Jansen van de Meppeler Courant een mooie recensie geschreven over Cuby's optreden in de Meenthe in Steenwijk, dus we waren vol verwachting over deze nieuwe ROUTE 65 tour.
In het voorprogramma stond onze goede vriend Ralph de Jongh en het is voor ons dan ook de eerste keer (op de Grote Prijs van Nederland na) dat we hem in het grote theater mogen bewonderen.
Ik weet niet of ik nog wel zo objectief over Ralph kan schrijven, want vanaf het moment dat hij bij ons thuis met nog maar 2 snaren op z'n gitaar tijdens 'Shake My Money Maker' met volle passie zijn tanden in de eettafel zette, kan hij bij mij eigenlijk niks meer verkeerd doen.

Om in twintig minuutjes speeltijd in het theater te laten zien wat je in huis hebt is naar mijn mening wel heel erg kort. Met zijn gekozen repertoire is helemaal niets mis, maar twee nummertjes extra speeltijd zou een voorprogramma in elk geval veel meer glans geven dan nu het geval is. Jammer.

De Blizzards staan al te dringen op het podium voordat Ralph zijn spulletjes bij elkaar heeft gegrist en openen zoals gewoonlijk met hun vertrouwde intro, gevolgd door Sonny Boy Williams' 'Checkin' upon my baby'. Harry is helaas zo snotterig als ik weet niet wat en kan helaas niet voluit zijn kunstjes vertonen. En dat is jammer, want de emotie die hij normaal gesproken in sommige nummers weet te leggen, komt er vanavond maar moeizaam uit. Nummers als 'Boom Boom' en 'Appleknockers Flophouse' missen dan ook de kracht die de nummers eigenlijk zouden moeten hebben.
Gelukkig bestaat de avond voor een groot deel uit repertoire wat ik de laatste jaren live niet meer gehoord heb en dat maakt de avond toch nog redelijk boeiend. Nummers als 'Feel so bad' en 'TV Blues' heb ik zelfs nog nooit live gehoord.
Bij iedere hitsingle van Cuby gaat er een golf van herkenning door de zaal en het aanwezige theaterpubliek vind het allemaal prachtig wat er deze avond op het podium plaats vind.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het allemaal wel aardig vind, maar doe mij maar een C+B optreden in zaal Hofsteenge. Lekker de voetjes van de vloer met een lekker biertje en een sigaretje in de hand. Blues in het theater heeft het helaas niet voor mij.

Harry Muskee & Friends akoestisch in de Amer

Amen - Mooi om te zien en vooral om te horen dat sommige bluesmuzikanten zich toch telkens weer weten te overtreffen. Ralph de Jongh bewees het deze middag opnieuw in de Amer.

Ralph de Jongh mocht in het voorprogramma van Cuby and the Blizzards (in een volgens Harry 'een vakantiesamenstelling') in een 25 minuten durende set laten zien wat hij in huis had.
Nu hoeft Ralph dat aan de meeste bluesliefhebbers al niet meer te laten zien, want zijn populariteit stijgt met de dag en ook zijn theatertour met C+B zal hem op de plaats brengen waar hij hoort, namelijk de absolute bluestop van Nederland.
Ralph speelde veel eigen werk deze middag, waaronder het altijd mooie 'Ride and Sing', een paar koude rillingen veroorzakende ballads, zoals onder andere Muskee's 'Somebody will know someday' en een enkele knallende bluesklassieker als 'Dust my broom'.
Met 'Whiskey, I'don't need it anymore' als slotsong liet Ralph weer 25 minuten voorbij vliegen alsof het 25 seconden waren. Het is leuk om Ralph in voorprogramma's te zien, maar de tijd is al lang rijp dat De Jongh de scepter als hoofdact gaat zwaaien.

Om half drie is het de beurt aan de mentor van Ralph, namelijk Harry Muskee. Meestal de eerste zaterdag en zondag van het jaar speelt Harry met zijn onafscheidelijke Erwin Java en Helmig van der Vegt in een uitgeklede C+B variant in het bruine cafe. De laatste twee jaren is trompettist Peter van Soest ook van de partij en deze middag was de saxofonist Miklos Furst aan de gelegenheidsbezetting toegevoegd.
Het mooie van deze Amer-sessie is toch de heel bijzondere uitvoeringen van nummers die ik misschien wel al honderd keer gehoord heb, maar door de semi-akoestische klanken een totaal andere dimensie krijgen dan wat we van C+B gewend zijn.
Toch ook bij deze topmuzikanten merk je dat het ontbreken van een ritmesectie de moeilijkheidsgraad van de nummers flink verhoogd.
Helmig van der Vegt weet met een onschatbare waarde zijn muzikale leiderschap in elk geval geweldig te benutten door het aftellen en het inzetten van de nummers telkens weer in eigen hand te nemen. Ook op zijn Roland tovert hij basklanken te voorschijn dat ik het gevoel heb, dat er 'verborgen achter de coulisen'  een echte bassist zit mee te spelen.
Prachtige uitvoeringen van onder andere 'Windows of my eyes', 'Another day, another road' en het lekkere strakke 'No news' passeren in vlot tempo de revue en ook John Lee's 'talking blues' -  'Hobo blues'  knettert als vuurwerk door de gelagkamer heen. De meningen in de Amer zijn verdeeld over de Eelco Gelling solo in 'Windows of my eyes', maar Peter van Soest maakt van deze schijnbaar onaantastbare solo wel zo iets bijzonders, dat vast Gelling zijn goedkeuring hiervoor ook wel zou kunnen wegdragen.
Het was een bijzondere zondagmiddag in de Amer en vanwege de slechte gezondheid van eigenaar Ab Sligter gaat deze ontspannen, maar toch bijzonder emotionele middag, de Amer historie in als een middag met een lach en een traan.

Amen.